U nas zapłacisz kartą
Poparzenie Laserem - Przewodnik i Porady dotyczące Leczenia Zdjęć
Rodzaje oparzeń ciała
- Oparzenia termiczne - powstają w wyniku działania ciepła (np. wrzątku, gorącego oleju).
- Oparzenia chemiczne - są wywoływane przez środki chemiczne o żrącym działaniu, takie jak kwasy, ługi (zasady) i sole metali ciężkich. Wywołują one zmiany na skórze i błonach śluzowych przypominające oparzenia cieplne, czyli głównie oparzenia II stopnia. W zależności od rodzaju substancji chemicznych wyróżnia się wczesne lub opóźnione działanie żrące oraz ogólnie toksyczne. Oparzenie kwasem charakteryzuje się wytworzeniem na skórze suchego strupa o różnym zabarwieniu. Z kolei oparzenie ługiem powoduje powstanie na skórze miękkiego, wilgotnego strupa o zabarwieniu białawym (tzw. martwica rozpływna).
- Oparzenia elektryczne - powstają w wyniku przepływu prądu elektrycznego przez ciało, czyli porażenia prądem. Źródłem prądu zazwyczaj jest domowa lub przemysłowa instalacja elektryczna lub piorun.
- Oparzenia radiacyjne – są wynikiem działania promieniowania radioaktywnego (RTG, UV i innych ekstremalnych czynników promiennych), a także promieniowania słonecznego.
Do oparzenia skóry może dojść już pod wpływem temperatury 42°C. Przy tej temperaturze naskórek ulega martwicy już po 6 godzinach. Przy temperaturze 55°C do oparzenia dochodzi po 3 minutach, a przy 70°C - zaledwie po 1 sekundzie.
Temperaturą graniczną, powyżej której nieodwracalnemu uszkodzeniu ulega białko tkankowe, jest 55°C. Każda wyższa temperatura, która działa na powierzchnię ciała, powoduje uszkodzenie skóry i tkanek głębszych, czyli martwicę. Tego typu uszkodzenia zazwyczaj są nieodwracalne.
Wyróżnia się 4 stopnie oparzeń, które zależą od głębokości uszkodzenia.
Lekkie – oparzenia I lub II stopnia nie przekraczają 15% powierzchni ciała, a oparzenia III stopnia - 5%.
Leczenie oparzenia 3 stopnia
Oparzenia 3 stopnia należą do ciężkich przypadków i stanowią zagrożenie dla życia. Te przypadki w pierwszej fazie wymagają leczenia szpitalnego, często długotrwałego. Oparzenie skóry niosą ryzyko trwałych uszkodzeń i zniekształceń.
Początek treści sponsorowanej
W przypadku nieestetycznych blizn pooparzeniowych, powypadkowych czy pooperacyjnych warto sięgnąć po lek w formie żelu dostępny w aptekach. Preparat, zawiera substancje czynne, takie jak heparyna, allantoina i wyciąg z cebuli. Współdziałanie tych składników w szczególności reguluje syntezę kolagenu, będącego głównym białkiem tkanki łącznej, co pozytywnie wpływa na wygląd i sposób gojenia uszkodzonej skóry. Jeśli chcesz pozbyć się blizny kliknij tutaj.
Koniec treści sponsorowanej
Leczenie oparzenia 3 stopnia jest oparte na specjalistycznych działaniach takich, jak:
- usunięcie operacyjne martwiczych tkanek (nekrektomia),
- przeszczep skóry po oparzeniu 3 stopnia, który zamyka oczyszczone rany,
- zastosowanie antybiotyków,
- stosowanie środków przeciwbakteryjnych,
- przemywanie ran solą fizjologiczną,
- uzupełnianie krwi i białka,
- zastrzyki przeciwtężcowe.
Mniejsze blizny i rany, które nie ograniczają ruchomości ciała można dodatkowo leczyć maścią na oparzenia 3 stopnia i masażem. Pozytywne rezultaty przynosi także laseroterapia, która powoduje blednięcie zmian, aż do coraz mniejszej ich widoczności.
