U nas zapłacisz kartą
Siarka na pryszcze - Jak skutecznie walczyć z niedoskonałościami skóry?
Właściwości lecznicze siarki
Przede wszystkim, opisywana substancja czynna charakteryzuje się aktywnością przeciwbakteryjną, przeciwgrzybiczną oraz przeciwświerzbową. Niszczy różnego rodzaju pasożyty. Wykazuje się działaniem wysuszającym i odkażającym w przypadku cer tłustych, skłonnych do łojotoku i nadmiernego wydzielania sebum. W związku z tym idealnie sprawdzi się w przypadku problemów trądzikowych, ponieważ przyczynia się do aktywnego złuszczania naskórka oraz działania keratoplastycznego.
Dodatkowo, leki z siarką w składzie, z powodzeniem sprawdzą się w przypadku leczenia łupieżu, różnego rodzaju grzybic, łojotokowego zapalenia skóry oraz przy problemach z nieprawidłowym rogowaceniem się naskórka. Jeśli chodzi o ostatnią przypadłość to można tutaj wykorzystać ciekawą właściwość leczniczą siarki, jaką jest rozpuszczanie keratyny na skórze, poprzez aktywność siarczków po zastosowaniu na skórę leków zawierających siarkę w postaci strąconej. Równocześnie substancja ta pobudza warstwę rozrodczą naskórka do czynności proliferacyjnych, co czyni siarkę bardzo skutecznym środkiem w walce z różnorodnymi problemami dermatologicznymi.
Warto także wspomnieć o substancjach recepturowych, które bardzo często wzmacniają działanie siarki oraz zastosowane razem dają bardziej pożądany i skuteczny efekt terapeutyczny. Woda wapienna wspomaga keratolityczne działanie siarki i często występują razem w składzie konkretnego leku recepturowego. Podobne właściwości wykazuje rezorcyna oraz kwas salicylowy. Razem z siarką mają bardzo silne działanie złuszczające, co może wspomóc pacjentów dermatologicznych w walce z uporczywymi bliznami potrądzikowymi. Siarka też bardzo często wchodzi w skład preparatów zawierających np. tlenek cynku lub antybiotyki, takie jak neomycyna oraz chloramfenikol.
Wyciskanie pryszczy – krok po kroku
Pamiętaj, że wyciskanie pryszczy powinno zawsze być wyjściem awaryjnym, a nie codziennym „nawykiem” pielęgnacyjnym skóry z problemami. Na dłuższą metę metoda ta przynosi więcej szkód niż korzyści, bowiem gwałtownie opróżnione gruczoły łojowe zaczynają w pewnym momencie nadrabiać straty i dochodzi do wzmożonej produkcji łoju.
Trądzik neuropatyczny
Są osoby wręcz obsesyjnie uzależnione do wyciskania pryszczy – mówimy wtedy o tzw. trądziku neuropatycznym, który jest rodzajem zaburzenia psychicznego. Problem ten dotyka zwykle młodych kobiet z niską samooceną, lękami, nierzeczywistą oceną własnego wyglądu, które za wszelką cenę chcą wyglądać perfekcyjnie! Dlatego każdą, nawet najmniejszą i wręcz niewidoczną gołym okiem zmianę na skórze próbują usunąć, a po wyciśnięciu krosty czują chwilowe zadowolenie, które następnie przeradza się w żal i złość.
Wyciskanie pryszczy – tak czy nie?
Pryszcze są rezultatem zablokowania ujść gruczołów łojowych przez nadmiernie produkowane sebum, które staje się pożywką dla bakterii, zwłaszcza gdy dochodzi do nieprawidłowego rogowacenia ujść mieszków włosowych, które odprowadzają łój na powierzchnię skóry. Czop łojowo-rogowy prowadzi do powstania zaskórnika, stanu zapalnego i w końcu wypełnionej ropą krosty (pod wpływem aktywności bakterii, które rozkładają obojętne tłuszcze łoju na wolne kwasy tłuszczowe, mające działanie podrażniające i zapalne). Wskutek zwiększania się ilości sebum dochodzi do pęknięcia ścianek mieszka włosowego (łój nie może wydostać się na powierzchnię normalną drogą, czyli poprzez ujście mieszka), treść łojowa rozlewa się – w ten sposób powstaje bolesny stan zapalny i szpecącą krosta.
