U nas zapłacisz kartą
Jak radzić sobie z niegojącą się krostą?
Pękanie skóry na palcach jako objaw przewlekłego niedoboru lub braku witamin
Szczególną skłonność do wysuszenia i rozwarstwiania się skóry mają osoby z niedoborami żywieniowymi. Niski poziom niektórych witamin oraz minerałów może objawiać się właśnie w pogorszeniu kondycji naskórka. Chcąc zapobiec pękaniu skóry, warto przeanalizować swoją dietę i zwiększyć ilość produktów, które zawierają związki takie jak m.in.:
- witaminy z grupy B – biorą udział w procesach regeneracyjnych naskórka, ich niedobory objawiają się pęknięciami skóry, nie tylko na dłoniach, lecz także w kącikach ust,
- witamina A – jest antyoksydantem niezbędnym do zachowania zdrowej, jędrnej skóry,
- witamina C – odpowiada m.in. za zachowanie elastyczności naskórka,
- witamina E – bierze udział w nawilżaniu skóry i zapobiega jej wysuszeniu,
- cynk – przyspiesza gojenie ran, pęknięć oraz innych uszkodzeń,
- selen – działa antyoksydacyjnie, przeciwalergicznie i łagodząco,
- magnez – m.in. stymuluje regenerację komórek naskórka.
Choroby dermatologiczne a pękająca skóra na palcach — atopowe zapalenie skóry, ale nie tylko
W większości przypadków pękająca skóra na powierzchni dłoni to skutek niewłaściwej pielęgnacji. Zdarza się jednak, że skłonność do zranień jest jednym z objawów przewlekłych chorób dermatologicznych, autoimmunologicznych lub łączonych. Pękająca skóra na dłoniach i stopach oraz wokół paznokci może towarzyszyć chorobom, takim jak np.:
- atopowe zapalenie skóry (AZS),
- łuszczyca,
- łojotokowe zapalenie skóry,
- alergia kontaktowa.
swederm.pl
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
Czym jest czyrak?
Czyrak to ropne, bakteryjne zapalenie mieszka włosowego, mogące pojawić się u pacjenta w każdym wieku.
Czyrak to dość często występująca zmiana skórna, która pojawia się u dużej części populacji. Często czyrak stanowi objaw spadku odporności pacjenta, jednak osłabiony układ immunologiczny nie jest jedynym czynnikiem ryzyka.
Przyczyny powstawania czyraka - jak powstaje czyrak?
Czyrak to bolesna zmiana skórna, za której rozwój odpowiada bakteria - gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus). Występuje on u niemalże połowy osób w wieku dorosłym (około 40% populacji), najczęściej nie wywołując poważnych dolegliwości. Istnieją jednak określone czynniki, które mogą stwarzać sprzyjające infekcji warunki.
Objawy czyraka są następstwem aktywacji układu immunologicznego przez gronkowce. Wydzielane w trakcie infekcji substancje tworzą wydzielinę ropną, doprowadzają do powstania zaczerwienienia oraz wytworzenia się czopa martwiczego.
Czynniki, które prowadzą do rozwoju czyraka, mają często wspólny mianownik: układ immunologiczny. W wielu przypadkach to właśnie problemy z układem odpornościowym prowadzą do rozwoju choroby. Wśród nich wyróżnić można między innymi:
Czy kiedykolwiek zdarzyło Ci się zbadać swoje nerki? W Jutro Medical masz również możliwość wykupienia kompleksowego pakietu badań wraz z konsultacją lekarską, specjalnie pod te potrzeby! Zobacz pakiet "Part-nerki"
Objawy czyraka - jak wygląda czyrak?
Czyrak objawia się jako czerwony, bolesny guzek, który po kilku dniach rozwoju zaczyna ulegać zmiękczeniu. Po kilku dniach od pojawienia się zmiany (zazwyczaj około 4-7 dni) na skórze pojawia się pęcherzyk ropny, a pod nim - czop martwiczy.
Chociaż czyraka da się pomylić z innymi zmianami skórnymi, kiedy dokonuje się jego oględzin, wizyta u lekarza z reguły pozwala pozbyć się wszelkich wątpliwości.
Czyraki charakteryzują się specyficznymi objawami powiązanymi z fazami rozwoju czyraka:
Rodzaje czyraków
W zdecydowanej większości przypadków guzek czyrakowy to pojedyncza zmiana, obejmująca zakresem swojego działania mieszek włosowy i okoliczną tkankę.
Od tej reguły istnieją jednak pewne wyjątki. Pierwszym z nich jest tak zwana czyraczność, czyli tendencja do występowania u chorego mnogich czyraków, występujących w tym samym czasie, w pewnym oddaleniu od siebie. Czyraczność to wyraźny sygnał, który pozwala z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć to, że czyraki są jedynie objawem choroby, czyli na przykład cukrzycy, niewydolności nerek czy innych problemów z odpornością u pacjenta.
Obok czyraków mnogich występują także czyraki gromadne. Tym mianem określa się występowanie wielu zmian skórnych położonych blisko siebie, które łączą się w jedną zmianę zapalną. Czyrak gromadny, określany też czasem jako karbunkuł, najczęściej pojawia się w okolicach karku, szyi czy twarzy. Czyraki gromadne zdecydowanie rzadziej zlokalizowane są na pośladkach, łydkach czy udach.
