U nas zapłacisz kartą
Najbardziej Porażający Wariant Nowotworu - Wyłaniający Się Złowrogi Potencjał
Dwa najważniejsze rodzaje klasyfikacji TNM – kliniczna cTNM i patologiczna pTNM
Na początku procesu leczenia stopień zaawansowania określany jest na podstawie badania pacjenta, wykonanych badań obrazowych oraz biopsji - jest to klasyfikacja kliniczna TNM (cTNM). Drugim rodzajem klasyfikacji TNM jest klasyfikacja patologiczna (pTNM), określona przez lekarza patologa na podstawie badania histopatologicznego wyciętych tkanek guza oraz węzłów chłonnych.
Jeśli pierwszym zastosowanym leczeniem była chemioterapia lub radioterapia, a nie operacja radykalna usunięcia guza, to zmianie może ulec zarówno wielkość samego guza w stosunku do wielkości sprzed leczenia, jak i stan węzłów chłonnych (np. brak obecności żywych komórek nowotworowych w węzłach chłonnych). Opisany wówczas stopień zaawansowania TNM nie będzie zgodny z wcześniejszą klasyfikacją kliniczną TNM i w takiej sytuacji określa się go jako yTNM (ocena TNM po zastosowaniu leczenia systemowego lub miejscowego).
Najbardziej zabójcze nowotwory
Rak trzustki. 5-letnie względne przeżycie: 11,5%
- Wymioty i nudności nieznanego pochodzenia
- Bóle grzbietu lub nadbrzusza
- Zaburzenia wypróżniania i tłuszczowe stolce
- Zaburzenia trawienia
- Osłabienie i utrata masy ciała
Inny często wykrywany podtyp międzybłoniaka tworzy się w otrzewnej, tkance wyściełającej brzuch i otaczającej narządy jamy brzusznej, takie jak żołądek i wątroba, nazywany jest międzybłoniakiem otrzewnej.
Główną przyczyną występowania tych nowotworów jest kontakt z azbestem, włóknem mineralnym niegdyś powszechnie stosowanym do izolacji dachów i ścian. Na międzybłoniaka opłucnej najczęściej chorują więc pracownicy przemysłu budowlanego, stoczni, zakładów mechanicznych. Nowotwór najczęściej diagnozowany jest po 60-tym roku życia u mężczyzn, a głównie objawy to:
- Ból w klatce piersiowej
- Przewlekły kaszel
- Duszności
- Spadek masy ciała
Leczenie międzybłoniaka zależy od stopnia zaawansowania, i często polega na zmniejszaniu masy powiększającego się guza poprzez zabiegi operacyjne, chemio- lub radioterapię. Nowotwór ten ma zwykle agresywny przebieg, może naciekać okoliczne tkanki i ważne życiowo narządy, co znacznie obniża szanse chorego na wyzdrowienie.
Rak pęcherzyka żółciowego. 5-letnie względne przeżycie: 19,4%
Ten nowotwór układu pokarmowego ma swój początek w pęcherzyku żółciowym. Pęcherzyk ten, połączony jest z wątrobą i dwunastnicą drogami żółciowymi. Jego głównym zadaniem jest gromadzenie i uwalnianie żółci, która jest niezbędna w procesach trawiennych do emulgowania tłuszczy. Kamienie żółciowe, czyli złogi cholesterolu, bilirubiny i białek nagromadzone w pęcherzyku żółciowym lub przewodach żółciowych, znacznie zwiększają ryzyko zachorowania na raka pęcherzyka żółciowego.
Rak pęcherzyka żółciowego ten znacznie częściej występuje u osób otyłych, uzależnionych od alkoholu, a także około 5 razy częściej u kobiet. Najważniejsze objawy raka pęcherzyka żółciowego obejmują:
Jak funkcjonuje klasyfikacja TNM
Klasyfikacja TNM opiera się na ocenie trzech najistotniejszych cech w rozwoju choroby nowotworowej:
T - wielkości guza pierwotnego,
N - obecności (lub braku) przerzutów w węzłach chłonnych,
M - obecności (lub braku) przerzutów odległych.
