U nas zapłacisz kartą
Kłujące krostki na dłoniach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Wysypka na dłoniach o podłożu zakaźnym
Zmiany skórne na dłoniach mogą być objawem niektórych chorób zakaźnych:
- Różyczka – to choroba zakaźna, której objawy mogą ujawnić się dopiero po 2 tygodniach od zarażenia. Wysypka ma postać grudkowatych zmian, które utrzymują się do 2 dni. W przebiegu różyczki pojawiają się jednak objawy ogólnoustrojowe. Zmiany skórne umiejscawiają się na dłoniach, rękach i stopach. Różyczka jest niebezpieczna dla kobiet w ciąży, gdyż może doprowadzić do zaburzeń w rozwoju dziecka.
- Ospa – zmiany skórne pojawiają się po 2 dniach od zakażenia i mają postać czerwonych plam. U niektórych pacjentów wysypka przekształca się w pęcherze. Ospa najczęściej lokalizuje się na rękach i nogach. Po wystąpieniu wysypki dochodzi do rozwoju objawów ogólnoustrojowych.
- Odra – to silna choroba zakaźna, w której przebiegu dochodzi do rozwoju wysypki. Wyprysk skórny ma zmienną postać. Początkowo na dłoniach i rękach pojawiają się niewielkie, ciemnoróżowe plamki, które z czasem stają się wypukłe. Wraz z rozwojem wirusa zmieniają się w ciemne grudki, rozsiane po całym ciele. Zmianom skórnym towarzyszą również objawy ogólnoustrojowe.
- Grzybica – w początkowym stadium zakażenia choroba ma postać zaczerwienionej skóry dłoni, która zaczyna się przesuszać i nadmiernie złuszczać. Pacjent odczuwa ponadto nasilający się świąd. Wraz z aktywnością patogenu zmiany skórne przybierają postać grudek i pęcherzyków z treścią surowiczą. Rozwijająca się grzybica dłoni może zająć również paznokcie.
Wysypka na dłoniach, która nie ustępuje po kilku godzinach, może świadczyć o zakażeniu patogenem. Szczególnie niepokojący jest rozwój zmian skórnych, obejmujących inne partie ciała i objawy ogólnoustrojowe. W takim przypadku konieczny jest kontakt z lekarzem. Szczególną czujność powinny zachować kobiety w ciąży, gdyż wysypka na dłoniach o podłożu zakaźnym może stanowić zagrożenie dla rozwoju dziecka.
Autor: Emilia Kruszewska
Łuszczyca krostkowa
Łuszczyca jest chorobą, która wywołuje nieprawidłowe działanie układu immunologicznego. Znana od wieków nadal stanowi dla lekarzy wielkie wyzwanie. Trudna w diagnozowaniu i leczeniu jest źródłem cierpienia wielu pacjentów. Jedną z jej dość rzadkich, ale ciężkich odmian, jest łuszczyca krostkowa, która atakuje głównie kobiety w wieku 50-60 lat.
Łuszczyca krostkowa może towarzyszyć łuszczycy zwyczajnej, może być jej kolejnym etapem lub pojawić się jako pierwszy symptom choroby. Jej przebieg może być ostry lub przewlekły, zawsze jednak chorobie towarzyszą charakterystyczne krostki wielkości 2-3 mm wypełnione ropą. Łuszczyca krostkowa może mieć różne formy – postać uogólnioną, kiedy krostki pojawiają się na dużych powierzchniach ciała lub ograniczona do pewnego tylko obszaru, np. całych kończyn bądź samych tylko dłoni i stóp.
Swędzące krostki na całym ciele
Wymienione wyżej rodzaje łuszczycy ograniczonej uchodzą za względnie łagodne, w odróżnieniu od uogólnionych postaci choroby, takich jak:
- odmiana von Zumbusch,
- liszajec opryszczkowaty (Impetigo herpetiformis).
Podstawowym objawem obu schorzeń są swędzące krostki na całym ciele, w tym na skórze, ale także na błonach śluzowych jamy ustnej, narządów płciowych, a nawet układu oddechowego.
W przypadku odmiany von Zumbusch należy się dodatkowo liczyć występowaniem silnych objawów ogólnoustrojowych, takich jak:
- gorączka, dreszcze, ogólne osłabienie,
- hipokalcemia, czyli niedobór wapnia,
- zaburzenia wodno-elektrolitowe,
- zaburzenia metabolizmu białek.
Krostki są bardzo drobne, pojawiają się na całym ciele, ale ze szczególnym uwzględnieniem takich obszarów, jak:
- pachwiny i krocze,
- zgięcia stawowe,
- fałdy skórne,
Także i w tym przypadku występują poważne symptomy wewnętrzne. Oprócz hipokalcemii, pacjenci zmagają się też z hipoalbuminemią (niedobór białek albumin) oraz napadami tężyczki (niedobór magnezu i potasu). Schorzenie szczególnie często dotyka kobiety w ciąży, stanowiąc zagrożenie dla matki i płodu. Rzadko występuje u mężczyzn.
Łuszczyca na dłoniach jak leczyć?
Leczenie łuszczycy krostkowej dłoni i stóp jest długotrwałe i nie zawsze pozwala osiągnąć efekty zadowalające pacjenta. W terapii łuszczycy krostkowej stosuje się preparaty zewnętrzne i leki wewnętrzne. Do najczęściej stosowanych farmaceutyków ogólnych zalicza się leki cytostatyczne i immunosupresyjne (np. metotreksat, hydroksymocznik, cyklosporyna, takrolimus, kwas mykofenolowy), retinoidy oraz antybiotyki.
Skórę z chorobowymi zmianami można także poddawać fototerapii, w trakcie której wykorzystuje się światło ultrafioletowe hamujące powstawanie zmian łuszczycowych lub fotochemioterapii (połączenie ekspozycji na promienie UVA z lekami wrażliwymi na światło). Stosuje się także naświetlanie lampami LED. Efekty fotochemioterapii są zauważalne po około 20 zabiegach – u pacjentów zmniejsza się stan zapalny skóry, a zmiany częściowo wycofują się.
Do leczenia zewnętrznego przy łuszczycy krostkowej dłoni i stóp można stosować preparaty keratolityczne, witaminę D3, preparaty dziegciowe, cygnolinę, kortykosterydy, a także pochodne witaminy D3.
Trzeba pamiętać, że wiele leków wykorzystywanych w leczeniu łuszczycy wywołuje niepożądane skutki uboczne. Niektóre kortykosteroidy mogą powodować nawroty i nasilenie się choroby i zmian na skórze, cukrzycę oraz nadciśnienie tętnicze, inne mogą powodować:
- suchość błon śluzowych,
- łysienie,
- bóle mięśni i stawów,
- podwyższenie poziomu cholesterolu i trójglicerydów,
- podwyższenie poziomu bilirubiny.
Terapii retinoidami nie należy stosować u kobiet w ciąży ze względu na ich szkodliwe działanie na płód. Dlatego leczone w ten sposób pacjentki w okresie rozrodczym muszą równolegle przyjmować środki antykoncepcyjne.
Łuszczyca paznokci - objawy. Jak wygląda i jak ją leczyć?