U nas zapłacisz kartą
Jak objawia się alergia - Wszystko, co powinieneś wiedzieć o uczuleniu
Czy ukąszenie meszki jest niebezpieczne dla zdrowia?
Ugryzienie meszki może być szczególnie niebezpieczne dla niemowląt i osób pozostających pod wpływem alkoholu, w tzw. śpiączce alkoholowej. W ślinie owada znajdują się bowiem substancje toksyczne, które wstrzyknięte do organizmu człowieka powodują rozpuszczanie erytrocytów i niszczenie tkanek i mogą wywołać zatrucie hararą. U niemowląt i osób w śpiączce alkoholowej może wtedy dojść do obrzęku płuc. Ponieważ ślina owada jest bardzo toksyczna, reakcją organizmu jest gorączka oraz zaczerwienienie i obrzęk wokół ukąszenia. Meszka nie wkłuwa się jak komar, ale ma aparat gębowy, za pomocą którego rozcina skórę, chwyta się jej haczykowatymi szczękami i rozrywa tkanki. Podczas gdy z tak powstałej rany samice wysysają krew, ich ślina nie pozwala na jej krzepnięcie. Meszki, z którymi mamy do czynienia w Polsce, nie przenoszą chorób, ale toksyny zawarte w ich ślinie są niebezpieczne.
Pogryzienie przez meszki oznacza wstrzyknięcie przez owada do organizmu człowieka histaminy, białka i peptydów. Jeżeli pogryziona osoba nie jest uczulona na te substancje, w miejscu ugryzienia pojawia się zazwyczaj jedynie ślad i bolący obrzęk. Znacznie poważniejsze jest wystąpienie reakcji alergicznej na skutek uczulenia na meszki. Pojawia się ona natychmiast, w formie gwałtownej reakcji organizmu na wstrzykniętą przez owada obcą substancję. Pojawiają się nudności i wymioty, zawroty głowy, biegunka i ból brzucha. W większości przypadków silna reakcja alergiczna występuje miejscowo, ale zdarza się, że może prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, który jest bezpośrednim stanem zagrożenia życia. Spada bowiem ciśnienie krwi i pojawia się obrzęk na błonach śluzowych, który w skrajnych przypadkach może prowadzić do trudności z oddychaniem i śmierci.
Alergia na słońce u dzieci i dorosłych
Czy to przejdzie?
Kiedy zauważamy alergię na słońce u dzieci zastanawiamy się czy może przejść z wiekiem. Jest to oczywiście możliwe, ale badania pokazują, że u 25% populacji nasiliło się występowanie wysypki, pokrzywki od słońca i innych objawów. W przypadku nadwrażliwości u dziecka można próbować powoli przyzwyczajać skórę do słońca. Możliwe jednak, że będzie to wymagane każdego roku od nowa.
U połowy osób, które zmagają się z alergią skórną na słońce utrzymuje się ona mniej więcej na równym poziomie przez całe życie. Dlatego warto próbować hartowania, w cięższych przypadkach uciec się do leków, ale nie liczyć na cudowne ozdrowienie.
Odradza się natomiast całkowitą ochronę dziecka przed słońcem. Jak wspomnieliśmy wcześniej promienie UV są niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania organizmu. Pozbawienie dziecka dostępu do światła słonecznego skazuje je na schorzenia innego rodzaju. Być może gorsze i bardziej dokuczliwe niż wysypka albo rumień na twarzy.
Nadwrażliwość skóry i jak ją zabezpieczyć
Co można zrobić? Uczulenie na słońce wymaga właściwej diagnozy. Dużo zależy od tego jak wygląda uczulenie. Dzieci z silną nadwrażliwością np. bielactwem czy chorobami genetycznymi, powinny unikać ostrego słońca. Warto pamiętać o kremie z nieco silniejszym filtrem UV. To dotyczy również dorosłych. Starsze osoby z problemami skórnymi, nawet jeżeli nie są one zakwalifikowane jako fotodermatoza, powinny zabezpieczać się odpowiednim kremem. Mówimy tu o kremach z filtrem SPF 50.
W przypadku lżejszego słońca albo przebywania w zacienionym miejscu wystarczy krem lub oliwka z jakimkolwiek zabezpieczeniem filtrem UV. Warto też nosić przewiewne, jasne ubrania. Kolor biały odbija promienie słoneczne. Dzięki temu skóra nie tylko nie jest narażona na wystąpienie objawów uczulenia słonecznego, ale nie będzie się przegrzewać.
Jeżeli planujemy zahartować skórę u siebie lub u dziecka, to dobrze nie robić tego w trakcie leczenia lekami, które wymieniliśmy wcześniej. To samo dotyczy suplementów diety z dziurawcem. Jeśli nie zagraża to naszemu życiu i zdrowiu warto przerwać przyjmowanie leku lub suplementu przed rozpoczęciem hartowania skóry. Taką decyzję trzeba jednak skonsultować z lekarzem.
Uczulenie na słońce – leczenie
W leczeniu uczulenia na słońce stosuje się środki zapobiegawcze, czyli działania skierowane na to, aby uniknąć pojawienia się wysypki, oraz leczenie, kiedy wysypka już się pojawi.
- unikanie słońca
- zakładanie odzieży chroniącej przed słońcem
- stosowanie preparatów z filtrami przeciwsłonecznymi.