Ogromne znaczenie ma pierwsza pomoc przy oparzeniach 3 stopnia. Jak powinna wyglądać? Przede wszystkim należy uniemożliwić osobie palącej się ucieczkę, gdyż ruch powietrza dość mocna nasila płomienie.
Poszkodowany powinien być przewrócony na ziemię, twarzą w dół, aby ograniczyć wdychanie żaru. Na płonącą osobę należy narzucić koc gaśniczy lub inny materiał. Niedozwolone jest „machanie” jakimkolwiek materiałem nad płonącym, aby w ten sposób ugasić ogień. Nie wolno też zdejmować ubrań, które przywarły do ciała takiej osoby.
Oparzenie I stopnia
Obejmuje tylko naskórek. Jego cechami charakterystycznymi są:
- zaczerwienienie skóry, czyli rumień
- lekki obrzęk
- bolesne pieczenie skóry
Rumień może być wynikiem krótkotrwałego działania pary wodnej, niezbyt gorącej wody lub silnego działania promieni słonecznych. Zaczerwienienie skóry utrzymuje się zwykle kilka dni i goi się samoistnie po złuszczeniu naskórka. I stopień oparzenia nie niesie za sobą ryzyka powstania blizny.
W tym przypadku poparzone miejsce należy trzymać pod strumieniem zimnej wody przez kilkadziesiąt sekund. Powierzchowne oraz drobne oparzenia można również przemyć produktem do oczyszczania, przemywania ran. Można sięgnąć po preparat zwierający np. poliheksanidynę - substancję, która wspiera proces gojenia ran i nie sprzyja rozwojowi odporności drobnoustrojów. Następnie należy delikatnie osuszyć oparzone miejsce jałową gazą i nałożyć czysty, suchy opatrunek.
Blizny po oparzeniu 3 stopnia
Oparzenia III stopnia obejmują nie tylko skórę, ale także naczynia i nerwy skórne. Tego typu zmiany są dość głębokie, dlatego blizny po oparzeniu 3 stopnia są bardzo widoczne.
Świeże rany oparzeniowe należy poddawać natychmiastowemu leczeniu. Proces gojenia oparzenia 3 stopnia jest bardzo przewlekły. W pierwszej fazie pozostaje czerwony ślad po oparzeniu, w kolejnej biała blizna. Ta ostania jest potwierdzeniem gojenia uszkodzonych tkanek.
Zapobieganiu trwałemu pozostaniu blizn na skórze służy aseptyka rany, nawilżanie i natłuszczanie uszkodzonego miejsca skóry oraz ciągła wymiana opatrunków.
Do codziennej pielęgnacji można także wykorzystywać żele i kremy silikonowe, które zatrzymują wilgoć i stwarzają odpowiednie warunki do gojenia. Blizny można także usuwać laserowo lub chirurgicznie.
Przyczyny oparzenia 2 stopnia
Oparzenia drugiego stopnia są poważnymi uszkodzeniami nie tylko naskórka, ale także części skóry właściwej. Nie zagrażają jednak życiu.
Przyczynami tego typu oparzeń najczęściej są:
- oblanie wrzątkiem, np. gorącą kawą lub herbatą,
- chemikalia, np. kwas solny lub amoniak,
- gorący olej, np. w kuchni podczas smażenia,
- para wodna,
- porażenia prądem.
Z uwagi na naruszoną powierzchnię skóry oparzenie 2 stopnia dzieli się na następujące rodzaje:
- lekkie, które obejmuje do 15% powierzchni ciała u dorosłych i do 10% u dzieci,
- średnie, które obejmuje 15-25% powierzchni ciała u dorosłych i 10-20% u dzieci,
- ciężkie, które zajmuje powyżej 25% powierzchni ciała u dorosłych i powyżej 20% u dzieci.
Drugi stopień oparzenia dzieli się także z uwagi na głębokość zmian:
- oparzenie powierzchowne (II a) - obejmujące naskórek i część skóry właściwej,
- oparzenie głębokie (II b) - obejmujące naskórek i całą grubość skóry właściwej.
