U nas zapłacisz kartą
Objaśnienie luszczyca skory glowy - przyczyny, objawy i leczenie
Domowe sposoby na łuszczycę
Żadne domowe sposoby nie zastąpią leczenia zaawansowanej łuszczycy. Mogą jednak złagodzić jej objawy i wesprzeć leczenie innymi metodami. Jak już wyżej zostało wspomniane, osoby chore na łuszczycę powinny unikać czynników, które mogą powodować zaostrzanie się zmian skórnych (stres, infekcje, urazy, palenie tytoniu, picie alkoholu), a podstawą leczenia tej choroby jest prawidłowa pielęgnacja skóry. Dlatego też należy używać kosmetyków przeznaczonych do skóry ze zmianami łuszczycowymi oraz regularnie stosować emolienty.
Kąpiel osób cierpiących na łuszczycę powinna być krótka, w wodzie o temperaturze około 30–36℃. Należy unikać stosowania szorstkich gąbek, które mogą powodować uszkodzenia skóry i wysiew nowych wykwitów. Po zakończeniu kąpieli należy dokładnie opłukać ciało wodą oraz osuszyć miękkim ręcznikiem, unikając pocierania skóry.
Do czesania włosów zaleca się używanie szczotek z naturalnym włosiem, gdyż plastikowe szczotki mogą uszkadzać skórę głowy. Należy unikać używania lokówek oraz suszyć włosy przy użyciu niskiej temperatury.
Badania
Odpowiedni specjalista – kosmetolog trycholog lub dermatolog trycholog – jest w stanie już na podstawie wywiadu z pacjentem stwierdzić łuszczycę. Jednakże chcąc uzyskać bardziej precyzyjne informacje, wykonuje się profesjonalne badania trychologiczne.
Pierwszym z wykonywanych badań jest Trichoskopia. Przeprowadza się ją za pomocą urządzenia, przypominającego długopis. Głowica wyposażona jest w kamerę, pozwalającą na obejrzenie skóry oraz włosów na dużym powiększeniu. Jednocześnie wykonywane są zdjęcia, które następnie przesyła się do analizy w laboratorium.
Kolejnym badaniem jest Trichogram. Ta procedura polega na pobraniu próbek włosów wraz z cebulkami, które następnie wysyłane są do laboratorium.
Powyższe badania są nie tylko pomocne przy diagnozowaniu łuszczycy, ale przede wszystkim pozwalają na określenie, jak bardzo zaawansowany jest proces wypadania włosów. Dzięki temu specjalista jest określić najlepszą terapię, dzięki której proces ten zostanie ograniczony.
W leczeniu łuszczycy skóry głowy często stosuje się leczenie miejscowe. Jednakże w przypadku problemu nadmiernie wypadających włosów, który często towarzyszy tej chorobie, wykonuje się nowoczesne zabiegi takie, jak:
- mezoterapia: tak naprawdę jest to grupa zabiegów, podczas których bezpośrednio do skóry podaje się odpowiednie substancje odżywcze. W zależności od metody wyróżnia się mezoterapię igłową (koktajl wstrzykuje się za pomocą kaniuli), mikroigłową (substancje podane są za pomocą urządzenia Dermapen/Mezopen) i bezigłową (wykorzystuje się urządzenie Dermojet). Podczas każdego typu mezoterapii najpowszechniej wykorzystywanymi substancjami są: osocze bogatopłytkowe pozyskane wcześniej od pacjenta oraz kortykosteroid (Triamcinolone acetonide – Kenalog),
- Karboksyterapia Reology2: jest to zabieg polegający na śródskórnym lub podskórnym podaniu dwutlenku węgla. W efekcie rozszerzają się naczynka, a także pojawiają nowe,
- Kriomasaż Cryo-S: podczas zabiegów krioterapii skóry głowy, podawany jest podtlenek azotu, co prowadzi do zamrożenia tkanek, a w efekcie do odnowy biologicznej,
- Dr.CYJ Hair Filler: to podawany poprzez wkłucia preparat, który powstrzymuje utratę włosów i pobudza wzrost nowych. Jest to mieszanka siedmiu peptydów oraz kwasu hialuronowego,
- terapia UVA/UVB/PUVA: są to zabiegi polegające na naświetlaniu skóry głowy. Wykonuje się je przede wszystkim u osób z łysieniem plackowatym.
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.