U nas zapłacisz kartą
Oznaki raka - Jak je rozpoznać i zrozumieć ich znaczenie
Diagnoza i leczenie nowotworów kości
Przy nowotworze kości objawy nie mogą być ignorowane. Diagnostyka jakiegokolwiek rodzaju nowotworu kości nie należy do prostych i wielu lekarzy miewa z tym problem. Wykrycie nowotworu kości na wczesnym etapie rozwoju jest niezwykle rzadkie i raczej przypadkowe. Niestety, w większości przypadków raka kości wykrywa się już na bardzo zaawansowanym etapie.
Lekarz, po zebraniu wywiadu podmiotowego z pacjentem, powinien skierować go na badania rentgenowskie (RTG). Ponadto pomocne w diagnostyce są badania histopatologiczne polegające na analizie materiału biologicznego pobranego z chorego miejsca. Aby jednak upewnić się co do otrzymanych wyników, zleca się wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego. Ma to na celu ocenę złośliwości raka i zaplanowanie indywidualnego leczenia. Obecność przerzutów stwierdza się także przy pomocy pozytonowej tomografii transmisyjnej (PET) lub scyntygrafii kości.
Radykalne leczenie jest najczęstszym wyborem lekarzy w przypadku nowotworu kości. W pierwszym kroku należy usunąć ognisko chorobowe. Następnie stosuje się terapię skojarzoną, łączącą chemio- i radioterapię. Zaawansowane metody terapii zwykle nie powodują konieczności amputacji kończyny. Głównym celem medyków po leczeniu jest także skuteczna rehabilitacja, której celem jest usprawnienie chorej kończyny.
Ocena stopnia zaawansowania i cech molekularnych guza płuca
Ważnym etapem w diagnostyce raka płuca jest próba uzyskania materiału tnkankowego lub komórkowego do oceny mikroskopowej. Może to być cytologiczna ocena plwociny, ale dąży się do wykonania bronchoskopii.
Celem pogłębionej diagnostyki raka płuca jest dokładne określenie histologicznego podtypu nowotworu, określenie charakterystyki molekularnej (celem zastosowania leczenia celowanego lub immunoterapii) oraz ocena zaawansowania guza w momencie jego wykrycia.
W przypadku potwierdzenia obecności zmian w badaniach obrazowych, konieczne będzie pobranie materiału do badania histopatologicznego celem określenia podtypu raka płuca.
Dzięki badaniu histopatologicznemu możliwe jest rozróżnienie czy u danego chorego mamy do czynienia z rakiem drobnokomórkowym płuca (około 20% przypadków) czy typem niedrobnokomórkowym (około 80% przypadków).
Należy podkreślić, że rak płuca jest chorobą niejednorodną, może różnić się podtypem histologicznym, agresywnością (stopniem zróżnicowania) oraz obecnością predykcyjnych czynników molekularnych (obecność mutacji w genie EGFR, rearanżacja w genach ALK, ROS1, ekspresja białka PD-L1 na powierzchni komórek nowotworowych).
Ustalenie stopnia zaawansowania choroby oraz cech molekularnych guza ma fundamentalne znaczenie w wyborze optymalnej metody leczenia.
W niektórych przypadkach – jeśli istnieją wskazania i dany ośrodek dysponuje takimi możliwościami – lekarz może zlecić wykonanie sekwencjonowania nowej generacji (NGS). W takim przypadku oprócz trzech podstawowych zaburzeń molekularnych poszukiwane będą również te rzadsze, których wykrycie umożliwia leczenie celowane (również nierefundowane). Do tych zaburzeń należą zaburzenia w genach: BRAF, KRAS, MET, RET, NTRK, HER2.
Pierwsze objawy raka
Wczesna wykrywalność nowotworów ma kluczowe znaczenie dla skuteczności terapii onkologicznej. Chorzy z nowotworami rozpoznanymi we wcześniejszych stopniach zaawansowania mają znacznie większe szanse na wyleczenie. Potencjalne objawy raka powinny skłonić do szybkiej wizyty u specjalisty. Warunkiem sukcesu jest czujność onkologiczna, która powinna obowiązywać zarówno lekarzy, jak i społeczeństwo.
Jak podkreślają eksperci, kluczowe jest dążenie do rozpoznawania nowotworów złośliwych we wczesnych stadiach klinicznego zaawansowania. Należy pamiętać, że szansa wyleczenia chorych z tej grupy jest znacząco większa niż chorych z uogólnionym, przerzutowym procesem nowotworowym.
Początkowe fazy rozwoju nowotworów złośliwych często są bezobjawowe lub skąpo objawowe. Wczesne objawy raka bywają niecharakterystyczne i uznawane za związane z banalnymi schorzeniami, takimi jak przeziębienie lub niestrawność.
Zdarza się, że symptomy choroby nowotworowej są składane na karb podeszłego wieku lub przemęczenia. Objawy raka mogą być związane z konkretnym umiejscowieniem nowotworu, mogą także stanowić jego ogólnoustrojową manifestację.
Społeczeństwo, jak i lekarzy powinna obowiązywać tzw. czujność onkologiczna, wyrażająca się m.in. edukowaniem, znajomością i aktywnym poszukiwaniem potencjalnych symptomów i objawów raka, a w przypadku ich stwierdzenia – szybkim rozpoczęciem podstawowej diagnostyki.
Warto pamiętać, że nie wystarczy sama znajomość objawów raka. Wystąpienie niepokojących symptomów powinno być rozumiane jako sygnał konieczności szukania pomocy medycznej.