U nas zapłacisz kartą
Objaśnienie luszczyca skory glowy - przyczyny, objawy i leczenie
Psorisel – kosmetyki naturalne na łuszczycę skóry głowy
Wśród produktów bazujących na naturalnych składnikach na uwagę zasługuje zestaw trzech kosmetyków na łuszczycę skóry głowy Psorisel, które nie tylko pielęgnują skórę z łuszczycą, ale aktywnie pomagają leczyć to schorzenie.
Każdy kosmetyk w zestawie to kolejny krok do kompleksowej pielęgnacji skóry głowy i włosów:
W szamponie Psorisel znajdziemy ekstrakty z wierzbówki kiprzycy i wierzby białej. Oba wyciągi leczą deramatozy: alergie, łupież, łuszczycę. Pierwsza regeneruje uszkodzony naskórek, goi rany i zmniejsza łuszczenie. Druga odkaża, działa przeciwbólowo, antybakteryjnie i przeciwzapalnie. Grzyby i pasożyty zwalcza także dawka dziegciu brzozowego. Szampon również pielęgnuje. Posiada silnie łagodzący podrażnienia pantenol, nawilżającą betainę oraz odżywczą glinkę białą.
Płyn złuszczający delikatnie usuwa martwy naskórek dzięki wysokiej zawartości kwasów: mlekowego i salicylowego. Odsłonięte nowe warstwy skóry odżywiają liczne oleje: konopny – dostarcza witamin A, D, E i K, ze słodkich migdałów – zapewnia witaminy A, B, D i E oraz usprawnia mikrokrążenie oraz z nasion czarnej porzeczki – bogate źródło kwasów tłuszczowych i witaminy E. Pielęgnację uzupełnia także gojąca rany arginina oraz bogaty w witaminę C wyciąg z nagietka, a także bisabolol z rumianku o działaniu antybakteryjnym.
Naprzemiennie z płynem stosujemy odżywczą emulsję. Bogatą w łagodzący stany zapalne ichtiol, zapobiegający łuszczeniu się skóry mocznik i przeciwhistaminowy olej z czarnuszki. Znajdziemy w niej również podstawowy składnik leków na łuszczyce – pirytionian cynku. A także natłuszczające masło shea, nawilżający wyciąg z aloesu i regenerującą alantoinę.
Kosmetyki te dostaniemy bez recepty, a będą doskonałym uzupełnieniem kuracji zaleconej przez trychologa. Kosmetyki Psorisel nie wchodzą bowiem w reakcję z innymi lekami. Realnie pielęgnują głębokie warstwy skóry i likwidują nieprzyjemne objawy łuszczycy: świąd, łuskę, rany powstałe na skutek drapania się. Działają delikatnie, ale skutecznie.
Odmiany łuszczycy: zwyczajna, krostkowa, stawowa
Łuszczyca jest najczęściej rozpoznawaną chorobą dermatologiczną. Jej rodzaje różnią się wyglądem, lokalizacją, intensywnością zabarwienia wykwitów, charakterem łuski.
Łuszczyca zwyczajna (plackowata) występuje najczęściej (dotyczy nawet 90% chorych). Typowe dla niej zmiany są wypukłe, okrągłe lub owalne, pokryte łuską, wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry, zlokalizowane na nogach, ramionach, kolanach i łokciach, plecach, głowie, rzadziej na twarzy, dłoniach, stopach, czy brzuchu.
Fot. 2. Łuszczyca skóry łokci
Łuszczyca krostkowa – zajęta zmianami skóra jest czerwona, opuchnięta i pokryta krostami z wydzieliną ropną. Ten rodzaj łuszczycy występuje w dwóch postaciach: uogólnionej (jest to jedna z najcięższych postaci łuszczycy) i miejscowej (na dłoniach i stopach).
Łuszczyca stawowa, czyli łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) – manifestuje się przewlekłym zapaleniem stawów z łuszczycą lub bez łuszczycy skóry. Może występować tylko w jednej lokalizacji lub zajmować wiele stawów. Najbardziej powszechną postacią jest łuszczycowe zapalenie stawów obejmujące dystalne stawy międzypaliczkowe, często występują też zmiany łuszczycowe w obrębie paznokci. Choroba ma na ogół łagodny przebieg, w rzadkich przypadkach ciężkiej postaci może prowadzić do zniszczenia stawów i niesprawności.
