U nas zapłacisz kartą
Poparzenie Laserem - Przewodnik i Porady dotyczące Leczenia Zdjęć
Jakie uszkodzenia skóry wywołuje oparzenie 3 stopnia?
Oparzenie 3 stopnia to rodzaj oparzenia głębokiego z widocznymi bliznami. Obejmuje nie tylko grubość skóry, ale dotyka także nerwów, podskórnej tkanki tłuszczowej i naczyń krwionośnych. Proces leczenia jest długotrwały i w niektórych przypadkach wymaga przeszczepu.
- Oparzenia podzielone są na 4 stopnie w zależności od objawów i dolegliwości. Oparzenie 3 stopnia najczęściej są skutkiem otwartego ognia, gorącego oleju czy dłuższym działaniem wrzątku na skórę.
- Uszkodzeniu ulega nie tylko skóra, ale także tkanki głębokie i zakończenia nerwowe. Martwicza część skóry mocno wysycha, w następstwie czego tworzą się żółte lub białoszare strupy.
- Skutki tego typu oparzenia wymagają często leczenia operacyjnego i przeszczepu skóry. Pozostawiają ślady w postaci blizn, które w ciężkich postaciach mogą być usunięte tylko poprzez operacje lub przy zastosowaniu lasera.
- Co to jest oparzenie 3 stopnia?
- Oparzenie słoneczne 3 stopnia
- Objawy oparzenia 3 stopnia
- Leczenie oparzenia 3 stopnia
- Oparzenie 3 stopnia u dziecka
- Blizny po oparzeniu 3 stopnia
Jakie są metody leczenia oparzenia skóry?
Leczenie oparzeń skóry zależy od stopnia ich zaawansowania (głębokości oparzeń, rozległości i rozwoju możliwych powikłań) i wieku pacjenta. Istnieją ściśle określone reguły kwalifikowania pacjentów do leczenia domowego lub szpitalnego w zależności od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania procesu chorobowego. Przykładowo oparzenia w obrębie narządów płciowych, twarzy, rąk czy stóp są zawsze uznawane za ciężkie i stanowią wskazanie do hospitalizacji. W leczeniu oparzeń I stopnia zastosowanie mają preparaty chłodzące i glikokortykosteroidy stosowane miejscowo. W oparzeniach II stopnia, kiedy wytwarza się pęcherz, konieczne może być już usunięcie martwiczych tkanek, a w oparzeniach III stopnia istnieje konieczność oczyszczania i przeszczepienia skóry (lub zastosowywania nowoczesnych powłok zastępczych). Oparzenia IV stopnia wymagają zawsze interwencji chirurgicznej i leczenia szpitalnego.
W leczeniu szpitalnym postępowanie jest uzależnione od stanu klinicznego pacjenta i obejmuje przede wszystkim podawanie płynów drogą dożylną (w celu wyrównania zaburzeń wodno-elektrolitowych towarzyszących rozległym oparzeniom skóry), prawidłowe postępowanie z ranami chorego (w tym zapobieganie ich zakażeniu), leczenie przeciwbólowe. Leczenie odbywa się w ramach wyspecjalizowanych oddziałów leczenia oparzeń lub na oddziałach intensywnej opieki medycznej.
Oparzenie słoneczne 3 stopnia
Oparzenia słoneczne 3 stopnia powstają na skutek nadmiernej ekspozycji na promienie UVB. Zbyt długie przebywanie na słońcu i brak odpowiedniej ochrony dla skóry powoduje negatywne skutki w postaci oparzenia.
Oparzenie słoneczne 3 stopnia obejmuje skórę właściwą, naczynia, nerwy skórne i podskórną tkankę tłuszczową. Objawy takiego poparzenia mogą pojawić się nawet kilka godzin po ekspozycji na słońcu.
Oparzenie 3 stopnia charakteryzuje się:
- uszkodzeniem receptorów czuciowych,
- zaburzenia czucia,
- zaburzona reakcją na dotyk,
- bolesnymi pęcherzami,
- obrzękami na skórze,
- długim leczeniem (do kilkunastu tygodni).
