U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i leczenie ropnych pryszczy u psa na brzuchu - kompleksowe wyjaśnienie
Pielęgnacja skóry z ropnymi wypryskami
W przypadku trądziku ropowiczego, ale i wtedy, gdy na skórze pojawiają się tylko pojedyncze ropne zmiany zapalne, kluczowa jest prawidłowa pielęgnacja. W pielęgnacji cery trądzikowej najważniejszym zabiegiem jest demakijaż i dokładne oczyszczanie, co pozwala usunąć nadmiar sebum i zalegające w porach skórnych zanieczyszczenia.
Po myciu twarzy niezbędne jest przetarcie skóry tonikiem, który przywróci fizjologiczne (kwaśne) pH. Zarówno w przypadku kosmetyków do mycia twarzy, jak i toników unikajcie preparatów zawierających alkohol. Błędne jest przekonanie, że cerę trądzikową trzeba przesuszać. Tak naprawdę stosowanie kosmetyków wysuszających prowadzi do nasilenia wydzielania łoju, a w efekcie do zaostrzenia zmian.
Raz w tygodniu wykonajcie peeling, ale uwaga – w żadnym razie nie może to być peeling ziarnisty! Złuszczające drobinki mogą naruszyć ropne krosty, „otworzyć” je i doprowadzić do rozsiania bakterii na inne partie skóry. Stosujcie więc wyłącznie peelingi enzymatyczne.
Codziennie stosujcie lekki krem nawilżający do cery tłustej, który zapewni skórze odpowiedni poziom nawodnienia, a przy tym nie zapcha porów. Włączcie również krem lub serum o działaniu przeciwtrądzikowym. W takim kosmetyku nie powinno zabraknąć składników przeciwbakteryjnych, złuszczających i regulujących wydzielanie sebum. Zwykle jest to:
W przypadku ropnych pryszczy na twarzy warto stosować również dostępne w aptece bez recepty maści na trądzik:
- maść cynkową,
- maść ichtiolową,
- maść z kwasem azelainowym,
- maść z nadtlenkiem benzoilu.
Ropień u psa – co to jest?
Psy tak samo jak i ludzie, narażeni są na skaleczenia czy urazy. Opiekunowi nie zawsze zobaczą ranę. Zwłaszcza gdy pies ma gęstą sierść. Dlatego bardzo ważne jest regularne sprawdzanie czworonoga. Większość ran goi się samoistnie i nie powoduje żadnych problemów.
Warto jednak mieć świadomość, że nieleczone skaleczenia wiążą się z powikłaniami. Dość częstą przypadłością jest ropień u psa. To nic innego jak nagromadzenie się ropy w przestrzeni tkankowej. Może ona powstać na całym ciele zwierzaka, a nawet i wewnątrz organizmu.
Najczęściej pojawia się:
- na pysku,
- w jamie ustnej,
- na łapach,
- pomiędzy łopatkami,
- pomiędzy opuszkami palców,
- przy odbycie,
- w postaci zmian ropnych na skórze.
Ropień u psa pojawia się niezależnie od wieku i rasy. Powoduje ból, dyskomfort, a do tego jest nieestetyczny. Natomiast nieleczona, ropiejąca rana u psa jest dla niego niebezpieczna.
Jeśli zauważysz objawy ropienia, a tym bardziej, gdy będzie to śmierdząca rana u psa, bezzwłocznie udaj się do kliniki weterynaryjnej. Lekarz weterynarii zbada pupila, wykona niezbędne do diagnostyki badania i wdroży odpowiednie leczenie.
Domowe sposoby na leczenie ropiejącej rany u psa
Zdarza się, ze ropień u psa jest niewielki i można go leczyć w domu. Pamiętaj, że i tak wymaga to konsultacji z lekarzem weterynarii. Weterynarz oceni zmianę, w razie konieczności wykona niezbędne badania, a następnie odmówi lub wyrazi zgodę na leczenie w warunkach domowych.
