U nas zapłacisz kartą
Siarka na pryszcze - Jak skutecznie walczyć z niedoskonałościami skóry?
Jak pielęgnować skórę trądzikową?
- Jeśli trądzik ma charakter ciężki, powinniśmy przede wszystkim udać się do dermatologa, który przepisze nam odpowiednie leki i poleci specjalne, delikatne preparaty. Warto również odwiedzić lekarza endokrynologa, który zapozna się z wynikami badań hormonalnych i na ich podstawie stwierdzi, czy problem z trądzikiem ma właśnie takie podłoże.
- Jeśli natomiast nasz trądzik jest lekki, żeby hamować rozwój choroby i utrzymywać skórę w jak najlepszym stanie, powinniśmy stosować się do podstawowych zasad pielęgnacji skóry z problemami.
Przede wszystkim stosujmy kosmetyki przeznaczone do pielęgnacji skóry trądzikowej. Wybierajmy te, na których znajduje się napis ''niekomedogenne'', czyli nie zapychające porów. Uważajmy jednak, bo wiele kosmetyków przeciwtrądzikowych działa silnie wysuszająco. Zazwyczaj za wysuszenie skóry odpowiedzialny jest kwas salicylowy, który ma właściwości odkażające i złuszczające. Zbyt częste stosowanie kosmetyków z kwasem salicylowym może prowadzić do nadmiernego wysuszenia skóry i zwiększenia jej szorstkości. Zwężone zostają ujścia kanalików gruczołów łojowych - paradoksalnie trądzik może się więc nasilić, ponieważ powstający w gruczołach łojowych łój nie ma jak wydostać się na przesuszoną skórę.
Kiedy skóra jest przesuszona, należy zrobić przerwę w stosowaniu preparatu, a nawet zastosować krem nawilżający (nie tłusty). W ten sposób nawilżymy skórę i przywrócimy jej prawidłowe napięcie i uwodnienie komórek. Skóra trądzikowa to skóra wrażliwa i nadreaktywna, unikajmy więc kremów perfumowanych. Podrażniać mogą ją też niektóre kosmetyki do włosów.
Składniki kosmetyków na trądzik:
- tlenek cynku: absorbuje nadmiar wydzielanego przez gruczoły łojowe tłuszczu, dzięki czemu wspomaga proces łagodzenia łojotoku. Ma działanie antybakteryjne i przyspiesza gojenie się ran, propolis: substancja wytwarzana przez pszczoły o działaniu bakteriobójczym i grzybobójczym,
- nadtlenek benzoilu: ma działanie złuszczające i przeciwbakteryjne. Dodatkowo ogranicza proces melanogenezy, jest więc przydatny przy zmniejszaniu przebarwień pozapalnych,
- siarka: ma działanie antyseptyczne,
- retinol: szczególnie polecany dla cery dojrzałej. Nie tylko leczy trądzik, ale zmniejsza stan zapalny skóry i łojotok, ale spłyca zmarszczki i poprawia koloryt skóry.
Siarka na skórę, włosy i paznokcie
Nie bez powodu siarkę nazywa się "pierwiastkiem piękności". Siarka odgrywa ogromną rolę w procesie regeneracji naskórka, a co za tym idzie - hamuje starzenie się skóry. Jest także pomocna w leczeniu chorób skóry, takich jak trądzik, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, egzema, twardzina. Między innymi z tego powodu siarka znalazła zastosowanie w balneologii (kąpielach leczniczych). Podczas takiej kąpieli siarka rozmiękcza i złuszcza naskórek, co sprawia że do tej pory sucha skóra staje się miękka i sprężysta. Siarka potrafi także walczyć z zakażeniami bakteryjnym, pasożytniczymi i grzybiczymi skóry.
Siarka jest także podstawowym składnikiem białka skóry, włosów i paznokci, w związku z tym odpowiada za ich kondycję. To właśnie m.in. od siarki zależy, czy włosy są lśniące, a paznokcie mocne. Warto wiedzieć, że siarka jest jednym ze składników szamponów przeznaczonych do włosów tłustych, z łupieżem oraz skóry głowy skłonnej do podrażnień (występuje w nich zwykle w postaci solanki siarczkowej ze źródeł mineralnych uzdrowisk). Tego typu szampony bardzo dokładnie złuszczają i oczyszczają skórę głowy i włosy z łoju, zanieczyszczeń oraz łupieżu. Ponadto włosy stają się dobrze odżywione.
Właściwości lecznicze siarki
Przede wszystkim, opisywana substancja czynna charakteryzuje się aktywnością przeciwbakteryjną, przeciwgrzybiczną oraz przeciwświerzbową. Niszczy różnego rodzaju pasożyty. Wykazuje się działaniem wysuszającym i odkażającym w przypadku cer tłustych, skłonnych do łojotoku i nadmiernego wydzielania sebum. W związku z tym idealnie sprawdzi się w przypadku problemów trądzikowych, ponieważ przyczynia się do aktywnego złuszczania naskórka oraz działania keratoplastycznego.
