U nas zapłacisz kartą
Skutek łojotoku krzyżówka - Tajemnice rozwiązanej łamigłówki
Przyczyny powstawania
Występowanie łojotoku jest uwarunkowane genetycznie, zależne jednak w dużej mierze od gospodarki hormonalnej. Niekorzystny wpływ mają przede wszystkim androgeny. Są to hormony męskie, testosteron i dwuhydrotestosteron. Produkowane są w jądrach przez komórki śródmiąższowe Leydiga. Ich zadaniem jest wytwarzanie cech męskich, jak rozrost narządów płciowych, mutacja głosu, występowanie zarostu oraz specyficzny rozrost kośćca. Stymulują również ogólną przemianę materii.
Innym hormonem, mającym wpływ na rozwój łojotoku, jest progesteron. To żeński hormon ciążowy. Odpowiedzialny jest za gruczoły błony śluzowej macicy oraz przekształcanie w błonę doczesną oraz w łożysko (część maciczną). Jest to hormon bardzo istotny z punktu widzenia prokreacji. Jego niedobór może prowadzić do poronienia lub wchłonięcia płodu. Jest również częściowo odpowiedzialny za krwawienie miesięczne.
Jednak nie wszystkie hormony mają niekorzystne działanie. W walce z łojotokiem po naszej stronie staną estrogeny, żeńskie hormony anaboliczne, odpowiedzialne za rozwój drugorzędnych cech płciowych.
Przyczyny łojotoku
Najważniejszą przyczyną łojotoku, niezależnie od wieku, są czynniki hormonalne. W gruczołach łojowych obecne są receptory androgenowe i to właśnie nadmiar krążących w organizmie androgenów sprzyja pobudzeniu wydzielania łoju. Z tego też powodu łojotok jest bardzo częstym problemem nastolatków, u których następuje gwałtowny wzrost poziomu androgenów. Nadmiar tych hormonów może być związany również z hiperandrogenizmem u kobiet, występującym m.in. przy zespole policystycznych jajników (PCOS).
Choć hormony są głównym czynnikiem odpowiadającym za łojotok, to nie są jedynym. Ważną rolę odgrywają też predyspozycje genetyczne. Do nasilenia łojotoku przyczyniają się również:
- stres,
- niewłaściwa dieta (obfitująca m.in. w tłuszcze nasycone, wysoko przetworzone produkty),
- niedobory np. nienasyconych kwasów tłuszczowych, cynku, selenu, witamin A, C, E, PP, z grupy B,
- zbyt częste dotykanie skóry dłońmi, na których dodatkowo przenoszone są zanieczyszczenia, bakterie i grzyby,
- niewłaściwa pielęgnacja (m.in. stosowanie wysuszających kosmetyków z alkoholem, nadmierne stosowanie kosmetyków matujących, suszenie włosów gorącym nawiewem suszarki),
- suche i ogrzewane pomieszczenia w sezonie zimowym.
Leczenie łojotoku skóry głowy
Podstawą w leczeniu łojotoku jest ustalenie jego przyczyny, co może wymagać wykonania określonych badań. Jeśli za łojotok odpowiadają zaburzenia hormonalne, konieczna będzie wizyta u endokrynologa i być może wdrożenie terapii hormonalnej. Oprócz tego niezbędna jest prawidłowa pielęgnacja włosów i skóry głowy, która powinna być wielokierunkowa i bazować na substancjach:
- regulujących pracę gruczołów łojowych,
- przeciwzapalnych i łagodzących podrażnienia,
- przeciwgrzybiczych,
- łagodnie złuszczających i regulujących proces keratynizacji naskórka,
- nawilżającym.
W przypadku łojotoku skóry głowy podstawę leczenia stanowi dobry szampon na łojotok. W jego składzie szukajcie np. kwasu salicylowego, siarczku selenu, siarki, dziegciu. Jeśli na skórze głowy obecny jest również łupież, konieczne będzie stosowanie szamponu przeciwłupieżowego, który zawiera składniki o działaniu przeciwgrzybiczym, takie jak ketokonazol, klotrimazol czy pirokton olaminy.
Pamiętajcie jednak, żeby podczas stosowania tego typu szamponów stosować się do zaleceń producenta co do częstotliwości mycia nim głowy. Jeśli potrzebujecie myć włosy codziennie, a konkretny szampon leczniczy może być stosowany 2-3 razy w tygodniu, w pozostałe dni sięgajcie np. po łagodny szampon ziołowy czy szampon bez SLS.
W przypadku łojotoku skóry głowy pomocne są również szampony oczyszczające, które pomagają usunąć wszelkie zanieczyszczenia i nagromadzony łój. Tego typu kosmetyków nie należy jednak stosować zbyt często – wystarczy raz w tygodniu. Waszym sprzymierzeńcem będą też peelingi trychologiczne, które złuszczą martwy naskórek i odblokują ujścia gruczołów łojowych.
Nie zapominajcie również o ziołach na łojotok. Regularnie stosowane normalizują pracę gruczołów łojowych, zmniejszając tym samym nadprodukcję łoju. Wystarczy sporządzić napar ziołowy, np. z szałwii, pokrzywy, i użyć go do ostatniego płukania po umyciu głowy. Niezawodna będzie też płukanka z octu jabłkowego, która zakwasi skórę, hamując w ten sposób namnażanie drożdżaków.
Leczenie łojotoku na twarzy
Podobne działanie powinny wykazywać kosmetyki stosowane do pielęgnacji twarzy z łojotokiem. Szczególnie pomocne będą kwasy, np. kwas salicylowy i glikolowy, które uregulują pracę gruczołów łojowych, ale też zadziałają złuszczająco. Do mycia stosujcie delikatne żele i emulsje – ich zadaniem jest usunięcie nagromadzonego sebum, ale równocześnie nie powinny naruszać naturalnej bariery hydrolipidowej i przesuszać skóry, która mimo łojotoku często jest odwodniona.
Po umyciu przetrzyjcie twarz tonikiem, który przywróci skórze fizjologiczne pH. Pamiętajcie, że przy zbyt wysokim (zasadowym) pH dochodzi do zaburzenia równowagi mikrobiomu skóry, dlatego stosowanie toniku jest tak istotne. Absolutnie unikajcie toników i wszelkich kosmetyków do twarzy na bazie alkoholu! Ciekawą propozycją dla cery tłustej, łojotokowej są toniki z kwasami, należy je jednak stosować na noc.
Codziennie aplikujcie krem nawilżający do cery tłustej, który ma lekką konsystencję, a więc nie zadziała komedogennie. Raz w tygodniu wykonujcie peeling. Jeśli oprócz łojotoku zmagacie się z ropnym trądzikiem, nie używajcie peelingu ziarnistego, lecz enzymatycznego. Nadmierny łojotok twarzy uregulują też maseczki z glinkami, np. glinką zieloną.