Jeśli nie będzie przeciwwskazań, możesz leczyć pupila w domu. Zapytaj weterynarza o wszelkie porady oraz zasady oczyszczania. Musisz koniecznie wyposażyć się w: lateksowe rękawiczki,
- jałowe gaziki,
- preparat do stosowania na ranę – powinien ją przepisać weterynarz,
- roztwór soli fizjologicznej,
- alkohol lub płyn do odkażania rąk,
- środek odkażający np. octenisept.
Następnie należy dokładnie wyczyścić ropień u psa. Zrobisz to w kilku krokach:
- Dokładnie umyj, odkaź ręce i załóż lateksowe rękawiczki. Oczyść skórę wokół ropnia, używając do tego środka odkażającego.
- Palcami delikatnie naciśnij na ropień. Powinien sam pęknąć.
- Sączącą się z rany ropę dokładnie usuń przy użyci gazików.
- Dokładnie przepłucz jamę sterylnym roztworem soli fizjologicznej. Użyj do tego strzykawki.
- Posmaruj miejsce zmiany preparatem, przepisanym przez lekarza weterynarii.
Pamiętaj, aby podczas całego procesu, jak i po, pies nie wylizywał ani nie gryzł rany. Możesz poprosić również kogoś o pomoc.
Objawy pryszczy u psa
Pierwszym krokiem w diagnozowaniu problemu jest zidentyfikowanie objawów. Pryszcze u psa najczęściej pojawiają się na brodzie, pysku, a czasem nawet na brzuchu.
Zapaleniu mieszków włosowych towarzyszy występowanie:
- Grudek na skórze
- Krostek związanych z mieszkiem włosowym
- Kryzek naskórnych
- Odgraniczonych zmian rumieniowych pozbawionych włosów
Wykwity skórne mogą być czerwone, ropne – białe, mogą być bolesne lub wywoływać świąd.
Swędzące i ropne pryszcze mogą być wynikiem ropnego zapalenie skóry u psa.
Ropne zapalenie skóry u psa
Ropne zapalenie skóry u psa często ma charakter nawracający, szczególnie jeśli pies cierpi również na inne dolegliwości, takie jak atopowe zapalenie skóry, nadwaga czy problemy z równowagą hormonalną. Psy z nadmiernie pofałdowaną skórą są bardziej narażone na tego typu zapalenia, ponieważ fałdy skórne mogą się ocierać, co prowadzi do zmian w mikrośrodowisku skóry i powstawania modzeli spowodowanych uciskiem. Ropne zapalenia skórne u psa zwykle rozwijają się na powierzchni skóry, ale mogą też dotyczyć jej głębszych warstw.
Wyciskanie pryszczy – tak czy nie?
Pryszcze na twarzy, zwłaszcza jeśli bardzo licznie pokrywają skórę, nierzadko są źródłem kompleksów. Nic więc dziwnego, że chcąc jak najszybciej się ich pozbyć, wiele osób decyduje się na wyciskanie. Odradzamy jednak taką metodę, ponieważ może ona przynieść skutek odwrotny do zamierzonego. Nieumiejętne wyciskanie często prowadzi do rozsiania bakterii na inne partie skóry. Zdarza się też, że zbyt mocny nacisk skutkuje powstaniem rany, a w rezultacie – blizny.
Jeśli jednak nie jesteśmy w stanie was odwieść od wyciskania, radzimy, żeby dobrze się do niego przygotować. Dokładnie umyjcie, a najlepiej też zdezynfekujcie, ręce. Wyciskajcie wyłącznie „dojrzałe” pryszcze, a więc takie, które mają dobrze widoczną białą końcówkę. Nie naciskajcie na skórę zbyt mocno: jeśli zawartość pryszcza nie wychodzi łatwo, to znak, że jeszcze jest za wcześnie i trzeba poczekać, aż ropa podejdzie pod wierzch skóry. Po wyciśnięciu koniecznie odkaźcie skórę, np. za pomocą spirytusu salicylowego.
