U nas zapłacisz kartą
Jak radzić sobie z niegojącą się krostą?
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.
Trudno gojące się rany: przyczyny. Dlaczego rana nie chce się zagoić?
Niegojąca się rana powinna być powodem do niepokoju, zwłaszcza gdy z pozornie niewinnego skaleczenia robi się poważna, ropiejąca rana, która nie chce zniknąć mimo wysiłków. Trudno gojące się rany mogą być objawem poważnej choroby.
Rany powstają na skutek przerwania ciągłości skóry lub skóry i tkanek znajdujących się pod nią. Im głębsza jest rana, tym bardziej złożony i powolny jest proces jej gojenia. Cykl gojenia kontrolowany jest przez wiele czynników związanych z funkcjonowaniem organizmu. To łańcuch postępujących po sobie zdarzeń, które ostatecznie prowadzą do zasklepienia się rany.
Proces gojenia rany składa się z kilku faz: fazy zapalnej, wytwórczej, obkurczania rany oraz przebudowy.
Zdarza się jednak czasami, że proces ten jest zaburzony lub zostaje przerwany i rana nie może się zagoić. Im dłużej jest ''otwarta'', tym większe prawdopodobieństwo, że dojdzie do jej powiększenia się, pogłębienia lub groźnego dla zdrowia zakażenia.
Spis treści:
- Dlaczego skóra pęka? Etapy odwodnienia i wysuszenia naskórka na rękach.
- Jakiej pielęgnacji i ochrony potrzebuje pękająca skóra na dłoniach? Jak zapobiegać dalszym przypadkom?
- Jak pielęgnować skórę skłonną do pękania? Domowe sposoby na pękającą skórę na palcach dłoni.
- Jakich sposobów pielęgnacji wymaga sucha i pękająca skóra na palcach u nóg oraz zgięciach palców?
- Pękająca sucha skóra na palcach u nóg – możliwe przyczyny
- Pękanie skóry na palcach jako objaw przewlekłego niedoboru lub braku witamin
- Choroby dermatologiczne a pękająca skóra na palcach — atopowe zapalenie skóry, ale nie tylko
Ciało człowieka, w zależności od płci, stylu życia, wieku i stanu zdrowia, składa się w 50-75% z wody, która jest podstawą prawidłowego funkcjonowania wszystkich komórek organizmu. Naskórek jest nawilżony przez wodę od wewnątrz, jak i zewnątrz, a poznanie i utrzymanie prawidłowego poziomu nawodnienia jest kluczowe dla zachowania zdrowia komórek skóry i innych narządów.
Przez uciekanie wody z naskórka ten traci elastyczność, pory ulegają rozszerzeniu, pojawiają się łuszczące fragmenty i obszary bardziej narażone na postęp procesów starzenia. Pęknięcia pojawiają się najczęściej na opuszkach. Gdy w tym momencie nie podejmiemy żadnych kroków, pękająca skóra na dłoniach, stopach, zgięciach kolan oraz łokci szybko stanie się problemem nie tylko estetycznym, lecz także zdrowotnym.
Skóra dłoni ma specyficzną budowę – jest bardzo cienka, wrażliwa na niskie temperatury, a także pozbawiona gruczołów łojowych, których zadaniem jest m.in. nawilżanie i ochrona naskórka. Na powierzchni dłoni, w przeciwieństwie do rąk, znajduje się też stosunkowo niewiele podskórnej tkanki tłuszczowej. Z tego powodu naskórek dłoni jest bardziej narażony na odwodnienie, wysuszenie oraz rozwarstwianie się, co wygląda nieestetycznie.
Odwodnienie prowadzi kolejno do przesuszenia, a to skutkuje skłonnością do podrażnień. Przerwanie ciągłości tkanek zwykle dotyczy miejsc najbardziej narażonych na kontakt z czynnikami zewnętrznymi, dlatego problemem jest zwykle pękająca skóra na palcach u rąk i nóg.
Pękająca sucha skóra na palcach u nóg – możliwe przyczyny
Stopy każdego dnia przyjmują spore obciążenie, utrzymując całe ciało i odbierając nacisk generowany podczas stania, chodzenia czy biegania. Zabezpieczamy je obuwiem, jednak jeśli jest ono nieodpowiednio dobrane, uwiera lub blokuje przepływ powietrza – skóra staje się narażona na otarcia i odparzenia. Wówczas występuje dyskomfort podczas wykonywania niemal każdej czynności.
Długotrwałe tarcie, w tym przez niewygodne buty, wzmaga nadmierne rogowacenie skóry. Pękająca skóra na stopach najczęściej dotyczy pięt i palców - ich zewnętrznych części stykających się z obuwiem, takich jak zgięć i szczelin, w których gromadzi się wilgoć, co prowadzi do odparzeń oraz pęknięć.
Ponadto skóra na stopach zawiera sporo gruczołów potowych. Z kolei nadmierna potliwość stwarza środowisko przyjazne namnażaniu się grzybów i bakterii — pękająca skóra może więc być objawem infekcji grzybiczej.
