U nas zapłacisz kartą
Najbardziej Porażający Wariant Nowotworu - Wyłaniający Się Złowrogi Potencjał
Rak podstawnokomórkowy skóry
Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) to najczęściej występująca postać raka skóry, stanowi około 75% przypadków. W zdecydowanej większości jego lokalizacja obejmuje skórę głowy i szyi.
Rozwija się w skórze powiek, czoła, nosa, policzków, nigdy na stopach, dłoniach czy błonach śluzowych. Rak przydatków skóry występuje równie często u mężczyzn, jak i kobiet, najczęściej po 60 roku życia.
Cechą charakterystyczną raka podstawnokomórkowego skóry jest brak przerzutów odległych oraz miejscowa złośliwość. Eksperci wyróżniają dwie odmiany tej choroby – pierwsza rozwija się wolno, nie nacieka w głąb, a leczenie daje dobre efekty. Druga odmiana raka podstawnokomórkowego skóry jest bardziej agresywna, ma zdolność do naciekania, niszczenia tkanek, jest wrzodziejąca i często nawraca, co utrudnia wyleczenia.
Najbardziej zabójcze nowotwory
Rak trzustki. 5-letnie względne przeżycie: 11,5%
- Wymioty i nudności nieznanego pochodzenia
- Bóle grzbietu lub nadbrzusza
- Zaburzenia wypróżniania i tłuszczowe stolce
- Zaburzenia trawienia
- Osłabienie i utrata masy ciała
Inny często wykrywany podtyp międzybłoniaka tworzy się w otrzewnej, tkance wyściełającej brzuch i otaczającej narządy jamy brzusznej, takie jak żołądek i wątroba, nazywany jest międzybłoniakiem otrzewnej.
Główną przyczyną występowania tych nowotworów jest kontakt z azbestem, włóknem mineralnym niegdyś powszechnie stosowanym do izolacji dachów i ścian. Na międzybłoniaka opłucnej najczęściej chorują więc pracownicy przemysłu budowlanego, stoczni, zakładów mechanicznych. Nowotwór najczęściej diagnozowany jest po 60-tym roku życia u mężczyzn, a głównie objawy to:
- Ból w klatce piersiowej
- Przewlekły kaszel
- Duszności
- Spadek masy ciała
Leczenie międzybłoniaka zależy od stopnia zaawansowania, i często polega na zmniejszaniu masy powiększającego się guza poprzez zabiegi operacyjne, chemio- lub radioterapię. Nowotwór ten ma zwykle agresywny przebieg, może naciekać okoliczne tkanki i ważne życiowo narządy, co znacznie obniża szanse chorego na wyzdrowienie.
Rak pęcherzyka żółciowego. 5-letnie względne przeżycie: 19,4%
Ten nowotwór układu pokarmowego ma swój początek w pęcherzyku żółciowym. Pęcherzyk ten, połączony jest z wątrobą i dwunastnicą drogami żółciowymi. Jego głównym zadaniem jest gromadzenie i uwalnianie żółci, która jest niezbędna w procesach trawiennych do emulgowania tłuszczy. Kamienie żółciowe, czyli złogi cholesterolu, bilirubiny i białek nagromadzone w pęcherzyku żółciowym lub przewodach żółciowych, znacznie zwiększają ryzyko zachorowania na raka pęcherzyka żółciowego.
Rak pęcherzyka żółciowego ten znacznie częściej występuje u osób otyłych, uzależnionych od alkoholu, a także około 5 razy częściej u kobiet. Najważniejsze objawy raka pęcherzyka żółciowego obejmują:
8 najbardziej zabójczych nowotworów złośliwych. Dlaczego wciąż nie ma na nie lekarstwa?
Spis treści
Uczucia, które towarzyszą diagnozie raka, to zwykle niepewność, lęk i strach. Statystyki pokazują, że tuż po chorobach układu krążenia, faktycznie nowotwory złośliwe są drugą przyczyną śmierci, nie tylko w Ameryce, ale też w społeczeństwach Europy. Nawet wcześnie zdiagnozowany i traktowany coraz nowocześniejszymi środkami terapeutycznymi, rak wciąż ma ogromną moc zabijania.
Według Światowej Organizacji Zdrowia trzy typy nowotworów, które zabiły najwięcej ludzi na świecie w 2020 r., to rak płuc (1,80 mln zgonów), rak jelita grubego (916 000 zgonów) oraz rak wątroby (830 tys. zgonów). Wbrew pozorom, nie są to jednak wcale najbardziej śmiercionośne nowotwory.
Liczba osób, które każdego roku stają się ofiarami nowotworów złośliwych, zależy od dwóch czynników: tego, ile ludzi na niego choruje (tzw. zapadalność na raka) oraz jaki procent osób, u których zdiagnozowano raka, przeżywa chorobę (tzw. przeżywalność). Mianem najbardziej zabójczych nowotworów można więc określić szczególnie te, które cechują się najniższymi współczynnikami przeżywalności.
W onkologii przeżywalność pacjentów chorych na nowotwory złośliwe określa się specjalnym parametrem, tzw. względnym wskaźnikiem przeżyć 5-letnich. Jest to odsetek osób, które prawdopodobnie przeżyją skutki danego nowotworu w ciągu pięciu lat od postawienia diagnozy. Na podstawie wieloletnich obserwacji oszacowano, że właśnie okres 5 lat stanowi przełomowy czas dla wyzdrowienia pacjenta, w którym może zdarzyć się również najwięcej niepowodzeń.
Wskaźniki takie stanowią niejako miarę rokowania danego nowotworu w populacji, pośrednio oceniają także jakość i skuteczność zastosowanej terapii onkologicznej. Przeżywalność określana w ramach wskaźnika przeżyć 5-letnich nie obejmuje natomiast zgonów z przyczyn innych niż dana choroba nowotworowa.