U nas zapłacisz kartą
Przygotowanie na łysienie plackowate
Ruksolitynib - lek na łysienie plackowate?
Naukowcy z Columbia University Medical Center, razem z pracownikami Stanford University oraz Yale University, opublikowali niezależne badania dwóch leków o podobnym mechanizmie działania, które być może staną się rewolucją w leczeniu łysienia plackowatego. W terapii pacjentów zastosowano leki, będące inhibitorami kinazy Janus (inhibitory JAK), ponieważ we wcześniej przeprowadzonych badaniach odkryto, że to szlak z kinazą JAK jest głównie odpowiedzialny za przekazywanie informacji do układu odpornościowego o konieczności niszczenia mieszków włosowych. Farmaceutyki z tej grupy są już zatwierdzone przez FDA (Food and Drug Administration) do stosowania w chorobach złośliwych szpiku kostnego oraz w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów.
Nowy lek nosi nazwę ruksolitynib i wśród 12 osób, które zostały poddane terapii, aż u 9 (czyli u 75%) osób zaobserwowano ponad 50% ponownego wzrostu włosów. Spośród 9 osób, które odniosły korzyści z terapii, aż 77% uzyskało wzrost ponad 95% włosów. Co więcej, biopsja skóry, objętej procesem chorobowym, może pomóc w określeniu, czy u konkretnego pacjenta zastosowanie ruksolitynibu przyniesie oczekiwany efekt, czy terapia u chorego nie ma zastosowania. Badanie przeprowadzono na grupie 12 chorych na łysienie plackowate, dlatego potrzebne były kolejne testy potwierdzające skuteczność działania leku. Te zostały przeprowadzone kilka lat później.
Jakie są rodzaje łysienia plackowatego?
- Łysienie plackowate wieloogniskowe - charakteryzuje się powstawaniem łysych, okrągłych placów w wielu miejscach,
- Łysienie plackowate całkowite - oznacza utratę włosów z całej skóry głowy,
- Łysienie plackowate jednoogniskowe - obejmuje wyłącznie jeden obszar ciała, na którym występuje owłosiona skóra,
- Łysienie plackowate uogólnione - łysienie obejmuje skórę głowy, ale również owłosione miejsca skóry twarzy, a dodatkowo pachy,
- Łysienie plackowate złośliwe - mówimy o nim, gdy w wyniku długotrwałego leczenia włosy nie chcą odrastać w łysych miejscach,
- Łysienie plackowate pasmowate - jak sama nazwa wskazuje, pojawiają się łyse pasy idące od środka głowy do zewnątrz,
- Łysienie plackowate rozlane - w tym rodzaju łysienia nie można wyodrębnić konkretnych miejsc ognisk,
- Łysienie plackowate wężykowane - obejmuje występowanie łysego pasa dookoła głowy, który znajduje się w okolicach skroni, czoła i potylicy.
Łysienie plackowate - przyczyny tej choroby nie są dokładnie znane. Choroba ta należy do grupy chorób autoimmunologicznych, które charakteryzują się tym, iż często ciężko wyznaczyć, z jakich powodów w ogóle pojawiają się stany zapalne w organizmie. Układ odpornościowy osób chorujących na schorzenia autoimmunologiczne atakuje elementy organizmu, traktując je jako obce, w przypadku łysienia plackowatego, są to mieszki włosowe.
Dodatkowo łysienie plackowate może współistnieć z wieloma innymi chorobami, takimi jak atopowe zapalenie skóry, bielactwo czy zapalenie tarczycy. Na pojawienie się łysienia plackowatego mają wpływ również czynniki genetyczne, choroba ta może być dziedziczna. Co więcej, na tę chorobę są bardziej narażone osoby żyjące w stresie, u których występuje wysoki poziom kortyzolu.
Łysienie plackowate – co to jest?
W stanie fizjologicznym człowiek traci około 100 włosów dziennie. W przypadku, gdy włosów wypada więcej i jest to zauważalna ilość mówimy o pojawieniu się łysienia. Obecnie coraz częściej diagnozuje się choroby dermatologiczne, także te dotyczące utraty włosów.
Łysienie plackowate ( Alopecia areata ) jest to choroba przewlekła, która może dotknąć zarówno kobiety, jak i mężczyzn w każdym wieku. Łysienie plackowate po raz pierwszy zostało opisane w 1857 roku jako „nerwica skórna”, gdyż była wiązana z przewlekłym stresem oraz sytuacjami traumatycznymi (utrata pracy, śmierć bliskiej osoby, rozwód).
Najczęściej z tą chorobą zmagają się osoby młode – około 65% chorych nie przekroczyło 30. roku życia.
Na skórze głowy i niekiedy na innych owłosionych obszarach ciała, pojawiają się miejscowe wyłysienia. Za przyczynę tę choroby najczęściej uważa się schorzenia autoimmunologiczne i stres. Pacjenci, bojąc się wykluczenie społecznego lub oceniania, bardzo często maskują chorobę i nie szukają pomocy w leczeniu.