Pryszcze są charakterystycznym objawem trądziku pospolitego, ale często pojawiają się też u osób z mniej problematyczną skórą pod wpływem np. zanieczyszczeń, nieodpowiedniej diety (nasilającej stany zapalne) bądź zmian hormonalnych (np. u kobiet – cyklicznie przed miesiączką). Głębokie, ropne, bolesne krosty – zlokalizowane głównie na linii żuchwy i brodzie – są też typowym objawem tzw. trądziku wieku dorosłego. Mimo że jest ich mniej niż w przebiegu trądziku młodzieńczego, są one trudniejsze do usunięcia i trudno jest je wycisnąć.
Trądzik ? Wypróbuj skuteczną pielęgnację DLA SKÓRYSKŁONNEJ DO TRĄDZKU Normaderm
1 Badania kliniczne na grupie 50 kobiet ze skórą skłonną do powstawnia trądziku. Skóra wrażliwa. Stosowanie: 2x dziennie przez 8 tygodni.
Uwaga na tzw. trójkąt śmierci na twarzy
Wyciskanie pryszczy może być niebezpieczne, gdy robimy to w obszarze tzw. trójkąta śmierci. Obejmuje on miejsce w linii prostej od jednego do drugiego kącika ust oraz od kąciów do szczytowej części nosa między oczami. Obszar ten charakteryzuje się bardzo mocnym unaczynieniem żylnym i poprzez naczynia krwionośne jest połączony z obszarami czaszki. W jego obrębie znajdują się odpływy żylne docierające do zatoki jamistej. Co to oznacza? Że jeśli dojdzie do stanu zapalnego w tym obszarze (np. wskutek rozdrapania krosty i jej nadkażenia bakteriami), infekcja może rozprzestrzenić się błyskawicznie dalej, prowadząc do zapalenia zatoki jamistej czy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Szczególnym zagrożeniem są czyraki (zwłaszcza te powstałe nad górną wargą i pod nosem) – czyli ostre stany zapalne wywołane zakażeniem bakteryjnym mieszka włosowego i otaczających tkanek, najczęściej przez gronkowca złocistego. W takiej sytuacji nie należy samodzielnie wyciskać zmian, tylko udać się do dermatologa.
Jeśli pryszcz jeszcze nie prosi się o wyciśnięcie, możesz go „uspokoić” stosując specjalne preparaty na krosty na bazie siarki, kwasu glikolowego, niacynamidu, z dodatkiem kwasu salicylowego. Preparaty tego typu nie tylko łagodzą stan zapalny, ale też lekko złuszczają naskórek (odtykając zatkane ujścia gruczołów), zmniejszają zaczerwienienie, redukują wielkość zmian, mają też działanie kojące. Efekty są szybko widoczne – pierwsze już po kilku godzinach! Można je stosować, jeszcze zanim pryszcz wyjdzie na powierzchnię skóry, a jest już wyczuwalny pod jej powierzchnią. Pastę z gamy Najlepiej stosować na noc nakładając ją punktowo na niedoskonałości, w razie potrzeby można ponawiać aplikację 2-3 razy na dobę.
Właściwości farmakopealne siarki przeznaczonej do receptury
Najczęściej spotykane synonimy tego pierwiastka przeznaczonego do receptury to siarka strącona, Mleko siarczane, Sulfur praecipitatum, jak również Lac Sulfuris. Jest obecna w medycynie już od starożytności jako pierwiastek posiadający lecznicze właściwości. Nazwa "siarka” pochodzi od staroindyjskiego słowa sira, co oznacza "żółty". Dawniej można było się też spotkać z postacią siarki jako kwiatu siarczanego (Rp. Flos sulfuris). Pod tą wdzięczną nazwą kryła się jej sublimowana odmiana, która obecnie została zastąpiona siarką strąconą.
Występuje w postaci blado-żółtego, miałkiego proszku o charakterystycznym zapachu. Jest trudno rozpuszczalna w wodzie, jak i w etanolu. To często stosowany składnik recepturowy leków do użytku zewnętrznego, stąd dopuszczalne stężenie siarki w jakiejkolwiek postaci dermatologicznej, na podstawie danych zawartych w Farmakopei X, mieści się w przedziale pomiędzy 5 proc., a 30 proc.
Jakie postaci leków z użyciem siarki strąconej są najbardziej popularne? Nietrudno się domyślić, że siarka bardzo polubiła się z receptariuszami lekarzy dermatologów. Najczęściej występuje w postaci maści, papek, zawiesin itp. Ciekawą formą wykorzystania siarki jest mieszanina z mydłem potasowym. Posiada wszechstronne zastosowanie w recepturze aptecznej, także jeśli chodzi o formy złożone leków w połączeniu z innymi substancjami czynnymi oraz pomocniczymi. Jednak aktualnie prym wiodą postaci leków do stosowania zewnętrznego i na nich postaramy się skupić w artykule.
