U nas zapłacisz kartą
Magia kropli wody - tajemnicza moc krosta z wodą
Czym są ropne krosty?
Żadna skóra nie jest doskonała. Każdy co jakiś czas boryka się z wykwitami na różnych partiach ciała. Zmiany, które mają tendencje do powtarzania powinny być skonsultowane przez lekarza dermatologa. Oprócz profesjonalnych metod leczenia, ropne krosty można łagodzić domowymi sposobami.
Krosta, nazywana także „pustulą” to rodzaj wykwitów skórnych. Najczęściej ta przypadłość dotyka osoby młode w okresie dojrzewania. Osoby dorosłe także borykają się z tymi nieestetycznymi zmianami skórnymi. Krosta nie przekracza średnicy 1 cm. Jeśli wyprysk jest większy to ma już cechy ropnia.
Medycyna rozróżnia 2 rodzaje krost:
Najczęstszą przyczyną pojawiania się krost na ciele jest nadkażenie bakteryjne. Ta uporczywa zmiana skórna jest niekiedy ledwo zauważalna, ale potrafi przyjąć postać większej i bolesnej zmiany, wypełnionej płynem.
Krosty pierwotne powstają na skutek stanu chorobowego skóry. Krosty wtórne są wynikiem rozdrapywania lub pękania pierwotnych zmian. Przyczyn ich powstawania jest wiele. Najczęściej to objaw choroby skórnej.
Zbyt duże namnażanie bakterii tuż pod skórą powoduje pojawianie się tego typu wykwitów. Niekiedy do takiego stanu skóry doprowadza zła dieta, zbyt obfita w cukier, alkohol czy nadmiar niektórych witamin. Inną przyczyną mogą być zmiany hormonalne w organizmie.
Jedno jest pewne – takie zmiany pojawiają się u osób w różnym wieku, bez względu na stan zdrowia i świadczą o zbyt silnym rogowaceniu naskórka bądź zbyt silnej produkcji łoju w gruczołach. Wiele osób o skłonnościach alergicznych ma także tendencję do występowania ropnych krost na ciele.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
Ropne bąble na skórze
Bąble ropne na skórze wskazywać mogą nie tylko na jedną z postaci opryszczki, ale też tzw. czyraczność. Czyraki są objawem gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych.
W przebiegu infekcji w pierwszej kolejności na skórze pojawiają się niezwykle bolesne, czerwone, twarde i zbite guzki. Po kilku dniach pod ich powierzchnią zaczyna się zbierać ropna treść.
W dalszej kolejności dochodzi do samoczynnego pęknięcia zmiany skórnej i rozlania się jej zawartości. Wiąże się to z kolejną porcją doznań bólowych, a dodatkowo należy się liczyć z tym, że w miejscu rozerwania czyraka pozostanie głęboka, widoczna blizna.
Czyraki występują pojedynczo. Mogą się pojawić w każdym niemal miejscu, ale zwłaszcza na plecach, ramionach, pośladkach, klatce piersiowej, szyi. W ostatnim przypadku istnieje ryzyko poważnych powikłań, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych włącznie.
Innym schorzeniem, w przebiegu którego pojawiające się na skórze bąble wypełnione są ropą, jest choroba Duhringa. Jest to skórna postać celiakii, a więc skrajnej postaci nietolerancji glutenu. Mimo zupełnie odrębnej etiologii, zmiany skórne przypominają te, które pojawiają się u pacjentów chorych na opryszczkę.
Różni się jednak ich lokalizacja. W tym przypadku ropnie pojawiają się w takich miejscach, jak:
- kolana i łokcie,
- pośladki i lędźwie,
- okolice łopatek,
- twarz i owłosiona skóra głowy.
Domowe sposoby na krosty na twarzy
Co na krosty na twarzy? Trądzik, ale te wszystkie inne problemy skórne objawiające się wykwitem ropnych krost, wymagają wyjątkowej ostrożności. Przede wszystkim należy powstrzymać się od ich wyciskania – w ten sposób można doprowadzić do rozszerzenia zakresu infekcji, a także zwiększyć ryzyko powstania blizn.Nie zaleca się współcześnie także stosowania znanych od dziesięcioleci mazideł na bazie dziegciu, będącego produktem destylacji kory lub drewna drzew różnego gatunku. Zauważono, że preparaty te mogą podrażniać skórę, powodować skurcz oskrzeli, a w skojarzeniu z naświetlaniem metodą PUVA są potencjalnie rakotwórcze.
Domowe sposoby na krosty na twarzy warto zatem ograniczyć do starannej pielęgnacji skóry, z użyciem naturalnych i delikatnych kosmetyków. Ważne jest też odpowiednie odżywianie. Kluczowe jest włączenie do diety wysokonienasyconych kwasów tłuszczowych omega 3 i omega 6 (w stosunku 1:5). W praktyce pożądany efekt najłatwiej jest osiągnąć spożywając duże ilości ryb i owoców morza. Jeśli natomiast chodzi o składniki niepożądane, na pierwszym miejscu wymienić należy produkty zawierające duże ilości węglowodanów o wysokim indeksie glikemicznym. Szczególnie negatywne oddziaływanie na cerę trądzikową mają m.in. piwo, chipsy, białe pieczywo, ale też płatki kukurydziane, seler, czy rozgotowana marchew.
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
