U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i Skuteczne Metody Leczenia Krost na Łokciach
Jak leczyć wysypkę na łokciach?
Leczenie wysypki na łokciach uzależnione jest od typu schorzenia, które ją wywołało. Istnieje wiele sposobów leczenia tej przypadłości, ale zawsze każda kuracja powinna przebiegać pod nadzorem lekarza.
Pierwszym krokiem jest wizyta u dermatologa lub alergologa. Lekarz diagnozuje przyczynę problemu i potwierdza lub wyklucza konkretną chorobę.
Jak leczyć wysypkę na łokciach? Wyróżniamy dwa podstawowe sposoby - leczenie wewnętrzne i zewnętrzne.
W różnych przypadkach chorobowych stosowane są różne terapie:
- wysypka o podłożu alergicznym wymaga przyjmowania leków antyhistaminowych lub glikokortykosteroidów oraz stosowania maści i kremów, które łagodzą uczucie swędzenia i silnie natłuszczają wysuszoną skórę. Warto także wyeliminować produkty, które uczulają, jak kosmetyki czy określone jedzenie,
- przy wysypce, której źródłem jest choroba Duhringa należy wprowadzić odpowiednią dietę bezglutenową, która normalizuje pracę jelit,
- atopowe zapalenie skóry leczone jest środkami do stosowania zewnętrznego i lekami przeciwhistaminowymi. Dodatkowo podawane są leki przeciwzapalne. W leczeniu AZS wykorzystywana jest także fototerapia.
W leczeniu wysypki na łokciach stosowane są leki antyhistaminowe, przeciwzapalne, maści, żele i kremy nawilżające.
Jeśli podłożem uczulenia jest alergia należy unikać kontaktu z alergenem. Warto także pielęgnować skórę odpowiednimi kosmetykami, głównie emolientami, które tworzą na jej powierzchni cienką warstwę ochronną, aby zapobiec przesuszeniu i nadmiernej utracie wody.
Czy da się wyleczyć wysypkę na łokciach domowymi sposobami?
Leczenie wysypki na łokciach można uzupełniać naturalnymi metodami, ale warto je zawsze skonsultować z lekarzem i potwierdzić, że nie szkodzą naszej skórze.
Domowe sposoby na wysypkę, które można zastosować jeszcze przed wizytą u lekarza to:
Swędzące krostki przy odbycie
Swędzące krostki przy odbycie i na całej powierzchni pośladków oraz w kroczu, są typowym objawem schorzenia znanego jako ropne zapalenie gruczołów łojowych. Choroba ta obejmuje tzw. gruczoły apokrynowe, ulokowane głównie w okolicach annusa, pachwin oraz pach. W jej przebiegu na powierzchni ciała pojawiają się bolesne krosty na pośladkach, guzki i wrzody.
Etiopatogeneza schorzenia nie jest znana, podejrzewa się jednak, że jej przyczyną może być niedrożność przewodów mieszków włosowych lub zakażenia bakteryjne.
Inne potencjalne powody występowania krost wokół odbytu to między innymi:
- zapalenie mieszków włosowych,
- łuszczyca odwrócona,
- trądzik skupiony,
- grzybica odbytu,
- opryszczka spowodowana wirusem HSV,
- rzeżączkowe zapalenie odbytu i odbytnicy,
- guzki krwawnicze (hemoroidy),
- zaniedbania higieniczne.
Swędzące krostki na dłoniach i na stopach
Swędzące krostki na dłoniach i na stopach są typowym objawem łuszczycy krostkowej ograniczonej. Jest to przewlekła choroba, obejmująca skórę dystalnych części zarówno kończyn górnych jak i dolnych. Powodowanie jest ona nadmiernym i przyspieszonym rogowaceniem komórek naskórka, przy jednoczesnym występowaniu silnego stanu zapalnego.
Wyróżnia się dwie jej podstawowe postaci:
- łuszczyca krostkowa dłoni i podeszw (Palmoplantar pustular psoriasis),
- krostkowe zapalenie skóry palców (Acrodermatitis continua Hallopeau).
Częściej występującą jest ta pierwsza. W jej przebiegu dłonie i stopy zostają pokryte krostami wypełnionymi jałową treścią, które wyrastają na zmienionym chorobowo podłożu (rumień, złuszczanie się). Możliwe są też wykwity grudkowe.
Zrogowaciała skóra ma tendencję do pękania, powodując silną bolesność. Łuszczyca krostkowa dłoni i podeszw zazwyczaj dotyka kobiety w wieku 50+. Druga z postaci choroby, czyli krostkowe zapalenie skóry palców, występuje zdecydowanie rzadziej. Wyróżnia się umiejscowieniem zmian, które lokalizują się na opuszkach palców, wałach paznokciowych i płytkach paznokci.
Efekt brudnych łokci i kolan towarzyszy chorobie Hashimoto
Choroba Hashimoto to inaczej przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy. Powstaje w wyniku nieprawidłowego funkcjonowania układu immunologicznego, który atakuje gruczoł tarczowy. W przebiegu schorzenia dochodzi do wystąpienia zaburzeń w wytwarzaniu hormonów tarczycy. Choroba daje podobne symptomy jak opisana wyżej niedoczynność tarczycy. Może objawiać się „brudnymi” kolanami i łokciami, bladą skórą depresją, bólem stawów i mięśni, nadmiernym wypadaniem włosów i sennością. W diagnostyce zapalenia tarczycy wykorzystuje się głównie badania krwi
Nadmierne rogowacenie skóry można zaobserwować również w przebiegu cukrzycy. Ciemnobrązowe plamy zwykle pojawiają się nie tylko na kolanach i łokciach, ale również pod pachami. To sygnał świadczący o zbyt wysokim poziomie glukozy w organizmie. Towarzyszą mu również inne objawy, na przykład suchość w ustach, wzmożone pragnienie, często oddawanie moczu czy nadmierne łaknienie. W tym przypadku proces diagnostyczny opiera się głównie na oznaczeniu poziomu cukru występującego w moczu i krwi.
Swędzące krostki na całym ciele
Wymienione wyżej rodzaje łuszczycy ograniczonej uchodzą za względnie łagodne, w odróżnieniu od uogólnionych postaci choroby, takich jak:
- odmiana von Zumbusch,
- liszajec opryszczkowaty (Impetigo herpetiformis).
Podstawowym objawem obu schorzeń są swędzące krostki na całym ciele, w tym na skórze, ale także na błonach śluzowych jamy ustnej, narządów płciowych, a nawet układu oddechowego.
W przypadku odmiany von Zumbusch należy się dodatkowo liczyć występowaniem silnych objawów ogólnoustrojowych, takich jak:
- gorączka, dreszcze, ogólne osłabienie,
- hipokalcemia, czyli niedobór wapnia,
- zaburzenia wodno-elektrolitowe,
- zaburzenia metabolizmu białek.
Krostki są bardzo drobne, pojawiają się na całym ciele, ale ze szczególnym uwzględnieniem takich obszarów, jak:
- pachwiny i krocze,
- zgięcia stawowe,
- fałdy skórne,
Także i w tym przypadku występują poważne symptomy wewnętrzne. Oprócz hipokalcemii, pacjenci zmagają się też z hipoalbuminemią (niedobór białek albumin) oraz napadami tężyczki (niedobór magnezu i potasu). Schorzenie szczególnie często dotyka kobiety w ciąży, stanowiąc zagrożenie dla matki i płodu. Rzadko występuje u mężczyzn.
