U nas zapłacisz kartą
Poparzenie Laserem - Przewodnik i Porady dotyczące Leczenia Zdjęć
Oparzenia skóry
Oparzenia stanowią rodzaj uszkodzenia naskórka i skóry właściwej powstałe na skutek działania energii cieplnej i elektrycznej, a także promieniowania elektromagnetycznego. Do oparzeń najczęściej dochodzi w wyniku działania wysokich temperatur płomieni, gorących płynów czy dymów. Oparzenia mają miejsce zarówno w warunkach domowych, gdzie szczególne ryzyko dotyczy dzieci (rozlanie gorących cieczy, nierozważne obchodzenie się z ogniem, jak i w warunkach zewnętrznych (wypadki samochodowe, przemysłowe). W zależności od rodzaju czynnika uszkadzającego wyróżniamy oparzenia cieplne, elektryczne, chemiczne, wywołane promieniowaniem, a także mieszane. Liczba możliwych przyczyn wydaje się jednak nieograniczona.
Temperatura przekraczająca 44°C wywołuje miejscowe uszkodzenie komórek skóry. Powyżej 51°C destrukcji ulega naskórek, natomiast w temperaturze przekraczającej 70°C już sekundy wystarczą, aby nastąpiło całkowite zniszczenie skóry. Wysoka temperatura wywołuje koagulację (tzw. ścinanie się) białka, martwicę (która jest zwykle nieodwracalna) oraz przekrwienie (reakcję zapalną).
Oparzenia 2 i pozostałych stopni
Oparzenia 1 stopnia są najłagodniejszymi. Obejmują jedynie powierzchniową warstwę naskórka, czego wynikiem jest zaczerwienienie i ból miejsca, w którym pojawiła się rana.
Oparzenia 1 stopnia nie wymagają pierwszej pomocy. Wystarczy przyłożyć zimny okład do poparzonego miejsca lub wsadzić je pod strumień chłodnej wody na około 10 minut.
Oparzenia 2 stopnia natomiast obejmują całą warstwę naskórka, co prowadzi o powstania pęcherzy. Pozostawiają po sobie najczęściej wyłącznie przebarwienia, ale nie tylko. W przeciwieństwie do oparzeń 1 stopnia mogą prowadzić do wytworzenia blizn.
Oparzenia 3 stopnia są dużo bardziej dotkliwe. Obejmują również nerwy i naczynia krwionośne. Pozostawić mogą nie tylko blizny, ale także wypaloną skórę, która może potrzebować przeszczepu. Konieczna jest jak najszybsza interwencja lekarska.
Oparzenia 4 stopnia są z kolei najcięższe. Docierają nawet do kości i stawów, a skóra zostaje zwęglona. Te nieodwracalne zmiany mogą prowadzić do śmierci.
Blizny po oparzeniu 3 stopnia
Oparzenia III stopnia obejmują nie tylko skórę, ale także naczynia i nerwy skórne. Tego typu zmiany są dość głębokie, dlatego blizny po oparzeniu 3 stopnia są bardzo widoczne.
Świeże rany oparzeniowe należy poddawać natychmiastowemu leczeniu. Proces gojenia oparzenia 3 stopnia jest bardzo przewlekły. W pierwszej fazie pozostaje czerwony ślad po oparzeniu, w kolejnej biała blizna. Ta ostania jest potwierdzeniem gojenia uszkodzonych tkanek.
Zapobieganiu trwałemu pozostaniu blizn na skórze służy aseptyka rany, nawilżanie i natłuszczanie uszkodzonego miejsca skóry oraz ciągła wymiana opatrunków.
Do codziennej pielęgnacji można także wykorzystywać żele i kremy silikonowe, które zatrzymują wilgoć i stwarzają odpowiednie warunki do gojenia. Blizny można także usuwać laserowo lub chirurgicznie.
Jakie są metody leczenia oparzenia skóry?
Leczenie oparzeń skóry zależy od stopnia ich zaawansowania (głębokości oparzeń, rozległości i rozwoju możliwych powikłań) i wieku pacjenta. Istnieją ściśle określone reguły kwalifikowania pacjentów do leczenia domowego lub szpitalnego w zależności od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania procesu chorobowego. Przykładowo oparzenia w obrębie narządów płciowych, twarzy, rąk czy stóp są zawsze uznawane za ciężkie i stanowią wskazanie do hospitalizacji. W leczeniu oparzeń I stopnia zastosowanie mają preparaty chłodzące i glikokortykosteroidy stosowane miejscowo. W oparzeniach II stopnia, kiedy wytwarza się pęcherz, konieczne może być już usunięcie martwiczych tkanek, a w oparzeniach III stopnia istnieje konieczność oczyszczania i przeszczepienia skóry (lub zastosowywania nowoczesnych powłok zastępczych). Oparzenia IV stopnia wymagają zawsze interwencji chirurgicznej i leczenia szpitalnego.
W leczeniu szpitalnym postępowanie jest uzależnione od stanu klinicznego pacjenta i obejmuje przede wszystkim podawanie płynów drogą dożylną (w celu wyrównania zaburzeń wodno-elektrolitowych towarzyszących rozległym oparzeniom skóry), prawidłowe postępowanie z ranami chorego (w tym zapobieganie ich zakażeniu), leczenie przeciwbólowe. Leczenie odbywa się w ramach wyspecjalizowanych oddziałów leczenia oparzeń lub na oddziałach intensywnej opieki medycznej.
Co robić w przypadku oparzenia skóry?
Pierwsza pomoc w przypadku oparzeń obejmuje schładzanie oparzonych okolic zimną wodą. W oparzeniach I stopnia wystarczające jest zazwyczaj późniejsze stosowanie opatrunków ochronnych i miejscowych glikokortykosteroidów ograniczających reakcję zapalną. Takie oparzenia można leczyć w warunkach domowych. Oparzenia II stopnia mogą wymagać konsultacji lekarskiej, zwłaszcza jeśli dotyczą większych powierzchni ciała. Istnieją określone zasady regulujące konieczność leczenia szpitalnego w zależności od zajętej powierzchni ciała i wieku pacjenta. Pełne oszacowanie głębokości i rozległości oparzenia (rozpoznanie stopnia oparzenia), a zatem ustalenie dalszych wskazań do ewentualnej hospitalizacji, wymaga zgłoszenia się do lekarza (w cięższych przypadkach wezwania pogotowia ratunkowego).
Rozpoznanie oparzenia skóry ustala się na podstawie szczegółowych danych uzyskanych w trakcie wywiadu lekarskiego (dane zbierane od poszkodowanego, a czasem również od osób trzecich, np. świadków, rodziców dziecka) oraz oględzin skóry poszkodowanego. W przypadku cięższych oparzeń ustalenie głębokości martwicy nie jest od razu możliwe, ale do rozpoznania nie są konieczne żadne badania dodatkowe, takie jak biopsja skóry. W celu oceny ewentualnych zaburzeń ogólnoustrojowych lekarz podejmuje decyzję co do konieczności wykonania dodatkowych badań laboratoryjnych. Konieczne może być pobranie posiewu do badania bakteriologicznego.
