U nas zapłacisz kartą
Here is your H1 heading in Polish -htmlCopy codeObjawy Alergii na Siemię Lniane
Siemię lniane (Linum usitatissimum L.)
Len to jedno z najbogatszych roślinnych źródeł kwasów omega-3, a dokładnie kwasu α-linolenowego (ALA), który w organizmie jest prekursorem kwasów eikozapentaenowego (EPA) oraz dokozaheksaenowego (DHA). Siemię lniane zawiera także inne substancje biologicznie czynne, takie jak błonnik pokarmowy, lignany, fitosterole, witaminy (m.in. witaminę E, kwas foliowy, witaminę B2 i B6) oraz szereg składników mineralnych (wapń, magnez, potas, fosfor i cynk).
Istnieje wiele publikacji na temat ewentualnego wykorzystania bogatego w wyżej wymienione substancje siemienia lnianego w profilaktyce i leczeniu niektórych chorób. Niestety większości zastosowań nie poparto wnioskami z dobrze zaplanowanych i prawidłowo przeprowadzonych badań z randomizacją (mała liczebność grup, niejednorodne grupy pacjentów, różna forma i dawka siemienia lnianego itp.). Często też wnioskowano na podstawie badań przeprowadzonych na liniach komórkowych lub modelu zwierzęcym.
I tak na przykład stwierdzono, że kwasy tłuszczowe omega-3 odgrywają istotną rolę w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych oraz chorób o podłożu zapalnym. Dla zdrowia niezwykle ważne jest zachowanie odpowiednich proporcji kwasów omega-3 i omega-6. Uważa się, że w codziennej diecie powinny przeważać kwasy omega-3. Obecnie obserwuje się przesunięcie tych proporcji na rzecz większego udziału kwasów omega-6, które wykazują działanie prozapalne. Warto więc rozważyć stosowanie nasion lnu lub oleju lnianego w celu utrzymania właściwych proporcji kwasów omega-3 i omega-6.
Jak wiadomo, nasiona siemienia lnianego zawierają bardzo duże ilości lignanów, zwanych inaczej fitoestrogenami roślinnymi. Związki te neutralizują działanie wolnych rodników, które odpowiadają za starzenie się organizmu i uszkadzają DNA komórek, zwiększając ryzyko zachorowania na nowotwory. Ponadto lignany regulują gospodarkę hormonalną, co wpływa na zmniejszenie ryzyka zachorowania na niektóre nowotwory hormonozależne, takie jak nowotwór sutka czy prostaty (inaczej stercza lub gruczołu krokowego). Pojedyncze badania wskazują również, że związki te mogą łagodzić dolegliwości związane z menopauzą.
Olej lniany
Olej lniany jest ostatnio często wymieniany w kontekście zapobiegania niektórym chorobom. Olej ten otrzymuje się z nasion lnu. Warto zaznaczyć, że korzystny dla zdrowia jest jedynie olej tłoczony na zimno.
Uważa się, że oleje tłoczone na zimno są bardziej „naturalne” niż te poddane procesom przetwórczym, takim jak: ekstrakcja rozpuszczalnikiem, bielenie, neutralizacja, dezodoryzacja i rafinacja. Zazwyczaj wydajność procesu tłoczenia oleju na zimno jest mniejsza niż cechująca produkcję olejów rafinowanych. Większe są także związane z koniecznością zapewnienia olejowi lnianemu odpowiedniej trwałości wymagania surowcowe. Z tego też wynika wyższa cena tych produktów.
Olej lniany, w przeciwieństwie do nasion lnu, nie zawiera błonnika, białka ani lignanów, zawiera natomiast więcej kwasu α-linolenowego niż mielone nasiona lnu. Kwas ten jest szczególnie podatny na proces oksydacji, co niestety ogranicza jego trwałość. Dochodzi także do niepożądanych zmian w zapachu i smaku (gorzki smak oleju oznacza, że zaszedł w nim proces utleniania tłuszczów), obniżenia wartości odżywczej produktu oraz do powstania związków szkodliwych dla zdrowia. Należy podkreślić, że olej lniany nie nadaje się do smażenia i nie należy go spożywać po upływie terminu ważności.
Siemię lniane - właściwości i przeciwwskazania. Jak i kiedy pić? Rano czy wieczorem?