Oparzenia trzeciego stopnia, które powstało na słońcu wymaga leczenia pod okiem specjalisty. Stosowanie powszechnie dostępnych preparatów przy tym poziomie zmian nie wystarczy.
Lekarz musi dobrać odpowiednie środki farmakologiczne, aby skutecznie wyleczyć zmiany na skórze. W większości przypadków konieczne jest leczenie chirurgiczne i przeszczep skóry.
Oparzenie II stopnia
Oparzenia II stopnia mogą powstać po oblaniu wrzątkiem, gorącym olejem lub pod wpływem pary wodnej, chemikaliów itp.
Wyróżnia się oparzenie II stopnia powierzchowne (II A), które obejmuje naskórek i część skóry właściwej. Pojawią się wtedy:
- zaczerwienie i obrzęk
- pęcherze wypełnione żółtawym płynem surowiczym
Pęcherze to martwy naskórek uniesiony gromadzącym się pod nim płynem tkankowym. Obserwuje się tu silne procesy zapalne i martwicze naskórka na granicy ze skórą właściwą, którym towarzyszy:
Gojenie trwa około 10-14 dni. Oparzenia II stopnia A pozostawiają jedynie niewielkie przebarwienia.
Oparzenie II stopnia głębokie (II B), które obejmuje naskórek i całą grubość skóry właściwej, co objawia się:
- białą skórą z czerwonymi punktami (powierzchowna martwica)
- bólem, który jest mniejszy niż w przypadku oparzenia w stopniu II A, ponieważ zostały uszkodzone zakończenia nerwowe.
Czas gojenia powstałych w ten sposób ran trwa ok. 3 tygodni. Po zagojeniu się ran mogą powstać blizny.
Jeżeli doszło do:
- poparzenia prądem lub substancją żrącą, a długość rany jest większa niż 2,5 cm, oparzenia jamy ustnej lub dróg oddechowych, oparzenia II stopnia, a rana jest większa niż dłoń poszkodowanego,
- pojawiły się pęcherze lub uszkodzenie skóry jest głębokie,
- kiedy poszkodowany cierpi na przewlekłą chorobę układu krążenia, cukrzycę lub gdy ofiarą jest kobieta w ciąży.
Pamiętaj:
- ranę zawsze opatruj w jednorazowych rękawiczkach, aby uniknąć jej zakażenia,
- oparzenia nie zaklejaj plastrem,
- rany nie smaruj żadną maścią ani żelem,
- gdy oparzenie wymaga interwencji lekarza, poszkodowanemu nie podawaj nic do picia i jedzenia, może zaistnieć konieczność zastosowania znieczulenia, a spożyty posiłek to uniemożliwia.
Oparzenia skóry
Oparzenia stanowią rodzaj uszkodzenia naskórka i skóry właściwej powstałe na skutek działania energii cieplnej i elektrycznej, a także promieniowania elektromagnetycznego. Do oparzeń najczęściej dochodzi w wyniku działania wysokich temperatur płomieni, gorących płynów czy dymów. Oparzenia mają miejsce zarówno w warunkach domowych, gdzie szczególne ryzyko dotyczy dzieci (rozlanie gorących cieczy, nierozważne obchodzenie się z ogniem, jak i w warunkach zewnętrznych (wypadki samochodowe, przemysłowe). W zależności od rodzaju czynnika uszkadzającego wyróżniamy oparzenia cieplne, elektryczne, chemiczne, wywołane promieniowaniem, a także mieszane. Liczba możliwych przyczyn wydaje się jednak nieograniczona.
Temperatura przekraczająca 44°C wywołuje miejscowe uszkodzenie komórek skóry. Powyżej 51°C destrukcji ulega naskórek, natomiast w temperaturze przekraczającej 70°C już sekundy wystarczą, aby nastąpiło całkowite zniszczenie skóry. Wysoka temperatura wywołuje koagulację (tzw. ścinanie się) białka, martwicę (która jest zwykle nieodwracalna) oraz przekrwienie (reakcję zapalną).
