U nas zapłacisz kartą
Opinie na temat depilacji siarczanem baru
Berberyna chroni wątrobę!?
Udowodniono, że berberyna ma zarówno charakter ochronny na wątrobę, jak również pomaga w przypadku np. stłuszczenia wątroby. Między innymi zapobiega uszkodzeniom wątroby dzięki właściwościom antyoksydacyjnym oraz poprzez wpływ na aktywność enzymów odpowiedzialnych za detoksykację [10, 18].
- metformina – czym jest i jak działa?
- B12 – jak działa i jak wybrać najlepszą?
- B12 – analiza produtków
- Thyroset – analiza i opinia
Berberyna działa również neuroprotekcyjnie i przeciwdepresyjnie!
Najnowsze badania dowodzą jej skuteczności w chorobach neurodegenarcyjnych oraz leczeniu zaburzeń psychicznych [2].
Choć mechanizm działania nie jest jeszcze do końca poznany wiadomo, że berberyna przenika przez barierę krew – mózg, a tym samym może mieć działanie ochronne w przypadku chorób neurodegeneracyjnych, jak np. Alzheimer, oraz w przypadku depresji, schizofrenii czy lęku [13, 14, 15].
Berberyna wspomaga odporność
W niemal każdej publikacji dotyczącej berberyny podkreślane są silne właściwości przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe [9].
W badaniu opublikowanym w 2016 roku wykazano, że Berberyna niszczy komórki grzybów z rodzaju Candida –
w tym Candida albicans, które ze względu na sporą oporność przysparzają wielu problemów [12].
Działanie antybakteryjne i przeciwwirusowe berberyny ma polegać na zapobieganiu przyklejania się komórek chorobotwórczych do komórek nabłonka w organizmie ludzkim, a w przypadku wirusów na hamowaniu ich replikacji.
Przeciwzapalne działanie berberyny
W badaniach nad działaniem przeciwzapalnym berberyny na razie dominują modele zwierzęce.
Mimo wszystko jednak wykazano istotne działanie przeciwzapalne – zmniejszenie stanu zapalnego, obniżenie poziomu cytokin odpowiedzialnych za powstawanie stanu zapalnego, wyższy poziom makrofagów, a także osłabienie bólu towarzyszącego zapaleniu [1, 16, 17].
Występowanie i powstawanie barytu
Baryt (siarczan baru, BaSO4) występuje naturalnie w różnych warunkach geologicznych i powstaje w wyniku kilku różnych procesów. Jego występowanie i powstawanie można rozumieć w kontekście następujących warunków geologicznych:
- Depozyty warstwowe lub warstwowe: Baryt często tworzy się w osadach w postaci warstwowych lub warstwowych skały. Złoża te są zazwyczaj związane ze środowiskami morskimi, gdzie płyny bogate w bar mieszają się z wodami bogatymi w siarczany. Z biegiem czasu siarczan baru wytrąca się i gromadzi w postaci warstw lub pokładów barytu.
- Złoża ewaporatu: Baryt może również występować w osadach ewaporatów, które powstają w wyniku odparowania słonych zbiorników wodnych (takich jak płytkie morza lub słone jeziora), pozostawiając minerały jak baryt, gips i halit (sól kuchenna).
2. Żyły hydrotermalne:
- Baryt można znaleźć w żyłach hydrotermalnych związanych z magmami i Skały metamorficzne. W tych warunkach gorące, bogate w minerały płyny migrują przez pęknięcia w skorupie ziemskiej. Gdy płyny ochładzają się i spada ciśnienie, mogą osadzać się w strukturach żył baryt i inne minerały.
3. Depozyty zastępcze:
- Baryt może zastąpić istniejące wcześniej minerały w skałach w procesie zwanym metasomatyzmem. W tym przypadku płyny zawierające bar reagują z minerałami zawartymi w skałach macierzystych, zastępując je barytem.
4. Depozyty pozostałe:
- W niektórych przypadkach baryt można znaleźć jako minerał resztkowy w zwietrzałych skałach. W miarę rozkładu otaczających minerałów i warunków atmosferycznych baryt może pozostać minerałem bardziej odpornym.
- Złoża MVT charakteryzują się połączeniem różnych minerałów siarczkowych i barytu. Osady te często występują w skałach węglanowych i powstają w wyniku cyrkulacji płyny hydrotermalne.
