U nas zapłacisz kartą
Pryszcz u niemowlaka - przyczyny, leczenie i porady dla rodziców
Jak lekarz stawia diagnozę ropnia okołomigdałkowego?
Lekarz stawia diagnozę na podstawie starannie zebranego wywiadu i badania pacjenta. W razie wątpliwości lub w celu pewnego potwierdzenia rozpoznania laryngolog spróbuje aspiracji treści ropnej za pomocą igły i strzykawki. W przypadku znacznych wątpliwości diagnostycznych może być wskazane wykonanie tomografii komputerowej.
Ropień okołomigdałkowy można leczyć zapobiegawczo za pomocą antybiotyków, zazwyczaj podawanych dożylnie ze względu na szybszy efekt terapeutyczny. Niestety, w wielu przypadkach leczenie zapobiegawcze nie jest wystarczające, dlatego bardzo często wybiera się od razu metody chirurgiczne, stosowane w osłonie antybiotyku. Wykonuje się nacięcie i drenaż ropnia w znieczuleniu miejscowym, w pojedynczych wypadkach trzeba użyć krótkiego znieczulenia ogólnego, np. jest to postępowanie z wyboru w przypadku małych dzieci.
Jeśli ropień był spowodowany stanem zapalnym migdałków, a pacjent skarży się na nawracające anginy lub leczy się z powodu przewlekłego zapalenia migdałków zaleca się planowe ich usunięcie, ponieważ mogą być źródłem ponownych infekcji, a ropnie okołomigdałkowe mogą nawracać.
W przypadku znacznego odwodnienia pacjenta może być konieczne dożylne podawanie płynów. Zwykle istnieje także potrzeba leczenia przeciwbólowego.
Jakie są powikłania ropnia okołomigdałkowego?
Powikłania ropnia okołomigdałkowego występują bardzo rzadko, jednakże nie należy ich lekceważyć. Nieleczony ropień znacznych rozmiarów może doprowadzić do blokady dróg oddechowych, trudności w oddychaniu. Jest on również potencjalnym źródłem dalszych, poważnych infekcji bakteryjnych tkanek szyi, żuchwy czy klatki piersiowej (np zapalenia wsierdzia), a nawet sepsy. W przypadku pęknięcia ropnia, jego treść może zostać zaaspirowana i spowodować zapalenie płuc.
W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia ropnia okołomigdałkowego należy jak najszybciej rozpocząć leczenie w przypadku wystąpienia anginy paciorkowcowej lub bakteryjnej. Antybiotykoterapii nie należy przerywać po wstępnej poprawie, ale kontynuować do końca okresu zalecanego przez lekarza. W przypadku przewlekłego zapalenia migdałków, należy rozważyć ich usunięcie, co może zapobiegać pojawieniu się ropnia okołomigdałkowego w przyszłości.
Zobacz także
Ostre i przewlekłe zapalenie gardła Zapalenie błony śluzowej gardła jest jedną z częstszych przyczyn zgłoszeń pacjentów do lekarzy pierwszego kontaktu, a także otolaryngologów. Choroba obejmuje obszar od migdałków podniebiennych, aż do krtani – głównie tylną ścianę gardła.
Przerost migdałków Przerost migdałków podniebiennych powoduje zaburzenie drożności dróg oddechowych w obrębie gardła środkowego. U dzieci jest to jedna z głównych przyczyn zespołu obturacyjnego bezdechu w czasie snu.
Zapalenie gardła i migdałków Stany zapalne błony śluzowej gardła i migdałków należą do najczęstszych schorzeń, z którymi pacjenci zgłaszają się nie tylko do laryngologa, ale także do lekarza rodzinnego czy pediatry.
Ropień okołomigdałkowy
dr n. med. Mariola Zagor, otorynolaryngolog
Klinika Otorynolaryngologii, Wydział Lekarsko-Dentystycznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego
lek. med. Paulina Czarnecka
Kliniczny Oddział Otolaryngologiczny, 4 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką SP ZOZ we Wrocławiu
lek. med. Marlena Janoska-Jaździk
Samodzielny Publiczny Centralny Szpital Kliniczny w Warszawie
Ropień okołomigdałkowy to zbiornik treści ropnej znajdujący się w przestrzeni okołomigdałkowej (między torebką otaczającą migdałek podniebienny a boczną ścianą gardła). Ropień okołomigdałkowy najczęściej występuje jednostronnie, ropnie obustronne należą do rzadkości.
Najczęściej powstanie ropnia jest powikłaniem nieprawidłowo leczonej lub nieleczonej anginy wywołanej przez paciorkowce beta-hemolizujące grupy A lub ostrego stanu zapalnego migdałków spowodowanego przez inne bakterie, np. gronkowca złocistego lub Haemophilus influenzae. Zdarzają się przypadki rozwoju ropnia okołomigdałkowego bez wcześniejszego zakażenia. W tym przypadku jako miejsce wyjścia ropnia podejrzewa się gruczoły ślinowe umiejscowione za migdałkami.
Zmiany na ustach - krostki, grudki, pęcherzyki. 8 najczęstszych przyczyn [ZDJĘCIA]
Zmiany na ustach to nie tylko krostki, grudki, pęcherzyki, pęknięcia, ale też wszelkiego rodzaju plamki i przebarwienia. Czasem zmiany na ustach to jedynie problem estetyczny, któremu łatwo przeciwdziałać, ale zdarza się również, że mogą one wskazywać na poważniejszą chorobę. Warto umieć rozpoznać najczęstsze typy zmian na ustach, a także wiedzieć, jakie są ich przyczyny i jak je leczyć.
Spis treści
Zmiany na ustach mogą wystąpić w każdym wieku, i to nie tylko zimą. Pęknięcia skóry ust i wokół ust, pęcherzyki, białe lub czerwone plamki na wargach, przebarwienia - z takimi zmianami na ustach najczęściej udajemy się do lekarza lub kosmetyczki. Jakie są ich przyczyny? Wszystko zależy od rodzaju zmiany na ustach.
