U nas zapłacisz kartą
Siarka na pryszcze - Jak skutecznie walczyć z niedoskonałościami skóry?
Jak pielęgnować skórę trądzikową?
- Jeśli trądzik ma charakter ciężki, powinniśmy przede wszystkim udać się do dermatologa, który przepisze nam odpowiednie leki i poleci specjalne, delikatne preparaty. Warto również odwiedzić lekarza endokrynologa, który zapozna się z wynikami badań hormonalnych i na ich podstawie stwierdzi, czy problem z trądzikiem ma właśnie takie podłoże.
- Jeśli natomiast nasz trądzik jest lekki, żeby hamować rozwój choroby i utrzymywać skórę w jak najlepszym stanie, powinniśmy stosować się do podstawowych zasad pielęgnacji skóry z problemami.
Przede wszystkim stosujmy kosmetyki przeznaczone do pielęgnacji skóry trądzikowej. Wybierajmy te, na których znajduje się napis ''niekomedogenne'', czyli nie zapychające porów. Uważajmy jednak, bo wiele kosmetyków przeciwtrądzikowych działa silnie wysuszająco. Zazwyczaj za wysuszenie skóry odpowiedzialny jest kwas salicylowy, który ma właściwości odkażające i złuszczające. Zbyt częste stosowanie kosmetyków z kwasem salicylowym może prowadzić do nadmiernego wysuszenia skóry i zwiększenia jej szorstkości. Zwężone zostają ujścia kanalików gruczołów łojowych - paradoksalnie trądzik może się więc nasilić, ponieważ powstający w gruczołach łojowych łój nie ma jak wydostać się na przesuszoną skórę.
Kiedy skóra jest przesuszona, należy zrobić przerwę w stosowaniu preparatu, a nawet zastosować krem nawilżający (nie tłusty). W ten sposób nawilżymy skórę i przywrócimy jej prawidłowe napięcie i uwodnienie komórek. Skóra trądzikowa to skóra wrażliwa i nadreaktywna, unikajmy więc kremów perfumowanych. Podrażniać mogą ją też niektóre kosmetyki do włosów.
Składniki kosmetyków na trądzik:
- tlenek cynku: absorbuje nadmiar wydzielanego przez gruczoły łojowe tłuszczu, dzięki czemu wspomaga proces łagodzenia łojotoku. Ma działanie antybakteryjne i przyspiesza gojenie się ran, propolis: substancja wytwarzana przez pszczoły o działaniu bakteriobójczym i grzybobójczym,
- nadtlenek benzoilu: ma działanie złuszczające i przeciwbakteryjne. Dodatkowo ogranicza proces melanogenezy, jest więc przydatny przy zmniejszaniu przebarwień pozapalnych,
- siarka: ma działanie antyseptyczne,
- retinol: szczególnie polecany dla cery dojrzałej. Nie tylko leczy trądzik, ale zmniejsza stan zapalny skóry i łojotok, ale spłyca zmarszczki i poprawia koloryt skóry.
Właściwości farmakopealne siarki przeznaczonej do receptury
Najczęściej spotykane synonimy tego pierwiastka przeznaczonego do receptury to siarka strącona, Mleko siarczane, Sulfur praecipitatum, jak również Lac Sulfuris. Jest obecna w medycynie już od starożytności jako pierwiastek posiadający lecznicze właściwości. Nazwa "siarka” pochodzi od staroindyjskiego słowa sira, co oznacza "żółty". Dawniej można było się też spotkać z postacią siarki jako kwiatu siarczanego (Rp. Flos sulfuris). Pod tą wdzięczną nazwą kryła się jej sublimowana odmiana, która obecnie została zastąpiona siarką strąconą.
Występuje w postaci blado-żółtego, miałkiego proszku o charakterystycznym zapachu. Jest trudno rozpuszczalna w wodzie, jak i w etanolu. To często stosowany składnik recepturowy leków do użytku zewnętrznego, stąd dopuszczalne stężenie siarki w jakiejkolwiek postaci dermatologicznej, na podstawie danych zawartych w Farmakopei X, mieści się w przedziale pomiędzy 5 proc., a 30 proc.
Jakie postaci leków z użyciem siarki strąconej są najbardziej popularne? Nietrudno się domyślić, że siarka bardzo polubiła się z receptariuszami lekarzy dermatologów. Najczęściej występuje w postaci maści, papek, zawiesin itp. Ciekawą formą wykorzystania siarki jest mieszanina z mydłem potasowym. Posiada wszechstronne zastosowanie w recepturze aptecznej, także jeśli chodzi o formy złożone leków w połączeniu z innymi substancjami czynnymi oraz pomocniczymi. Jednak aktualnie prym wiodą postaci leków do stosowania zewnętrznego i na nich postaramy się skupić w artykule.
Najczęściej popełniane błędy w recepturze z udziałem siarki
Niestety szerokie zastosowanie i skuteczność siarki w preparatach recepturowych nie idzie w parze z łatwością przygotowania leków z jej udziałem. Wynika to z paru przyczyn. Jedną z nich jest bardzo słaba rozpuszczalność siarki. Zarówno w wodzie, jak i w etanolu, stąd bardzo często preparaty mają postać papki, płynu bądź maści, gdzie siarka zostaje odpowiednio zawieszona. Dlatego warto pamiętać, aby poinformować pacjenta oraz zamieścić informację na sygnaturze leku żeby uprzednio wstrząsnąć opakowanie przed użyciem. Jest to bardzo ważne, ponieważ pozwala na równomierne rozmieszczenie pierwiastka w całej objętości leku, a co za tym idzie, dużo lepsze działanie preparatu.
Kolejną przyczyną jest mała kompatybilność siarki z jakimkolwiek podłożem maściowym. Wynika to z tego, że bardzo trudno jest uzyskać zadowalające rozdrobnienie siarki, tak aby odpowiednio zawiesić ją w podłożu. Rozwiązaniem tego problemu jest uprzednie roztarcie siarki razem z kilkoma kroplami parafiny płynnej, glicerolu lub odrobiną podłoża maściowego. Istotną kwestią jest tutaj także odpowiednie użycie moździerza i staranność rozcierania. Inne niezgodności z siarką pojawiają się także w kontakcie z inną substancją recepturową, jaką jest np. balsam peruwiański. W maści, która zawiera oba te składniki, przy nieprawidłowej technice wykonania, będzie dochodzić do wydzielania się balsamu, a co za tym idzie maść przestanie być jednorodna. Aby tego uniknąć należy zmieszać oddzielnie siarkę oraz balsam z resztą substancji, które wymienione są w recepcie, na podstawie własnej wiedzy, a następnie połączyć je ze sobą na samym końcu.
Warto tutaj poruszyć również kwestię szerokiego zastosowania unguatora do przygotowywania różnego typu leków recepturowych. Jeśli chodzi o wykonanie preparatów, które mają w składzie siarkę, to niestety nie możemy polegać tylko na tym urządzeniu. Stopień rozdrobnienia proszku na pewno nie będzie spełniał naszych oczekiwań. W związku z tym należy go uprzednio zmikronizować przy pomocy moździerza z odrobiną podłożą lub parafiny/glicerolu.