Zastosowanie siarczanu magnezu w ogrodzie
Siarczan magnezu zawiera dużo magnezu – do 17,2%. To składnik, którego często brakuje w glebie, zwłaszcza jeśli jest piaszczysta, lekka, kwaśna (poniżej pH 5,5). Magnez jest bowiem często wymywany w głąb gleby i nieosiągalny dla korzeni roślin. Duże deficyty magnezu są po dłuższych opadach, zwłaszcza jeśli następują po suszy, a także na stanowiskach, gdzie ciągle uprawia się te same rośliny (korzenie „wyczyszczają” glebę z magnezu tylko na określonej głębokości). Dlatego to zjawisko może mieć miejsce np. w starych sadach i jagodnikach.
Niektóre rośliny potrzebują więcej magnezu niż inne, np. jabłoń, pomidor, winorośl. Zatrzymywaniu magnezu w glebie sprzyja próchnica, np. powstająca ze ściółek.
Magnez potrzebny jest roślinom m.in. do wielu procesów metabolicznych. Jednym z objawów braku magnezu są żółknące liście, zwłaszcza najstarsze (to zjawisko zwykle zauważalne jest na przełomie czerwca i lipca, szczególnie po większych opadach deszczu). Zahamowane zostaje wytwarzanie chlorofilu (zielonego barwnika), niezbędnego w procesie fotosyntezy. Liście stają się marmurkowe, żółto-zielone, a czasem także czerwono-zielone. Mogą przedwcześnie opadać. Młode pędy liście są słabo wykształcone, zażółcone. Na źdźbłach trawy mogą być paski. Pędy drzew oraz krzewów są cieńsze i łatwiej przemarzają zimą. Owoce są mniejsze i często przedwcześnie opadają.
W siarczanie magnezu znajduje się również siarka. Ten pierwiastek wpływa m.in. na przyswajanie azotu. Jego wystarczająca ilość w glebie skutkuje przyrostem zielonej masy. Siarka ma także wpływ na wzrost odporności roślin na choroby.
Aby wzbogacić glebę w magnez, nawóz stosuje się po rozpuszczeniu w wodzie – można podlewać konewką albo przy pomocy nawadniania kropelkowego.
Skład siarczanu magnezu
Zawartość magnezu i siarki zależy od sposobu przetwarzania minerałów (mniej ma siarczan magnezu jednowodny, zaś więcej siarczan magnezu siedmiowodny).
Siarczan magnezu ma postać przezroczystych kryształków. Nie jest higroskopijny, czyli nie ma tendencji do zbrylania, np. podczas dłuższego przechowywania. Stosowany może być cały sezon. Polecany jest zwłaszcza przy niedoborze magnezu w glebie (to popularne zjawisko w Polsce, zwłaszcza po ulewach i w czasie upałów).
Siarczan magnezu przed zastosowaniem rozpuszcza się w wodzie. Następnie zasila się nim rośliny dolistnie, przy pomocy nawadniania kropelkowego lub podlewania konewką. Przeciętne stężenie to 2-5% (trzeba sprawdzać na opakowaniu nawozu).
Berberyna cudowny lek na cukier!?
Insulinowrażliwość
Wykazano, że berberyna może poprawiać insulinowrażliwość poprzez wpływ na adipocytokiny, czyli związki wytwarzane przez komórki tkanki tłuszczowej.
W badaniach opublikowanych w 2012 roku wykazano wpływ berberyny na poprawę insulinowrażliwości zarówno
w preadipocytach (czyli badaniu in vitro), ale także w przypadku zespołu metabolicznego.
W tym samym badaniu wykazano, że podawanie berberyny przez 3 miesiące pacjentom z zespołem metabolicznym obniża BMI (czyli Body Mass Index), poprawia stosunek leptyna/adiponektyna (leptyna to hormon odpowiedzialny za uczucie sytości, a adiponektyna stymuluje metabolizm tkanki tłuszczowej oraz zwiększa wrażliwość tkanki mięśniowej i komórek wątroby na insulinę, zwiększając tym samym insulinowrażliwość tkanek), wpływ na poziom samej leptyny [7,8,19] .
Inne źródła mówią że poprawa insulinowrażliwości może również być spowodowana wpływem berberyny na ekspresję niektórych genów, tzw. genów lipogennych [24]. Oprócz tego Berberyna według wielu autorów może działać podobnie jak metformina – wpływając bezpośrednio na aktywność AMPK [25,26].
Cukrzyca
AMPK to enzym, którego aktywacja powoduje zahamowanie syntezy glukozy i tłuszczów, a pobudzane są wychwyt
i utlenianie kwasów tłuszczowych oraz wychwyt glukozy i glikoliza. Oprócz tego przewlekła aktywacja AMPK przypomina efekt intensywnego wysiłku fizycznego [25]. Oprócz tego Berberyna wspomaga leczenie cukrzycy typu 2, ograniczając również jej powikłania [20].