U nas zapłacisz kartą
Magia kropli wody - tajemnicza moc krosta z wodą
Jak powstają ropne krosty na twarzy?
Ropne krosty na twarzy to typowy objaw trądziku pospolitego w dwóch z trzech jego podstawowych odmian, a więc krostkowej oraz grudkowo-krostkowej. Trądzik definiowany jest jako przewlekła, zapalna (ale nie zakaźna) choroba gruczołów łojowych oraz ujść mieszków włosowych.
W jej patomechanizmie wyróżnić można trzy podstawowe elementy.
- Pod wpływem zmian hormonalnych (wzrost stężenia androgenów w okresie dojrzewania płciowego), intensywnie wzrasta ilość wydzielanego łoju.
- Jednocześnie dochodzi do przyspieszonego rogowacenia mieszków włosowych na twarzy, wskutek czego łój nie znajduje ujścia i gromadzi się pod skórą.
- Skórę twarzy obejmuje proces zapalny, rozprzestrzeniający się przy znacznym udziale bakterii Propionibacterium acnes, czego efektem są ropne krosty.
Bąble na ciele w przebiegu ospy wietrznej
Ospa wietrzna wywoływana jest przez wirus VZV. Jest to jedna z najczęściej występujących chorób zakaźnych w Polsce, zwłaszcza u małych dzieci, w wieku przedszkolnym. Rocznie notuje się około 75 tysięcy zachorowań, zwłaszcza późną wiosną i wczesnym latem (jeszcze kilkanaście lat temu liczba ta przekraczała 150 tysięcy).
Choroba jest bardzo zakaźna. Przenosi się drogą kropelkową przez błony śluzowe jamy ustnej, jednak jej objawy dotykają znacznie większych połaci ciała.
Bolesne bąble na ciele w przebiegu ospy są tylko jednymi z kilku objawów skórnych, występujących kolejno po sobie. Choroba ujawnia się po około 14-dniowym okresie inkubacji, początkowo pod postacią plam na ciele. Te zamieniają się w grudki, a następnie w ich miejsce pojawiają się pęcherze.
Zanim choroba przeminie, na ciele pacjenta wykwintną jeszcze krosty, na koniec zaś pojawią się twarde strupy.
Niezwykle charakterystyczne jest rozlokowanie zmian – stanowią one małe punkciki rozrzucone na dużej powierzchni ciała, niczym gwiazdy na niebie. Ospa u dzieci jest względnie niegroźna, aczkolwiek może pozostawić po sobie ślad w postaci nieestetycznych blizn na twarzy.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
Bąble na skórze z płynem surowiczym
Obejmuje skórę i błony śluzowe. Powodowana jest pojawieniem się w układzie krążenia oraz w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka nieprawidłowych przeciwciał, skierowanych przeciwko białkom tzw. desmogleiny (Dsg 1 i Dsg3). Wyróżnia się kilka postaci pęcherzycy, z których najcięższą jest „zwykła”.
W jej przebiegu występują kolejno po sobie takie objawy, jak:
- nadżerka w obrębie błon śluzowych jamy ustnej, z czasem coraz bardziej bolesna,
- ekspansja nadżerki na błony śluzowe krtani, spojówek, narządów płciowych, odbytu,
- wystąpienie dużych i bolesnych bąbli na ciele, wypełnionych surowicą, z tendencją do samoistnego pękania,
- powstawanie sączących nadżerek na skórze, w miejscu rozerwanych pęcherzy,
- narastające pieczenie i świąd,
Tego typu zmiany skórne rozlewają się na coraz większej powierzchni, mogą obejmować też twarz i owłosioną skórę głowy.
Ropne krosty na plecach
Lekarze podkreślają, iż skóra mówi wiele o kondycji całego organizmu. Krosty powstają na skutek zbyt nadmiernej produkcji sebum (łoju). Większość zmian zapalnych pojawia się na górze pleców i w okolicy ramion.
Ropne krosty na ramionach i plecach mogą oznaczać:
- problemy z przewodem pokarmowym i często jest to pierwszy sygnał, że układ pokarmowy jest zaatakowany przez bakterie,
- niedobór substancji odżywczych, który przejawia się w postaci ropnych zmian na ciele,
- nadpotliwość, która sprzyja ropnym wypryskom na plecach,
- negatywny wpływ stresu na organizm,
- zaburzenia gospodarki hormonalnej, zarówno u kobiet, jak i mężczyzn,
- intensywne zmiany w organizmie kobiety z powodu cyklu menstruacyjnego,
- sygnał ze strony organizmu o niehigienicznym trybie życia – zła dieta, palenie papierosów lub nadużywanie alkoholu,
- nadmiar androgenów u mężczyzn,
- źle dobrane leki antykoncepcyjne,
- nieprawidłowe dobrane leki, zażywane systematycznie, takie jak antydepresanty, leki przeciwzapalne czy lekarstwa na alergię.
Sposób leczenia nawracających stanów zapalnych pleców w postaci ropnych krostek określa lekarz dermatolog. Najczęściej jest to antybiotykoterapia w formie tabletek lub maści oraz retinoidy, czyli pochodne witaminy A, dość powszechnie stosowane w leczeniu schorzeń dermatologicznych.
