U nas zapłacisz kartą
Najbardziej Porażający Wariant Nowotworu - Wyłaniający Się Złowrogi Potencjał
Najlepiej i najgorzej rokujące nowotwory. Który rak jest najgroźniejszy?
Internauci często wpisują w wyszukiwarce zapytanie, ''które nowotwory są najlepsze, a które najgorsze''? Chociaż nowotworów nie dzieli się na lepsze i gorsze, to dzieli się je według rokowań. W przypadku jednych nowotworów szanse na wyleczenie i dłuższe życie są wyższe, niż w przypadku innych.
Rak jest główną przyczyną zgonów na całym świecie. Według danych WHO choroba ta odpowiadała za prawie 10 milionów zgonów w samym 2020 roku.
Najczęściej w 2020 roku rozpoznawano raka: piersi (2,26 mln przypadków), płuca (2,21 mln przypadków), okrężnicy i odbytnicy (1,93 mln przypadków), prostaty (1,41 mln przypadków), skóry — nie czerniaka (1,20 mln przypadków), oraz żołądka (1,09 mln przypadków).
Jednak częstotliwość występowania tych nowotworów wcale nie idzie w parze z ich zjadliwością. Niektóre nowotwory rokują lepiej, inne gorzej. Co to oznacza?
Rokowania mówią o tym, jakie są szanse na wyleczenie i przeżycie (jak długie) w przypadku różnych nowotworów.
Rak podstawnokomórkowy skóry – objawy
Etiopatogeneza BCC jest związana z ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresją, przewlekłymi zakażeniami (m.in. wirusem brodawczaka ludzkiego HPV). Niewątpliwym kluczowym czynnikiem wpływającym na wzrost ryzyka zachorowania na raka podstawnokomórkowego skóry jest promieniowanie nadfioletowe w połączeniu z podwyższoną temperaturą otoczenia.
Nowotwory skóry stanowią grupę chorób, w których istnieją najlepsze warunki do wykrycia i leczenia już na wstępnym etapie. Objawy raka podstawnokomórkowego skóry są widoczne dla chorego, a łatwość pobrania materiału do badania histopatologicznego umożliwia szybką diagnozę.
Klasyczny wygląd raka podstawnokomórkowego cechuje niewielkie owrzodzenie z wałowatym przeświecającym brzegiem. Ten typ nowotworu spotyka się wokół oczu, na nosie, blisko kąta wewnętrznego oka.
Inną postacią są guzki o charakterze nietorbielowatym, czasami z dużą ilością pigmentu, późno wrzodziejące.
Objawy raka podstawnokomórkowego skóry mogą być związane z płytkimi owrzodzeniami na czole lub nosie z nieregularnymi i źle zaznaczonymi granicami. Z jednej strony wydaje się, ze niepokojąca zmniejsza się, a z drugiej powoli się rozszerza.
Ocena stopnia zaawansowania nowotworu, klasyfikacja TNM oraz inne czynniki oceny raka
W jaki sposób i na jakiej podstawie lekarze oceniają stan zaawansowania raka? Co decyduje o wyborze metody leczenia? Wyjaśniamy na czym polega istota klasyfikacji TNM oraz ocena stopnia zaawansowania nowotworu.
Do efektywnego leczenia pacjentów lekarze potrzebują jednolitego sytemu pozwalającego ocenić i opisać stopień zaawansowania (ang. staging) choroby nowotworowej. W tym celu stworzono klasyfikację TNM stopnia zaawansowania nowotworów. Dotyczy ona nowotworów litych, czyli raka (nowotwory powstałe z tkanki nabłonkowej) oraz mięsaków.
Klasyfikacja stopnia zaawansowania TNM pozwala dobrać właściwe, sprawdzone metody leczenia w zależności od stwierdzonego stopnia rozwoju choroby w oparciu o wiedzę dotyczącą przebiegu leczenia tysięcy wcześniejszych przypadków o takim samym stopniu zaawansowania. Jednolita klasyfikacja TNM ułatwia również prowadzenie badań naukowych nad skutecznością nowych leków oraz metod leczenia.
Rak podstawnokomórkowy skóry
Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) to najczęściej występująca postać raka skóry, stanowi około 75% przypadków. W zdecydowanej większości jego lokalizacja obejmuje skórę głowy i szyi.
Rozwija się w skórze powiek, czoła, nosa, policzków, nigdy na stopach, dłoniach czy błonach śluzowych. Rak przydatków skóry występuje równie często u mężczyzn, jak i kobiet, najczęściej po 60 roku życia.
Cechą charakterystyczną raka podstawnokomórkowego skóry jest brak przerzutów odległych oraz miejscowa złośliwość. Eksperci wyróżniają dwie odmiany tej choroby – pierwsza rozwija się wolno, nie nacieka w głąb, a leczenie daje dobre efekty. Druga odmiana raka podstawnokomórkowego skóry jest bardziej agresywna, ma zdolność do naciekania, niszczenia tkanek, jest wrzodziejąca i często nawraca, co utrudnia wyleczenia.
