U nas zapłacisz kartą
Największy pryszcz na świecie - Tajemnice i Rozwiązania
Nazwa: New Guanjiao Tunnel, kraj: Chiny, przeszkoda: góry Guanjiao, długość: 32,6 km, data oddania do użytku: 2014 r.
New Guanjiao Tunnel. Fot. mayanming/Wikimedia
Lotschberg Base Tunnel. Fot. Cooper.ch/Wikimedia
Co ciekawe, do odwadniania tunelu wykorzystywany jest specjalny system, który rozróżnia wodę górską od ścieków. Czysta woda ma około 18 stopni Celsjusza, jest zbierana z całego obiektu i wykorzystywana do chłodzenia w centrach operacyjnych. Z kolei nieczystości są kierowane z tunelu do specjalnych zbiorników. Inną ciekawostką jest to, że podkłady torowe ułożono na amortyzujących gumowych stopach, a nie bezpośrednio na betonowych podstawach.
W trakcie pierwszych 10 lat eksploatacji przez Lotschberg Base Tunnel przejechało ponad 300 tys. pociągów. Obecnie każdego dnia korzysta z niego 50 składów pasażerskich i do 60 towarowych. Średnie wykorzystanie przepustowości wynosi ponad 80%, a w niektóre dni nawet 100%. Wraz z górską trasą przez Kandersteg i Goppenstein tworzy kompletny alpejski system tranzytowy.
Najdłuższe tunele na świecie. Zobacz ranking 2023
Góry Taihang. Fot. Tianyu Han/Adobe Stock
Góry Qinling. Fot. Guang/Adobe Stock
To obiekt dwunitkowy z pojedynczymi torami. Powstał jako element środkowego odcinka długiej na 820 km linii Lanzhou–Chongqing (megamiasto z ponad 35 mln mieszkańców). Cała ta trasa przecina właśnie góry Qinling. Budowa tunelu trwała pięć i pół roku, roboty rozpoczęto w sierpniu 2008 r. Musiano przebić się przez warstwy łupka krystalicznego i wapienia. Głównie wykorzystano dwie maszyny TBM z tarczami o średnicach 10,2 m, choć używano także tradycyjnych metod drążenia. Obiekt służy do obsługi przewozów towarowych, łącząc miasto Longnan z miastami Waina, Luotang i Fengxiang w prowincji Gansu. Dzięki niemu czas transportu towarów skrócił się o 11 godz. – z 17,5 do 6,5 godz.
Nazwa: Channel Tunnel, kraje: Francja/Wielka Brytania, przeszkoda: cieśnina Dover, długość: 50,4 km, data oddania do użytku: 1994 r.
Fot. Yudai Ibusuki/Adobe Stock
To najdłuższy podmorski tunel na świecie: jego odcinek pod wodą ma 38 km długości. Choć pierwsze pomysły pojawiły się w 1802 r. (wśród zwolenników był m.in. Napoleon Bonaparte), budowę rozpoczęto niemal dwa wieki później – w 1987 r. Wykorzystano sześć maszyn TBM o wadze ponad 1000 ton i długości 210 m każda. Dwunitkowy obiekt łączy Folkestone w południowej Anglii z Coquelles w północnej Francji, przebiega pod cieśniną Dover, czyli najwęższą częścią kanału La Manche. Obiekt ten nazywany jest również Eurotunelem. To jedyne stałe połączeniem między Wielką Brytanią a Europą kontynentalną. Jego długość odpowiada 150 wieżom Eiffla ustawionym jedna na drugiej.
Źródło: Adobe Stock/Henrie
W trakcie budowy urobek po stronie brytyjskiej usuwano z tunelu poprzez system przenośników kolejowych, po stronie francuskiej był transportowany rurociągiem z wodą. Średnica obu nitek Eurotunelu to 7,6 m. Każda z nich ma jeden tor, sieć trakcyjną i dwa chodniki. Tory zostały zaprojektowane w taki sposób, by utrzymać pociąg w pionie i w linii prostej także w przypadku wystąpienia zagrożenia wykolejeniem. W skład obiektu wchodzi jeszcze nitka serwisowa o średnicy 4,8 m, która znajduje się w odległości po 15 m od pozostałych dwóch. Wszystkie nawy zbudowano od 45 do 70 m pod dnem.
Eurotunelem każdego dnia porusza się 400 pociągów, które przewożą inne pojazdy z pasażerami w środku. Obowiązuje prędkość do 160 km/godz. Szyny są ułożone na prefabrykowanych betonowych podporach osadzonych w betonowym podłożu. Obiekt posiada: dwa systemy wentylacyjne, system chłodzenia z dwiema instalacjami chłodniczymi, system odwadniający z sześcioma przepompowniami, magistralę przeciwpożarową z dwoma ogromnymi zbiornikami i przepompowniami, 600 drzwi przejściowych.