Cecha T określa wielkość guza pierwotnego (ang. tumor). Skala od 0 do 4 określa stopień rozrostu guza pierwotnego i jego stosunek do otaczających tkanek. Im wyższy stopień T, tym nowotwór jest bardziej zaawansowany. Właściwości T1 do T4 dla różnych typów nowotworu określane są osobno, z uwzględnieniem specyfiki danego nowotworu – patrz sekcja „klasyfikacja TNM” w artykułach dotyczących poszczególnych nowotworów w naszym serwisie. Na przykład w raku piersi T1 oznacza wielkość guza do 2 cm, ale dla bardziej szczegółowego opisu podzielono tę cechę na: T1a (guz do 0,5 cm), T1b (guz 0,5 – 1,0 cm) i T1c (guz 1,0 – 2,0 cm). Natomiast w przypadku nowotworów takich narządów, jak rak żołądka, rak jelita grubego cecha T określa nie wielkość guza, ale głębokość naciekania przez nowotwór poszczególnych warstw ściany narządu. W przypadku czerniaka cecha T określa nie tylko grubość nacieku przez nowotwór, ale uwzględnia także obecność owrzodzenia w guzie.
Cecha M opisuje brak lub obecność przerzutów odległych (ang. metastases). Skala od 0 do 1. M0 oznacza brak przerzutów odległych, M1 oznacza obecność przerzutów odległych. Przerzuty odległe to guzy wtórne nowotworu złośliwego powstałe, gdy w wyniku wzrostu guza pierwotnego dochodzi do uszkodzenia ścian sąsiednich naczyń krwionośnych, a komórki nowotworu dostają się do krwi i przemieszczają się wraz z nią do innych części ciała. W przypadku obecności przerzutów odległych (M1) określenie ich obecności jest opisywane za pomocą cechy M1 w różny sposób. W czerniaku istnieją aż 4 stopnie opisujące przerzuty odległe, osobno dla przerzutów do powłok, płuc, mózgu i innych narządów, podczas gdy np. w mięsakach określa się tylko brak przerzutów odległych (M0) lub obecność przerzutów odległych (M1).
Inne czynniki oceny
Dla oceny rzeczywistego stopnia zaawansowania nowotworu należy brać pod uwagę także inne czynniki, które wpływają na podjęcie decyzji o sposobie leczenia. Należą do nich takie czynniki jak stopień złośliwości histopatologicznej (G), naciekanie naczyń krwionośnych i limfatycznych, naciekanie nerwów, obecność komórek zapalnych w guzie nowotworowym i jego otoczeniu oraz wiele innych.
W przypadku raka piersi o sposobie leczenia decyduje nie tylko stopień zaawansowania według TNM, ale także obecność lub jej brak receptorów hormonalnych (estrogenowych i progesteronowych) oraz receptorów HER2. Ocena ich obecności warunkuje przypisanie nowotworu do jednej z grup określających rodzaj molekularny raka piersi.
Obecnie coraz częściej w decyzji o sposobie leczenia wykorzystuje się badania mutacji genetycznej nowotworu. W przypadku występowania specyficznej mutacji, na przykład: czerniak (mutacja BRAF), rak jelita grubego (mutacja KRAS) czy guzy podścieliska GIST (mutacja w genie c-kit), stosuje się odpowiednie leczenie.
Klasyfikacja TNM stopnia zaawansowania nowotworów zmienia się w czasie, w następstwie rozwoju metod diagnostyki i leczenia. Co kilka lat American Joint Committee on Cancer (AJCC) oraz Union for International Cancer Control (UICC) opracowują i publikują nowe edycje klasyfikacji nowotworów. Najnowsza edycja jest ósmą z kolei.
Opracowanie: Onkonet.pl