Łuszczyca paznokci może współistnieć ze zmianami skórnymi lub stanowić jedyny objaw choroby. Jej objawem jest naparstkowanie – w płytce paznokciowej powstają punktowe wgłębienia ułożone liniowo lub przypadkowo. W wyniku zajęcia łożyska widoczne jest żółtawe przebarwienie wyglądające jak kropla oleju po płytką paznokcia. W zaawansowanych postaciach dochodzi do oddzielenia płytek paznokciowych (onycholizy), paznokcie są zgrubiałe, matowe, białawożółte, kruche i poprzecinane poprzecznymi bruzdami. W ciężkich postaciach płytki oddzielają się całkowicie.
Domowe sposoby na łuszczycę
Żadne domowe sposoby nie zastąpią leczenia zaawansowanej łuszczycy. Mogą jednak złagodzić jej objawy i wesprzeć leczenie innymi metodami. Jak już wyżej zostało wspomniane, osoby chore na łuszczycę powinny unikać czynników, które mogą powodować zaostrzanie się zmian skórnych (stres, infekcje, urazy, palenie tytoniu, picie alkoholu), a podstawą leczenia tej choroby jest prawidłowa pielęgnacja skóry. Dlatego też należy używać kosmetyków przeznaczonych do skóry ze zmianami łuszczycowymi oraz regularnie stosować emolienty.
Kąpiel osób cierpiących na łuszczycę powinna być krótka, w wodzie o temperaturze około 30–36℃. Należy unikać stosowania szorstkich gąbek, które mogą powodować uszkodzenia skóry i wysiew nowych wykwitów. Po zakończeniu kąpieli należy dokładnie opłukać ciało wodą oraz osuszyć miękkim ręcznikiem, unikając pocierania skóry.
Do czesania włosów zaleca się używanie szczotek z naturalnym włosiem, gdyż plastikowe szczotki mogą uszkadzać skórę głowy. Należy unikać używania lokówek oraz suszyć włosy przy użyciu niskiej temperatury.
Objawy
Choroba po raz pierwszy pojawia się najczęściej u osób bardzo młodych (nastolatków) lub u osób po 50. roku życia. Co charakterystyczne, pierwsze uderzenie choroby bardzo często poprzedza choroba infekcyjna, jak np. angina. Pierwsze symptomy świadczące o łuszczycy to zmieniona chorobowo skóra – zaczerwieniona i z grudkami, pokryta srebrzystymi łuskami. Zmianom tym towarzyszą również następujące symptomy:
- pod łuskami skóra jest błyszcząca, jest to objaw świecy stearynowej,
- na powierzchni chorobowo zmienionej tkanki pojawiają się kropelki krwi, co jest efektem uszkodzenia naczyń brodawek skórnych,
- w wyniku niewielkiego uszkodzenia mechanicznego, po kilku – kilkunastu dniach pojawiają się zmiany łuszczycowe – jest to objaw Koebnera,
- naskórek schodzi podczas pocierania skóry – objaw Nikolskiego.
Przyczyny łuszczycy
Typowe zmiany łuszczycowe mogą pojawić się na skórze osoby w każdym wieku, zdarza się, że to specyficzne zapalenie skóry rozpoznaje się już u niemowląt. Najczęściej jednak pierwsze objawy łuszczycy pojawiają się pomiędzy 20. a 40. rokiem życia (jest to tzw. I typ łuszczycy). II typ łuszczycy dotyczy osób po ukończeniu 50. roku życia.
Łuszczyca należy do grupy chorób o podłożu autoimmunologicznym i charakteryzuje się uogólnionym procesem zapalnym. Ważną rolę w rozwoju łuszczycy odgrywają czynniki genetyczne oraz bodźce środowiskowe takie jak stres, uraz, infekcje bakteryjne lub grzybicze.
Łuszczyca a dziedziczenie
Łuszczyca jest chorobą dziedziczną, co potwierdza fakt, że jeśli u obojga rodziców rozpoznano łuszczycę, prawdopodobieństwo rozwoju choroby u ich dziecka wynosi około 70%. W przypadku tylko jednego rodzica z łuszczycą dziecko ma około 20% szans, że rozwiną się u niego objawy łuszczycy. Niekiedy dochodzi do przeskoku jednego pokolenia, tzn. zostaje ominięte pierwsze pokolenie, a symptomy łuszczycy rozwijają się w kolejnym (wnuki). Łuszczyca może pojawić się także u osób bez obciążonego wywiadu rodzinnego, gdyż mogą zajść świeże mutacje.
Łuszczyca typu I, czyli objawiająca się pomiędzy 20-40. rokiem życia, dziedziczy się autosomalnie dominująco.
Czy łuszczyca jest zaraźliwa?
Łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, zatem nie można się nią zarazić nawet w wyniku bezpośredniego kontaktu z osobą mającą objawy choroby.
