U nas zapłacisz kartą
Poparzenie Laserem - Przewodnik i Porady dotyczące Leczenia Zdjęć
Rodzaje oparzeń ciała
- Oparzenia termiczne - powstają w wyniku działania ciepła (np. wrzątku, gorącego oleju).
- Oparzenia chemiczne - są wywoływane przez środki chemiczne o żrącym działaniu, takie jak kwasy, ługi (zasady) i sole metali ciężkich. Wywołują one zmiany na skórze i błonach śluzowych przypominające oparzenia cieplne, czyli głównie oparzenia II stopnia. W zależności od rodzaju substancji chemicznych wyróżnia się wczesne lub opóźnione działanie żrące oraz ogólnie toksyczne. Oparzenie kwasem charakteryzuje się wytworzeniem na skórze suchego strupa o różnym zabarwieniu. Z kolei oparzenie ługiem powoduje powstanie na skórze miękkiego, wilgotnego strupa o zabarwieniu białawym (tzw. martwica rozpływna).
- Oparzenia elektryczne - powstają w wyniku przepływu prądu elektrycznego przez ciało, czyli porażenia prądem. Źródłem prądu zazwyczaj jest domowa lub przemysłowa instalacja elektryczna lub piorun.
- Oparzenia radiacyjne – są wynikiem działania promieniowania radioaktywnego (RTG, UV i innych ekstremalnych czynników promiennych), a także promieniowania słonecznego.
Do oparzenia skóry może dojść już pod wpływem temperatury 42°C. Przy tej temperaturze naskórek ulega martwicy już po 6 godzinach. Przy temperaturze 55°C do oparzenia dochodzi po 3 minutach, a przy 70°C - zaledwie po 1 sekundzie.
Temperaturą graniczną, powyżej której nieodwracalnemu uszkodzeniu ulega białko tkankowe, jest 55°C. Każda wyższa temperatura, która działa na powierzchnię ciała, powoduje uszkodzenie skóry i tkanek głębszych, czyli martwicę. Tego typu uszkodzenia zazwyczaj są nieodwracalne.
Wyróżnia się 4 stopnie oparzeń, które zależą od głębokości uszkodzenia.
Lekkie – oparzenia I lub II stopnia nie przekraczają 15% powierzchni ciała, a oparzenia III stopnia - 5%.
Oparzenia 2 i pozostałych stopni
Oparzenia 1 stopnia są najłagodniejszymi. Obejmują jedynie powierzchniową warstwę naskórka, czego wynikiem jest zaczerwienienie i ból miejsca, w którym pojawiła się rana.
Oparzenia 1 stopnia nie wymagają pierwszej pomocy. Wystarczy przyłożyć zimny okład do poparzonego miejsca lub wsadzić je pod strumień chłodnej wody na około 10 minut.
Oparzenia 2 stopnia natomiast obejmują całą warstwę naskórka, co prowadzi o powstania pęcherzy. Pozostawiają po sobie najczęściej wyłącznie przebarwienia, ale nie tylko. W przeciwieństwie do oparzeń 1 stopnia mogą prowadzić do wytworzenia blizn.
Oparzenia 3 stopnia są dużo bardziej dotkliwe. Obejmują również nerwy i naczynia krwionośne. Pozostawić mogą nie tylko blizny, ale także wypaloną skórę, która może potrzebować przeszczepu. Konieczna jest jak najszybsza interwencja lekarska.
Oparzenia 4 stopnia są z kolei najcięższe. Docierają nawet do kości i stawów, a skóra zostaje zwęglona. Te nieodwracalne zmiany mogą prowadzić do śmierci.
Oparzenia skóry
Oparzenia stanowią rodzaj uszkodzenia naskórka i skóry właściwej powstałe na skutek działania energii cieplnej i elektrycznej, a także promieniowania elektromagnetycznego. Do oparzeń najczęściej dochodzi w wyniku działania wysokich temperatur płomieni, gorących płynów czy dymów. Oparzenia mają miejsce zarówno w warunkach domowych, gdzie szczególne ryzyko dotyczy dzieci (rozlanie gorących cieczy, nierozważne obchodzenie się z ogniem, jak i w warunkach zewnętrznych (wypadki samochodowe, przemysłowe). W zależności od rodzaju czynnika uszkadzającego wyróżniamy oparzenia cieplne, elektryczne, chemiczne, wywołane promieniowaniem, a także mieszane. Liczba możliwych przyczyn wydaje się jednak nieograniczona.
Temperatura przekraczająca 44°C wywołuje miejscowe uszkodzenie komórek skóry. Powyżej 51°C destrukcji ulega naskórek, natomiast w temperaturze przekraczającej 70°C już sekundy wystarczą, aby nastąpiło całkowite zniszczenie skóry. Wysoka temperatura wywołuje koagulację (tzw. ścinanie się) białka, martwicę (która jest zwykle nieodwracalna) oraz przekrwienie (reakcję zapalną).
Leczenie oparzenia 3 stopnia
Oparzenia 3 stopnia należą do ciężkich przypadków i stanowią zagrożenie dla życia. Te przypadki w pierwszej fazie wymagają leczenia szpitalnego, często długotrwałego. Oparzenie skóry niosą ryzyko trwałych uszkodzeń i zniekształceń.
Początek treści sponsorowanej
W przypadku nieestetycznych blizn pooparzeniowych, powypadkowych czy pooperacyjnych warto sięgnąć po lek w formie żelu dostępny w aptekach. Preparat, zawiera substancje czynne, takie jak heparyna, allantoina i wyciąg z cebuli. Współdziałanie tych składników w szczególności reguluje syntezę kolagenu, będącego głównym białkiem tkanki łącznej, co pozytywnie wpływa na wygląd i sposób gojenia uszkodzonej skóry. Jeśli chcesz pozbyć się blizny kliknij tutaj.
Koniec treści sponsorowanej
Leczenie oparzenia 3 stopnia jest oparte na specjalistycznych działaniach takich, jak:
- usunięcie operacyjne martwiczych tkanek (nekrektomia),
- przeszczep skóry po oparzeniu 3 stopnia, który zamyka oczyszczone rany,
- zastosowanie antybiotyków,
- stosowanie środków przeciwbakteryjnych,
- przemywanie ran solą fizjologiczną,
- uzupełnianie krwi i białka,
- zastrzyki przeciwtężcowe.
Mniejsze blizny i rany, które nie ograniczają ruchomości ciała można dodatkowo leczyć maścią na oparzenia 3 stopnia i masażem. Pozytywne rezultaty przynosi także laseroterapia, która powoduje blednięcie zmian, aż do coraz mniejszej ich widoczności.
Ogromne znaczenie ma pierwsza pomoc przy oparzeniach 3 stopnia. Jak powinna wyglądać? Przede wszystkim należy uniemożliwić osobie palącej się ucieczkę, gdyż ruch powietrza dość mocna nasila płomienie.
Poszkodowany powinien być przewrócony na ziemię, twarzą w dół, aby ograniczyć wdychanie żaru. Na płonącą osobę należy narzucić koc gaśniczy lub inny materiał. Niedozwolone jest „machanie” jakimkolwiek materiałem nad płonącym, aby w ten sposób ugasić ogień. Nie wolno też zdejmować ubrań, które przywarły do ciała takiej osoby.
