U nas zapłacisz kartą
Here is your H1 heading in Polish -htmlCopy codeObjawy Alergii na Siemię Lniane
Siemię lniane na żołądek
Najbardziej popularnym zastosowaniem ziaren lnu jest ich picie na dolegliwości żołądkowe. Jak przygotować siemię lniane na żołądek? Najlepiej jest zaparzyć jego zmielone lub całe ziarna, sporządzając napar i pić go codziennie w tej postaci.
Siemię wypijane na czczo lub przed posiłkiem tworzy barierę ochronną dla ścian żołądka. Przylepiając się do nich, działa= łagodząco i chronije przed bezpośrednim działaniem treści pokarmowej, która niekiedy może podrażniać błonę śluzową.
Dzięki swej właściwości łagodząco-ochronnej, skuteczne można stosować siemię lniane na zapalenie żołądka. Jak już wspomniano, tworzy onwyściółkę dla ścian żołądka, wspierając tym samym jego szybszą regenerację i zapobiegając dodatkowym podrażnieniom.
Siemię lniane działa też łagodząco na refluks jelitowo-żołądkowy (żółciowy). Dolegliwość ta bywa wywoływana przez czynnik drażniący, jakim jest kwaśna treść pokarmowa cofająca się z żołądka do przełyku. Bariera ochronna w postaci lepkiego siemienia zwalcza przyczynę jej cofania i niweluje przykre objawy.
Siemię właściwie pozbawione jest smaku oraz woni, dlatego niektórym trudno tolerować jego częste spożywanie. Rozwiązaniem może być owocowy kisiel z siemienia lnianego na żołądek. Jak go zrobić?
Należy sporządzić gęsty napar z mielonych ziaren, a po zaparzeniu dodać do niego trochę syropu lub soku z ulubionych owoców (np. aronii, malin) lub świeżych owoców, rozgniecionych lub zblendowanych.
Uwaga! Przy ostrych podrażnieniach lub stanach zapalnych nie zaleca się dodawania do siemienia lnianego soku ani owoców. Lepiej wówczas osłodzić je łyżeczką miodu, by nabrało walorów smakowych.
Jak przygotować siemię lniane do picia?
Z nasion lnu można przygotowywać tzw. kleik lniany. Aby go uzyskać, należy 2–3 łyżek nasion zalać szklanką ciepłej wody (w niektórych opracowaniach można się także spotkać z zaleceniem użycia wrzącej wody). Tak przygotowany napar odstawiamy na około godzinę, następnie odcedzamy i pijemy (dzieląc napar najlepiej na 2–3 porcji). Spożycie kleiku z lnu to jeden z domowych sposobów zalecanych w profilaktyce zaparć oraz w zaburzeniach górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Nie ma znaczenia, kiedy spożyjesz siemię lniane. W tej kwestii najważniejsze są własne preferencje i styl życia. Należy jednak pamiętać, że po zalaniu nasion do powstania kleiku trzeba odczekać około godziny. Wydaje się, że to czynnik decydujący o tym, kiedy go można spożywać.
Siemię lniane (Linum usitatissimum L.)
Len to jedno z najbogatszych roślinnych źródeł kwasów omega-3, a dokładnie kwasu α-linolenowego (ALA), który w organizmie jest prekursorem kwasów eikozapentaenowego (EPA) oraz dokozaheksaenowego (DHA). Siemię lniane zawiera także inne substancje biologicznie czynne, takie jak błonnik pokarmowy, lignany, fitosterole, witaminy (m.in. witaminę E, kwas foliowy, witaminę B2 i B6) oraz szereg składników mineralnych (wapń, magnez, potas, fosfor i cynk).
Istnieje wiele publikacji na temat ewentualnego wykorzystania bogatego w wyżej wymienione substancje siemienia lnianego w profilaktyce i leczeniu niektórych chorób. Niestety większości zastosowań nie poparto wnioskami z dobrze zaplanowanych i prawidłowo przeprowadzonych badań z randomizacją (mała liczebność grup, niejednorodne grupy pacjentów, różna forma i dawka siemienia lnianego itp.). Często też wnioskowano na podstawie badań przeprowadzonych na liniach komórkowych lub modelu zwierzęcym.
I tak na przykład stwierdzono, że kwasy tłuszczowe omega-3 odgrywają istotną rolę w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych oraz chorób o podłożu zapalnym. Dla zdrowia niezwykle ważne jest zachowanie odpowiednich proporcji kwasów omega-3 i omega-6. Uważa się, że w codziennej diecie powinny przeważać kwasy omega-3. Obecnie obserwuje się przesunięcie tych proporcji na rzecz większego udziału kwasów omega-6, które wykazują działanie prozapalne. Warto więc rozważyć stosowanie nasion lnu lub oleju lnianego w celu utrzymania właściwych proporcji kwasów omega-3 i omega-6.
Jak wiadomo, nasiona siemienia lnianego zawierają bardzo duże ilości lignanów, zwanych inaczej fitoestrogenami roślinnymi. Związki te neutralizują działanie wolnych rodników, które odpowiadają za starzenie się organizmu i uszkadzają DNA komórek, zwiększając ryzyko zachorowania na nowotwory. Ponadto lignany regulują gospodarkę hormonalną, co wpływa na zmniejszenie ryzyka zachorowania na niektóre nowotwory hormonozależne, takie jak nowotwór sutka czy prostaty (inaczej stercza lub gruczołu krokowego). Pojedyncze badania wskazują również, że związki te mogą łagodzić dolegliwości związane z menopauzą.
Czy jabłka mogą uczulać?
Uczulenie na jabłka należy do najczęściej występujących alergii pokarmowych, dotykając około 2 procent populacji środkowej i północnej Europy (dane: M. Trzcińska, M. Wilk), aczkolwiek w większości przypadków ma ono stosunkowo lekki przebieg, a niekiedy wręcz jest bezobjawowe.
Jabłka uczulają ze względu na obecność w ich składzie kilku substancji białkowych. W polskich realiach najważniejszą z nich jest Mal d 1 (Malus domesticus 1), zaliczana w nomenklaturze naukowej do tzw. białek stresu roślinnego, uczestniczących w reakcjach obronnych roślin przed drobnoustrojami, zanieczyszczeniami, czy niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Inne ważne alergeny jabłek noszą równie enigmatyczne nazwy a są to: Mal d 2, Mal d 3 oraz Mal d 4, a także w mniejszym stopniu białko IFR i komponenty CCD.
Badając przypadki tego typu nietolerancji naukowcy szybko zadali sobie pytanie, czy jabłko uczula samodzielnie, czy w kombinacji z innymi alergenami. Okazało się, że zazwyczaj jest to reakcja krzyżowa.
W Polsce jest ona związana z uczuleniem na pyłki brzozy. Dzieje się tak, gdyż białko Mal d 1 jest homologiczne z podstawowym alergenem brzozy, czyli Bet v 1. Dlatego uczulenie na jabłka u dorosłych oraz dzieci występuje głównie w okresie kwitnienia brzóz, to jest pod koniec kwietnia i w maju.
