U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia pęcherzy z wodą na nogach - Piękno i troska o zdrowie
Metody leczenia pęcherzycy – przegląd dostępnych terapii
Pęcherzyca to autoimmunologiczna choroba skóry , która jest charakteryzowana przez występowanie pęcherzy na skórze i błonach śluzowych. Pierwszym krokiem w leczeniu pęcherzycy jest zazwyczaj leczenie ogólne, które obejmuje stosowanie kortykosteroidów i leków immunosupresyjnych.
Jednak, w zależności od ciężkości choroby i reakcji pacjenta na leczenie, lekarz może zastosować inne metody terapii. Immunoterapia , na przykład, polega na stymulowaniu układu immunologicznego, aby zwalczać chorobę. Terapia światłem , tzw. fototerapia, jest innym podejściem, które może być stosowane w leczeniu pęcherzycy. Wykorzystuje ona ultravioleta B (UVB) lub psoralen i ultravioleta A (PUVA) do spowolnienia wzrostu komórek skóry.
Terapia biologiczna jest również dostępna dla pacjentów z pęcherzycą. Leki biologiczne, takie jak rituximab, są skierowane na specyficzne cząsteczki w układzie immunologicznym, które są odpowiedzialne za powstawanie pęcherzycy.
- Immunoterapia : stymulacja układu immunologicznego do walki z chorobą.
- Terapia światłem : wykorzystanie UVB lub PUVA do spowolnienia wzrostu komórek skóry.
- Terapia biologiczna : leki biologiczne skierowane na specyficzne cząsteczki w układzie immunologicznym.
Jakie są sposoby leczenia?
Wybór terapii pemfigoidu pęcherzowego powinien zależeć od wieku, stanu ogólnego pacjenta, chorób współistniejących i przyjmowanych przez niego leków.
Leczenie miejscowe
Pęcherze powinny zostać sterylnie przerwane i zdezynfekowane. Dokonuje się tego jedynie w gabinecie zabiegowym. Zabieg powinien być wykonany przez pielęgniarkę lub lekarza lekarza i zawsze zgodnie z konsultacją specjalisty dermatologa. Zewnętrznie stosuje się leki glikokortykosteroidowe.
Bywa, że takie leczenie zewnętrzne jest wystarczające.
Leczenie ogólne
Leczeenie jest prowadzone przez dermatologa. W leczeniu stosuje się doustnie glikokortykosteroidy (prednizon), których dawki zmniejsza się stopniowo w zależności od aktywności choroby.
Korzystne jest także kojarzenie kortykosteroidów z sulfonami (dapson) lub antybiotykami (tetracykliną lub ertromycyną).
W przypadku niezbyt nasilonych zmian skórnych można stosować jedynie antybiotyki- tetracyklinę lub erytromycynę w skojarzeniu z amidem kwasu nikotynowego. Leczenie takie w ciągu nawet 8 tygodni może powodować częściowe lub całkowite ustąpienie zmian.
W przypadkach opornych na leczenie wskazane są leki immunosupresyjne (azatiopryna, mykofenolan mofetylu) w skojarzeniu z glikokortykosteroidami i po wykluczeniu współistnienia nowotworu złośliwego.
Epidemiologia pęcherzycy – kogo najczęściej dotyka
Pęcherzyca może dotknąć osoby w każdym wieku, ale najczęściej diagnozowana jest u osób starszych, powyżej 60. roku życia. Nie ma znaczących różnic w częstości występowania pomiędzy kobietami i mężczyznami. Niewielka liczba przypadków odnotowywana jest u dzieci, a gdy już do tego dojdzie, choroba zazwyczaj przebiega w łagodniejszej formie. Choć pęcherzyca jest chorobą rzadką, jej częstość występowania różni się w zależności od regionu geograficznego. W Europie i Ameryce Północnej odnotowuje się około 0,1-0,5 nowych przypadków na 10 000 osób rocznie.
