U nas zapłacisz kartą
Preparaty na łysienie androgenowe - skuteczne metody leczenia
Leki na łysienie androgenowe do stosowania miejscowego
Można pokonać łysienie androgenowe, leki odznaczające się pewną skutecznością to Loxon, Piloxidil, Regaine. Zawierają 2% stężenie minoksidolu (bez recepty) albo 5% (na receptę). Minoxidil stosowany miejscowo, zwiększa przepływ krwi, udrażnia kanały odpowiedzialne za odżywienie i dotlenienie mieszków włosowych. Co więcej, odwraca proces miniaturyzacji mieszków włosowych.
Minusem tych leków jest to, że tylko część substancji aktywnej dociera do mieszków włosowych. I tak naprawdę efekty są niewielkie. A do tego często się „cofają”. Nie rozwiążą one problemu łysienia androgenowego. A o to przecież nam chodzi. Do tego część z nich posiada skutki uboczne. Popularność wyżej wymienionych słabła z czasem. Przede wszystkim dlatego, że pojawiły się nowe rozwiązania na łysienie androgenowe. Oparte o liczne badania i testy.
Czym jest łysienie plackowate?
Łysienie plackowate, znane również jako łysienie plackowate alopecja areata, to jedna z form utraty włosów, która charakteryzuje się pojawieniem nagłych i okrągłych lub owalnych obszarów bezwłosych, np. na czubku głowy lub w innych częściach ciała. Choroba ta jest spowodowana przez autoimmunologiczną reakcję, w której układ odpornościowy organizmu atakuje własne mieszki włosowe, powodując zahamowanie wzrostu włosów.
W łysieniu plackowatym włosy mogą wypadać stopniowo lub bardzo szybko, pozostawiając nagie placki na skórze. Zazwyczaj nie towarzyszą temu żadne inne objawy, takie jak swędzenie czy zaczerwienienie skóry. Choroba ta może wystąpić u osób w każdym wieku, ale najczęściej pojawia się we wczesnym wieku dorosłym. Często dotyka ona zarówno mężczyzn, jak i kobiet.
Przyczyny łysienia plackowatego u kobiet nadal nie są w pełni zrozumiane, ale uważa się, że genetyka odgrywa istotną rolę. Może być również związane z czynnikami środowiskowymi i reakcjami autoimmunologicznymi organizmu. Chociaż łysienie plackowate samoistnie może ustąpić w niektórych przypadkach, w innych wymaga ono leczenia, aby stymulować wzrost włosów i kontrolować reakcję immunologiczną.
Leczenie łysienia plackowatego może obejmować stosowanie miejscowych leków sterydowych, minoksydylu lub terapię światłem laserowym. W bardziej zaawansowanych przypadkach, w których obszary bezwłose występują na większej powierzchni skóry, może być zalecana terapia za pomocą kortykosteroidów, immunosupresantów lub innych zaawansowanych technik, takich jak terapia fotodynamiczna.
Czym jest łysienie androgenowe?
Łysienie typu androgenowego (androgenetic alopecia) to najczęstsza przyczyna utraty włosów u mężczyzn i kobiet. Szacuje się, że łysienie androgenowe dotyczy ponad 50% mężczyzn przed 50. rokiem życia i ponad 70% pacjentów starszych. W przypadku kobiet odsetek ten jest niższy - z łysieniem androgenowym zmaga się ok. 6% kobiet przed 50. rokiem życia i 30-40% pacjentek po 70. roku życia. Dla wielu osób utrata włosów jest istotnym problemem, który w znaczny sposób wpływa na samoocenę i pewność siebie. Łysienie może być przyczyną nie tylko obniżonego samopoczucia, ale również ograniczenia kontaktów towarzyskich i innych aktywności.
Łysienie androgenowe kobiet i mężczyzn to choroba mieszków włosowych, która ma charakter postępujący. Jej przebieg różni się, w zależności od płci pacjenta. Im szybciej wprowadzone zostanie odpowiednie leczenie łysienia androgenowego, tym lesze efekty można uzyskać. Obecnie dostępne są różne metody terapii, których wybór zależy od stadium zaawansowania choroby, preferencji pacjenta oraz odpowiedzi na stosowane leki.
Łysienie typu androgenowego (androgenetic alopecia) jest najczęstszą przyczyną wypadania włosów u kobiet i mężczyzn. Wypadanie kosmyków w okolicy skroniowo-czołowej lub na środku głowy stanowi dla wielu osób poważny problem wpływający negatywnie na samopoczucie oraz jakość życia.
Objawy łysienia androgenowego
Wykorzystanie infografiki na swojej stronie możliwe tylko poprzez skopiowanie kodu poniżej:Kod został skopiowany!
U mężczyzn
Łysienie klasyfikuje się zgodnie ze skalą Hamiltona i Norwooda. Utracie włosów poddawane są zwykle okolice czołowo-skroniowe, a następnie ciemieniowe. Przerzedzanie włosów rozprzestrzenia się w stronę skroni oraz ciemienia, w efekcie zostawiając koronę włosów na potylicy i w okolicy skroni.
Diagnostyka to przede wszystkim wywiad z Pacjentem. Lekarz zapyta o początek występowania objawów, przebieg łysienia oraz inne choroby współtowarzyszące. Następnie dokładnie ogląda skórę głowy oraz pociąga w kilku lokalizacjach za pęki włosów. Jeśli wyrwane będzie ok. 10 włosów, wtedy wynik testu jest dodatni. Diagnostyka opiera się też na zastosowaniu trichoskopii za pomocą dermatoskopu. Specjalista ocenia stan łodyg włosów, mieszków oraz skóry głowy.
Przy leczeniu łysienia androgenowego stosuje się leki blokujące enzym 5a-reduktazy – finasteryd, który hamuje też produkcję pochodnej testosteronu DHT. Lek blokuje wypadanie włosów i pobudza ich wzrost.
Innym środkiem farmakologicznym zmniejszającym stężenie DHT, jest dutasteryd. Coraz więcej specjalistów korzysta jednak z zastosowania nowoczesnej techniki wykorzystującej osocze bogatopłytkowe. Preparat powstaje z krwi Pacjenta i podaje się go w formie mezoterapii w obszar skóry głowy.
Skala Norwood-Hamilton
U kobiet
Panie także borykają się z kłopotliwym łysieniem androgenowym, które zwykle występuje w okresie okołomenopauzalnym. Według wielu badań szacuje się, że androgenowe wypadanie włosów u kobiet występuje u ok. 50% Pań po 50-55 roku życia.