Preparaty z filtrami przeciwsłonecznymi z ochroną przed promieniowaniem ultrafioletowym A (UVA) i ultrafioletowym B (UVB) oraz współczynnikiem ochrony przeciwsłonecznej (SPF) wynoszącym co najmniej 30 należy stosować odpowiednio, czyli regularnie i obficie. O tym, jakie preparaty wybrać i jak odpowiednio je stosować, przeczytaj tutaj: Ochrona przed słońcem w pytaniach i odpowiedziach – cz. 1 i Ochrona przed słońcem w pytaniach i odpowiedziach – cz. 2
U niektórych osób, lekarz może zalecić tzw. profilaktyczną fototerapię małymi dawkami PUVA, czyli chemiofototerapię, co oznacza naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego. Terapię taką stosuje się wczesną wiosną w celu wywołania tolerancji na ekspozycję na słońce. Może ona być korzystna dla osób, u których spodziewane jest wystąpienie poważnych objawów wiosną lub latem. Zabiegi naświetlania zwykle się wykonuje 2–3 razy w tygodniu przez od czterech do sześciu tygodni. Leczenie takie zaleca dermatolog. Należy pamiętać, że nie jest ono optymalne dla wszystkich pacjentów z uczuleniem na słońce i ma swoje działania niepożądane – na wczesnym etapie fototerapii mogą wystąpić zaostrzenia, wymagające zastosowania glikokortykosteroidów.
Leczenie uczulenia na słońce, jeśli już się pojawi wysypka, nie zawsze jest konieczne, ponieważ niektóre osoby mają łagodne objawy, które szybko mijają, a że z czasem rozwija się tolerancja na promieniowanie słoneczne, nie szukają one pomocy lekarskiej.
Niektórzy pacjenci mogą jednak wymagać leczenia w celu złagodzenia objawów. W takich przypadkach leczenie zależy od nasilenia zmian skórnych.
Czynniki mogące wywołać reakcję alergiczną na tatuaż
Czynniki mogące wywołać reakcję alergiczną na tatuaż mogą być różnorodne. Oto najważniejsze z nich:
- Składniki farb: Niektóre składniki używane w farbach do tatuażu mogą wywoływać uczulenie. Przykłady to metale ciężkie, takie jak nikiel, chrom czy kobalt, które są często obecne w niektórych farbach.
- Reakcja na igłę: Uczulenie na tatuaż może być wynikiem reakcji organizmu na igłę używaną do wprowadzenia farby w skórę. Niektóre osoby mogą być uczulone na metalowe składniki igły, takie jak nikiel.
- Nieodpowiednia pielęgnacja: Niewłaściwa pielęgnacja tatuażu po wykonaniu może prowadzić do infekcji, które mogą wywoływać reakcję alergiczną. Ważne jest, aby przestrzegać zaleceń dotyczących pielęgnacji tatuażu podanych przez tatuażystę.
Jeśli podejrzewasz, że masz uczulenie na tatuaż, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem. Objawy uczulenia na tatuaż mogą obejmować zaczerwienienie, obrzęk, świąd, wysypkę, a nawet ból. Lekarz może przeprowadzić testy alergiczne, aby potwierdzić uczulenie i zalecić odpowiednie leczenie.
Pamiętaj, że każde uczulenie na tatuaż jest indywidualne, więc jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości lub obawy, zawsze zasięgnij porady profesjonalisty. Niezależnie od tego, czy planujesz zdobycie tatuażu czy masz już jeden, ważne jest, aby być świadomym potencjalnych czynników mogących wywołać reakcję alergiczną i wiedzieć, jak odpowiednio zadbać o swój tatuaż.
Co na uczulenie skórne? Leczenie alergii skórnej
Leczenie alergii skórnej przeprowadzane jest przez dermatologa i opiera się przede wszystkim na skutecznym rozpoznaniu przyczyn dolegliwości. W procesie diagnozowania alergii skórnej wykorzystuje się różnorodne metody, w tym testy skórne punktowe, testy płatkowe oraz ocenę poziomu immunoglobulin E (IgE). Testy płatkowe są niezwykle pomocne, szczególnie w rozpoznawaniu kontaktowego zapalenia skóry.
W terapii alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe, które dzielą się na dwie główne kategorie: leki przeciwhistaminowe I i II generacji. Leki pierwszej generacji, takie jak klemastyna czy hydroksyzyna, choć skuteczne w blokowaniu receptorów H1 histaminy, wykazują działanie nieselektywne, oddziałując również na inne receptory. Może to prowadzić do niepożądanych efektów ubocznych, w tym senności czy suchości w ustach. Z tego powodu, zaleca się obecnie stosowanie nowszych preparatów jak leki przeciwhistaminowe II generacji, które koncentrują się na blokowaniu receptorów H1, minimalizując przy tym ryzyko działań niepożądanych. Do tej grupy należą między innymi cetyryzyna, loratydyna czy feksofenadyna. Wybierając lek antyhistaminowy, należy uwzględnić indywidualne cechy pacjenta oraz potencjalne różnice w przenikaniu substancji czynnych do ośrodkowego układu nerwowego.
W objawowym leczeniu alergii skórnej często stosuje się preparaty miejscowe w formie maści lub żeli, które mogą zawierać składniki łagodzące świąd. W sytuacjach, gdy leczenie objawowe nie przynosi ulgi, dermatolog może zalecić krótkotrwałe stosowanie maści z glikokortykosteroidami. Nowoczesną alternatywą dla miejscowych glikokortykosteroidów są inhibitory kalcyneuryny, takie jak pimekrolimus czy takrolimus, które nie uszkadzają bariery naskórkowej i mogą być stosowane na delikatne partie skóry, na przykład na twarz czy dłonie. Są one obecnie często wybierane w leczeniu atopowego zapalenia skóry.