Ważnym aspektem w łagodzeniu objawów pęcherzycy jest odpowiednia dieta . Osoby cierpiące na tę chorobę powinny unikać pokarmów, które mogą pogorszyć objawy, takich jak owoce cytrusowe, czekolada, orzechy czy pikantne jedzenie. Zaleca się natomiast spożywanie produktów bogatych w białko, witaminę C i cynk, które wspierają zdrowie skóry. W zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta, dieta może być dostosowana przez dietetyka.
Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?
Przebieg pemfigoidu pęcherzowego jest przewlekły i nawrotowy, wielomiesięczny, a nawet wieloletni. Możliwe jest całkowite ustąpienie zmian skórnych.
Po zakończeniu leczenia konieczna jest regularna kontrola w Poradni Dermatologicznej. Jeżeli zmiany skórne wywołane były przez leki lub promieniowanie UV, należy bezwzględnie unikać tych czynników prowokujących.
Wybrane treści dla Ciebie
Choroba Haileya-Haileya Choroba Haileya-Haileya jest rzadką genetycznie uwarunkowana chorobą skóry, która przebiega pod postacią zmian nadżerkowo-pęcherzowych.
Liszaj płaski W liszaju płaskim zmiany skórne pojawiają się nagle i mają charakterystyczną morfologię. Są to sinofioletowe, lśniące, płaskie, wieloboczne grudki wielkości 1-3 mm. Mają tendencję do zlewania się. Na ich powierzchni można dostrzec białawe linie, tzw. siateczkę Wickhama.
Ostuda (melasma) Ostuda (melasma) to jasnobrązowe, brązowe lub szare przebarwienie skóry, które powstaje w związku z narażeniem na światło słoneczne. Ostuda zwykle pojawia się na twarzy oraz przedramionach. Ostuda występuje częściej u kobiet podczas ciąży, stosujących środki antykoncepcyjne, ale może nie mieć też znanej przyczyny. W leczeniu stosuje się miejscowe leki depigmentujące, peelingi chemiczne oraz foto- i laseroterapię. U niektórych osób, zwłaszcza u kobiet, u których ostuda pojawiła się w ciąży, po porodzie ostuda ustępuje bez leczenia.
Pemfigoid bliznowaciejący Pemfigoid bliznowaciejący dotyczyć może i błon śluzowych i skóry lub tylko błon śluzowych albo skóry. Cechą charakterystyczną jest postępujące bliznowacenie i zaniki. Występuje wiele podtypów klinicznych choroby.
Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?
Po zakończeniu leczenia konieczna jest regularna kontrola w Poradni Dermatologicznej, gdyż choroba może nawracać. W takim wypadku należay wznowić leczenie pod kierunkiem lekarza dermatologa.
Należy unikać leków, które wywołały zmiany skórne w przypadku pęcherzycy polekowej.
Zobacz także
Objawy chorób skóry (wykwity skórne) Wykwity skórne to zmiany na skórze, które są objawami chorób skóry. W poszczególnych chorobach wykwity mają charakterystyczny wygląd – kolor, kształt, postać, lokalizację i na tej podstawie dermatolog zwykle jest w stanie ustalić rozpoznanie. Zmiany skórne się mogą zmieniać w czasie oraz ustępować z pozostawieniem blizny lub bez niej. Do wykwitów należą: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel, a także nadżerka, przeczos, pęknięcie i rozpadlina, łuska, strup, owrzodzenie oraz blizna.
Reumatoidalne zapalenie stawów Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), nieprawidłowo określane czasem jako „reumatologiczne zapalenie stawów” to najczęstsza zapalna choroba stawów, rozpoczynająca się najczęściej w młodym i średnim wieku. Nieleczona może prowadzić do uszkodzenia stawów i innych powikłań, jednak aktualne metody leczenia u większości chorych pozwalają na utrzymanie sprawności i normalne funkcjonowanie.
Wybrane treści dla Ciebie
Reumatoidalne zapalenie stawów Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), nieprawidłowo określane czasem jako „reumatologiczne zapalenie stawów” to najczęstsza zapalna choroba stawów, rozpoczynająca się najczęściej w młodym i średnim wieku. Nieleczona może prowadzić do uszkodzenia stawów i innych powikłań, jednak aktualne metody leczenia u większości chorych pozwalają na utrzymanie sprawności i normalne funkcjonowanie.