U nas zapłacisz kartą
Największy pryszcz na świecie - Tajemnice i Rozwiązania
Powstanie największy na świecie klaster produkcji czipów za 240 mld dol.
Korea Południowa zbuduje 13 fabryk czipów i 3 centra B&R kosztem 240 mld dol. Mają być gotowe do 2047 r. Gigantyczne inwestycje zostaną zasadniczo sfinansowane z prywatnych środków. Najwięcej, ok. 80 proc. wspomnianej kwoty, ma wyłożyć Samsung, który jest liderem światowego rynku półprzewodników. Jego mniejszy koreański rywal, SK Hynix, również uczestniczy w przedsięwzięciu.
Władze mają natomiast zadbać o odpowiednią infrastrukturę, zapewniającą wystarczającą ilość energii i wody dla nowych fabryk.
Plan ma zapewnić bezpieczeństwo dostaw w obliczu niepewnej sytuacji wokół Tajwanu (choć swoją drogą Korea Południowa również nie znajduje się w najspokojniejszym miejscu świata).
Do pracy w budowanych zakładach trzeba będzie pozyskać ok. 70 tys. specjalistów (plus 40 tys. u poddostawców). Z klastrem, jaki powstanie w regionie Seulu, ma współpracować ok. 150 innych zakładów. W Korei Płd. już jest 21 fabryk czipów, co z nowymi obiektami pozwoliłoby stworzyć największy na świecie klaster produkcyjny, a udział tego kraju w globalnym rynku urósłby z 3 do 10 proc. (wartość eksportu czipów zakładana na 2024 r. to 120 mld dol.). Moce produkcyjne mają sięgnąć 7,7 mln wafli miesięcznie w 2030 r.
Podobne aktualności
Nazwa: Guadarrama Tunnel, kraj: Hiszpania, przeszkoda: góry Sierra de Guadarrama, długość: 28,4 km, data oddania do użytku: 2007 r.
Góry Sierra de Guadarrama. Fot. herraez/Adobe Stock
W profilu geologicznym trasy wyróżniono pięć głównych odcinków, w tym o wysokim stopniu konsystencji, twardości i ścieralności. Masyw Guadarrama jest szczególnie chroniony, dlatego do budowy wykorzystano tylko maszyny TBM – cztery: po dwie na każdą z nitek, wszystkie miały po 250 m długości i tarcze o średnicy 9,5 m. Urządzenia te wydobyły 4 mln m 3 urobku skalnego. Średnio każdego dnia posuwały się o 16 m. Po montażu tubingów średnica tunelu wyniosła 8,5 m. 30% wydobytego materiału wykorzystano do produkcji właśnie elementów obudowy.
Obie rury tego tunelu połączono ze sobą galeriami awaryjnymi zlokalizowanymi co 250 m. Środkowe osie nitek są oddalone względem siebie o 30 m. Obiekt przebiega wzdłuż drogi szybkiego ruchu Madryt–Valladolid. Dzięki niemu czas podróży między Madrytem a Segovią skrócono do 22 min, a między stolicą i Valladolid do 55 min (wcześniej zajmowało to kilka godzin). Pociągi przejeżdżają nim z maksymalną prędkością 310 km/godz.
Nazwa: Gotthard Base Tunnel, kraj: Szwajcaria, przeszkoda: Alpy, długość: 57,1 km, data oddania do użytku: 2016 r.
Gotthard Base Tunnel. Fot. Hannes Ortlieb/Adobe Stock
W 1994 r. szwajcarski rząd przyjął ustawę, zgodnie z którą większość towarów miała zostać przeniesiona z ciężarówek na kolej. Był to początek faktycznego planowania dwunitkowego Gotthard Base. Najdłuższy kolejowy tunel na świecie budowały cztery maszyny TBM, o imionach: Sissi, Heidi, Gabi 1, Gabi 2. Samo drążenie rozpoczęto w październiku 1996 r., zakończono w marcu 2010 r. Budowa pochłonęła 15 mld USD. Rozpoczął działalność w grudniu 2016 r.
Gotthard Base Tunnel zapewnia przejazdy między północą a południem, stanowiąc główny punkt nowego połączenia kolejowego przez Alpy (NRLA). Przejazd pociągu pasażerskiego przez ten obiekt trwa mniej niż 20 min, a każdego dnia korzysta z niego 50 składów pasażerskich. Maksymalna dopuszczalna prędkość wynosi 249 km/godz., przy czym średnio pociągi pasażerskie przejeżdżają przez niego 200 km/godz. Aby osiągnąć wymaganą przepustowość dwóch składów pasażerskich i sześciu towarowych na godzinę w obu kierunkach, te drugie muszą poruszać się z minimalną prędkością 100 km/godz.
Między nitkami, co 325 m, znajduje się 178 przejść poprzecznych. W tunelu są też dwie wielofunkcyjne stacje z punktami wodnymi dla pociągów strażackich i ratowniczych oraz cztery stacje zatrzymania awaryjnego (po dwie na każdą nawę) – pociągi wyposażono w rozwiązania, które umożliwiają im dotarcie do miejsc zatrzymania awaryjnego. W obu nitkach znajdują się otwarte systemy wodociągowe, które w wodę zasila się w sposób ciągły, dzięki czemu zanieczyszczenia i substancje niebezpieczne przesyłane są do zbiorników retencyjnych. Prąd dla tunelu Gotthard Base pochodzi z elektrowni wodnych w Amsteg w kantonie Uri i Ritom w kantonie Ticino.