Siemię lniane to nasiona lnu zwyczajnego. Mają wiele dobroczynnych właściwości zarówno dla zdrowia, jak i urody. Regularnie zażywane korzystnie wpływają na układ trawienia, układ krążenia, a także na włosy, skórę i paznokcie. Zalecane są również kobietom w ciąży. Jak prawidłowo przygotować siemię lniane? Jakie są jego właściwości?
- Siemię lniane najczęściej stosuje się w formie naparu do picia. Jak go przygotować?
- Siemię lniane ma dobroczynny wpływ na funkcjonowanie układu pokarmowego. Na co jeszcze pomaga?
- Siemię lniane używane jest także w kosmetyce, np. na włosy. Jak na nie działa?
- Czym jest siemię lniane? Czym różni się od mielonego lnu i nasion chia?
- Właściwości siemienia lnianego
- Siemię lniane na włosy
- Siemię lniane na żołądek
- Siemię lniane na zaparcia
- Siemię lniane na odchudzanie
- Siemię lniane na gardło
- Siemię lniane na surowo
- Siemię lniane w ciąży
- Siemię lniane dla dzieci
- Siemię lniane do picia
- Jak przygotować siemię lniane?
- Przeciwwskazania do stosowania siemienia lnianego
Siemię lniane na odchudzanie
Ze względu na pozornie wysoką zawartość kalorii, wiele osób zastanawia się, czy siemię lniane tuczy. Jego działanie jest wręcz przeciwne. Niewielka ilość spożywana regularnie może przynieść zadowalające efekty dotyczące sylwetki.
Siemię lniane, wspierając prawidłową pracę układu pokarmowego i zachodzące w nim procesy metaboliczne, pomaga też regulować masę ciała. Odchudzanie wspiera przede wszystkim zawarty w siemieniu błonnik pokarmowy – rozpuszczalny (20-40%) i nierozpuszczalny (60-80%).
Pierwszy rodzaj błonnika wiąże i żeluje treść pokarmową w żołądku oraz opóźnia jego opróżnianie, dzięki czemu przedłuża uczucie sytości. Poprzez popicice naparem z siemienia lnianego np. niewielkiej kolacji można nieco „oszukać” żołądek i uniknąć konieczności najadania się przed snem.
Ziarna lnu można spożywać nie tylko pod postacią naparu do picia, ale także je zjadać. Jak jeść siemię lniane na odchudzanie? Całe ziarna można stosować jako dodatek do niektórych potraw, np. sałatek. Można też przygotowywać kisiel z lnu z dodatkiem owoców lub pestek, musli czy choćby ziaren słonecznika.
Koktajl z siemienia lnianego na odchudzanie to nic innego jak napar z mielonych ziaren zblendowany z dodatkiem warzyw lub owoców. Taki napój jest chętnie spożywany szczególnie latem, ponieważ nie tylko odżywia, ale również działa orzeźwiająco.
Czy jabłka mogą uczulać?
Uczulenie na jabłka należy do najczęściej występujących alergii pokarmowych, dotykając około 2 procent populacji środkowej i północnej Europy (dane: M. Trzcińska, M. Wilk), aczkolwiek w większości przypadków ma ono stosunkowo lekki przebieg, a niekiedy wręcz jest bezobjawowe.
Jabłka uczulają ze względu na obecność w ich składzie kilku substancji białkowych. W polskich realiach najważniejszą z nich jest Mal d 1 (Malus domesticus 1), zaliczana w nomenklaturze naukowej do tzw. białek stresu roślinnego, uczestniczących w reakcjach obronnych roślin przed drobnoustrojami, zanieczyszczeniami, czy niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Inne ważne alergeny jabłek noszą równie enigmatyczne nazwy a są to: Mal d 2, Mal d 3 oraz Mal d 4, a także w mniejszym stopniu białko IFR i komponenty CCD.
Badając przypadki tego typu nietolerancji naukowcy szybko zadali sobie pytanie, czy jabłko uczula samodzielnie, czy w kombinacji z innymi alergenami. Okazało się, że zazwyczaj jest to reakcja krzyżowa.
W Polsce jest ona związana z uczuleniem na pyłki brzozy. Dzieje się tak, gdyż białko Mal d 1 jest homologiczne z podstawowym alergenem brzozy, czyli Bet v 1. Dlatego uczulenie na jabłka u dorosłych oraz dzieci występuje głównie w okresie kwitnienia brzóz, to jest pod koniec kwietnia i w maju.
