U nas zapłacisz kartą
Minoksydyl w tabletkach - wszystko, co musisz wiedzieć
Minoksydyl
Historia odkrycia jego właściwości przeciwdziałających łysieniu jest dość ciekawa. U pacjentów, którzy stosowali go doustnie jako lek hipotensyjny zauważono gwałtowny odrost włosów. Dalsze badania dowiodły, że minoksydyl stosowany miejscowo rozszerza naczynia krwionośne i zwiększa przepływ krwi w obrębie skóry. Bezpośredni efekt leczniczy wynika z wydłużenia fazy anagenowej i zwiększenia wielkości mieszka włosowego. Co ważne, nie wykazuje działania antyandrogenowego. Po podaniu na skórę głowy w bardzo niewielkim stopniu wchłania się do krążenia ogólnego. Jednak stosowanie go na uszkodzoną skórę lub jego spożycie może powodować objawy przedawkowania, takie jak: tachykardia, bóle wieńcowe, spadek ciśnienia krwi, duszności.
Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego minoksydyl stosuje się w preparatach o stężeniu 2 i 5%. Zaleca się aplikować je raz lub dwa razy na dobę - najpóźniej 2 godziny przed położeniem się spać, aby uniknąć przeniesienia leku na poduszkę, a następnie na twarz (mogłoby dojść do podrażnienia wrażliwej skóry twarzy). Należy przestrzec pacjenta, że w początkowej fazie leczenia (ok. 2 - 6 tygodni) może wystąpić wzmożona utrata owłosienia. Pierwsze widoczne efekty leczenia w postaci zahamowania wypadania włosów oraz zwiększenia ich ilości pojawiają się po ok. 2 miesiącach systematycznego stosowania. Szczyt efektów obserwuje się po roku aplikowania preparatu.
Minoksydyl (łac. Minoxidilum) od niedawna występuje na rynku jako substancja pro receptura. Przybiera postać białawego proszku o charakterze krystalicznym, który nie rozpuszcza się w wodzie. Jest natomiast rozpuszczalny etanolu 96˚ i glicerolu - najlepiej w ich mieszaninie 2:1 (dla uzyskania przyjemniejszej dla skóry konsystencji często zastępuje się połowę ilości glicerolu wodą).
Szybkość procesu rozpuszczania minoksydylu uzależniona jest od jego ilości i może trwać nawet kilka godzin - proces ten można przyspieszyć poprzez podgrzanie roztworu do temperatury 40˚C. Uzyskanie roztworu minoksydylu o stężeniu 5% i wyższym wymaga dodatku kwasu salicylowego jako solubilizatora (w przypadku obecności w roztworze wody dodatkowym solubilizatorem jest kwas cytrynowy lub winowy).
Czym jest minoxidil?
Minoxidil to lek dostępny w postaci roztworu, który należy aplikować na skórę głowy. Czasami znaleźć go można również w formie szamponu, pianki czy sprayu. Bardzo rzadko stosuje się minoksydyl w tabletkach ze względu na mogące się pojawić efekty uboczne. Wykorzystuje się go w sytuacji, gdy Pacjent boryka się z nadmierną utratą włosów, ich osłabieniem, ścieńczeniem, a także po zabiegach rekonstrukcji włosów po to, by przyspieszyć ich odrastanie. Stosuje się go zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet.
Minoxidil aplikuje się bezpośrednio na skórę, najczęściej na głowie. Nie zaleca się wprowadzania go w terapię u osób z rozpoznanym łysieniem bliznowaciejącym albo plackowatym. Nie powinno się nakładać go na zmienioną chorobowo skórę lub jeżeli utrata włosów postępuje w związku z wypadaniem sezonowym, ciążą czy chorobami tarczycy. W związku z tym często nie znajduje też zastosowania w przypadku łysienia łojotokowego, w przebiegu którego mamy do czynienia z żółtą łuską na skórze głowy, wysiękami, zaczerwienieniem oraz podrażnieniem. Minoxidil nie znajduje również zastosowania w nagłej utracie włosów bez poznanej przyczyny – w takich sytuacjach należy jej poszukać i wyeliminować.
Pomimo tego, że minoxidil w niższych stężeniach dostępny jest bez recepty, nie należy nakładać go na skórę bez wcześniej konsultacji ze specjalistą. Środek należy stosować wyłącznie na jasne polecenie lekarza oraz po pozytywnym zakwalifikowaniu skóry głowy do terapii tą substancją. Minoxidil sprzedawany jest w formie roztworu 2% oraz 5%.
Minoxidil – skutki uboczne
Lek może powodować miejscowe podrażnienie i wysuszenie skóry oraz nasilać niedociśnienie ortostatyczne. Ponieważ rozszerza naczynia obwodowe, nie należy łączyć go z innymi preparatami o podobnym schemacie działania. Nie wolno stosować większej niż zalecana dawki leku, ponieważ może to prowadzić do częstoskurczy, zatrzymania wody w organizmie czy niedociśnienia. Oprócz tego wystąpić mogą bóle głowy, duszności, świąd i pieczenie skóry, stany zapalne, obrzęki obwodowe czy łuszczenie skóry.
Jeżeli wystąpi ciężka reakcja alergiczna, która objawiać się może trudnościami z oddychaniem lub połykaniem, a także widocznymi obrzękami w okolicy twarzy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i zabrać ze sobą stosowany lek lub ulotkę. Na ogół jednak minoksydyl jest bardzo dobrze tolerowany, dlatego stał się jednym z najpopularniejszych preparatów stosowanych w terapii łysienia. Warto wiedzieć także, że za wysuszenie, podrażnienie skóry i zwiększenie jej reaktywności zazwyczaj nie odpowiada sam minoksydyl, a alkohol, w którym jest rozpuszczony.
Genetyka i łysienie, a dobór leczenia
W sytuacjach, w których terapia minoxidilem nie przynosi pożądanych efektów, można skłonić się w kierunku zastosowania innych preparatów na łysienie lub wykonanie przeszczepu włosów. Niestety, łysienie androgenowe jest schorzeniem, które związane jest z nadwrażliwością mieszków włosowych na DMT, czyli pochodną testosteronu. Jego występowanie może mieć związek z genetyką, jak również układem immunologicznym. Skoro preparat nie wykazuje działania antyandrogennego, chwilowo powstrzyma wypadanie włosów, ale nie zmieni ich wrażliwości na DMT na stałe. Prawdopodobnie po zaprzestaniu stosowania go, fryzura wróci do swojej poprzedniej postaci.
Z kolei stosując leki o działaniu antyandrogenowym, zmniejszające stężenie DMT w organizmie można liczyć na ograniczenie wypadania włosów (tak samo, jak stosując minoksydyl), jednak może powodować to również impotencję, powiększenie piersi, zmniejszenie libido oraz zaburzenia wytrysku. Leki o działaniu hamującym wytwarzanie się DMT przenikają do krwi oraz mleka matek, zatem nie mogą być przepisywane kobietom w ciąży i karmiącym.