Dodatkowo, leki z siarką w składzie, z powodzeniem sprawdzą się w przypadku leczenia łupieżu, różnego rodzaju grzybic, łojotokowego zapalenia skóry oraz przy problemach z nieprawidłowym rogowaceniem się naskórka. Jeśli chodzi o ostatnią przypadłość to można tutaj wykorzystać ciekawą właściwość leczniczą siarki, jaką jest rozpuszczanie keratyny na skórze, poprzez aktywność siarczków po zastosowaniu na skórę leków zawierających siarkę w postaci strąconej. Równocześnie substancja ta pobudza warstwę rozrodczą naskórka do czynności proliferacyjnych, co czyni siarkę bardzo skutecznym środkiem w walce z różnorodnymi problemami dermatologicznymi.
Warto także wspomnieć o substancjach recepturowych, które bardzo często wzmacniają działanie siarki oraz zastosowane razem dają bardziej pożądany i skuteczny efekt terapeutyczny. Woda wapienna wspomaga keratolityczne działanie siarki i często występują razem w składzie konkretnego leku recepturowego. Podobne właściwości wykazuje rezorcyna oraz kwas salicylowy. Razem z siarką mają bardzo silne działanie złuszczające, co może wspomóc pacjentów dermatologicznych w walce z uporczywymi bliznami potrądzikowymi. Siarka też bardzo często wchodzi w skład preparatów zawierających np. tlenek cynku lub antybiotyki, takie jak neomycyna oraz chloramfenikol.
Uwaga na tzw. trójkąt śmierci na twarzy
Wyciskanie pryszczy może być niebezpieczne, gdy robimy to w obszarze tzw. trójkąta śmierci. Obejmuje on miejsce w linii prostej od jednego do drugiego kącika ust oraz od kąciów do szczytowej części nosa między oczami. Obszar ten charakteryzuje się bardzo mocnym unaczynieniem żylnym i poprzez naczynia krwionośne jest połączony z obszarami czaszki. W jego obrębie znajdują się odpływy żylne docierające do zatoki jamistej. Co to oznacza? Że jeśli dojdzie do stanu zapalnego w tym obszarze (np. wskutek rozdrapania krosty i jej nadkażenia bakteriami), infekcja może rozprzestrzenić się błyskawicznie dalej, prowadząc do zapalenia zatoki jamistej czy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Szczególnym zagrożeniem są czyraki (zwłaszcza te powstałe nad górną wargą i pod nosem) – czyli ostre stany zapalne wywołane zakażeniem bakteryjnym mieszka włosowego i otaczających tkanek, najczęściej przez gronkowca złocistego. W takiej sytuacji nie należy samodzielnie wyciskać zmian, tylko udać się do dermatologa.
Jeśli pryszcz jeszcze nie prosi się o wyciśnięcie, możesz go „uspokoić” stosując specjalne preparaty na krosty na bazie siarki, kwasu glikolowego, niacynamidu, z dodatkiem kwasu salicylowego. Preparaty tego typu nie tylko łagodzą stan zapalny, ale też lekko złuszczają naskórek (odtykając zatkane ujścia gruczołów), zmniejszają zaczerwienienie, redukują wielkość zmian, mają też działanie kojące. Efekty są szybko widoczne – pierwsze już po kilku godzinach! Można je stosować, jeszcze zanim pryszcz wyjdzie na powierzchnię skóry, a jest już wyczuwalny pod jej powierzchnią. Pastę z gamy Najlepiej stosować na noc nakładając ją punktowo na niedoskonałości, w razie potrzeby można ponawiać aplikację 2-3 razy na dobę.
Siarka na chorą wątrobę
Siarkę zaleca się przyjmować także przy kuracjach odtruwających wątrobę, ponieważ zwiększa wydzielanie kwasów żółciowych oraz wiąże nikotynę i metale ciężkie w związki, które są wydalane z organizmu. Pomaga również wątrobie w usuwaniu toksyn wydzielanych przez nadmiernie namnażające się w organizmie grzyby, w związku z tym sprawdzi się także w przypadku grzybicy ogólnoustrojowej.
Niedobór siarki doprowadza do pogorszenia się kondycji włosów, skóry i paznokci. Włosy twardnieją i zaczynają wypadać, paznokcie stają się łamliwe, a skóra traci jędrność i blask. Ponadto niedobór siarki objawia się obniżeniem nastroju, zmęczeniem i uczuciem niepokój, ponieważ pierwiastek ten, wraz z fosforem i manganem, wpływa na prawidłową pracę układu nerwowego i mózgu. Jednak jednym z najbardziej widocznych objawów niedoboru siarki jest ciemny pierścień na brzegu tęczówki oka.
Poza tym przy niedoborze siarki potrzebne organizmowi minerały (magnez, krzem, sód, mangan, wapń, żelazo, jod, chlor i potas) są trudno przyswajalne, dlatego może wystąpić ich niedobór.
Warto wiedzieć, że do niedoboru siarki mogą się przyczynić nie tylko błędy żywieniowe. Do deficytu tego pierwiastka w organizmie może dojść w przebiegu chorób, takich jak: uszkodzenie toksyczne i wirusowe wątroby, gorączka reumatyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, nowotwory, choroba wieńcowa, a także po zawale mięśnia sercowego. Napromienianie jonizujące również może się przyczynić do niedoboru siarki.
