U nas zapłacisz kartą
Skutek łojotoku krzyżówka - Tajemnice rozwiązanej łamigłówki
Łojotok – objawy i skutki braku leczenia
Wydzielanie łoju u każdego przebiega inaczej. Bywa tak, że przetłuszczanie występuje tylko w konkretnej sferze lub gruczoły nadmiernie pracują na całym ciele. Skóra głowy zazwyczaj wymaga mycia co 2-3 dni. O nadmiernym przetłuszczaniu skóry głowy mówimy wówczas, gdy skóra wymaga mycia częściej niż raz dziennie.
Do objawów nadmiernej aktywności gruczołów łojowych na skórze głowy należą:
- wyraźne pokrycie łojem skóry i włosów,
- nieprzyjemny zapach,
- brak świeżości i odbicia od nasady krótko po myciu,
- przylgnięcie włosów do głowy,
- zaczopowania mieszków włosowych,
- łupież tłusty,
- stan zapalny,
- świąd,
- zaczerwienienie,
- wypadanie włosów.
Nieleczony łojotok prowadzi do łojotokowego zapalenia skóry . Jest to jedno z najczęstszych schorzeń dermatologicznych – szacuje się, że dotyka około 3% populacji [3]. To stan, w którym na skutek zaburzonego mikrobiomu skóry dochodzi do powstania stanu zapalnego, wykwitów rumieniowo-złuszczających i tłustych strupów. Za przyczynę powstawania ŁZS uważa się nadmierną kolonizację grzyba z rodzaju Malassezia . Drożdżak ten stanowi naturalną florę skóry, jednak w sprzyjających warunkach (nadmierne wydzielanie łoju) dochodzi do patologicznego wzrostu i zaburzenia równowagi mikrobiologicznej, co skutkuje uciążliwymi objawami, takimi jak: duży świąd, ból skóry głowy, tłuste łuski.
Jak często występuje łojotok?
Gruczoły łojowe zmieniają intensywność swojej pracy w ciągu życia. Zaczynają dojrzewać już w okresie noworodkowym, bazując jeszcze na hormonach matki. Niedojrzałe u malucha funkcje skóry mogą nie poradzić sobie z nagromadzeniem łoju i tworzącą się łuską, przez co powstaje ciemieniucha – łojotokowe zapalenie skóry o łagodnym i przemijającym przebiegu. Z czasem praca gruczołów się zmniejsza, by w wieku dorastania (około 9-18 lat) ponownie wzrosnąć. Wówczas nastolatkowie mają problemy nie tylko z łojotokiem skóry głowy, ale pojawia się on także na twarzy, skutkując trądzikiem. Następnie aktywność gruczołów łojowych ponownie maleje. W dorosłym życiu jest oznaką zaburzeń , najczęściej w obrębie pracy gospodarki hormonalnej, ale także niedoborów lub nieodpowiedniej pielęgnacji zewnętrznej [2].
Rzadko mamy do czynienia z sytuacją, kiedy skóra ma tendencję do przetłuszczania i nic nie da się w tym przypadku zrobić, bowiem najczęściej wiele zależy od nas samych i często własnymi wyborami lub zaniedbaniami przyczyniamy się do nadprodukcji sebum. Wśród przyczyn powstawania łojotoku możemy znaleźć zarówno te wynikające z błędów pielęgnacyjnych (jak np. nieprawidłowa technika mycia czy chociażby nieodpowiednio dobrany do rodzaju skóry głowy szampon), jak i te, które są regulowane przez wewnętrzne receptory , warunkowane nie tylko dietą, ale także ogólnym stylem życia czy gospodarką hormonalną.
Wewnętrzne receptory gruczołów łojowych
- Receptor dla DHT – gruczoły łojowe są również miejscem przetwarzania hormonów androgenowych, dzięki znajdującym się w skórze enzymom. Są one odpowiedzialne za przekształcanie cholesterolu w steroidy lub DHEA (dehydroepiandrosteron), który jest prekursorem nadnerczowym. Ma to przełożenie na proces powstawania łojotoku poprzez występujące w dużej ilości na skórze głowy receptory AR (jądrowe receptory androgenowe). To najczęstszy czynnik powodujący łojotok skóry głowy.
- Receptor dla histaminy – aktywowany w procesie ochronnym. Histamina to hormon naturalnie występujący w ludzkim organizmie, którego uwolnienie najczęściej występuje w kontakcie z alergenem, ale także w przypadku urazu, ucisku czy obrzęku.
- Receptor dla neuromodulatorów – znajdziemy tu substancję P i kortykotropinę, aktywowane głównie przez stres. Wydzielanie kortyzolu powoduje rozpad białek i zahamowanie syntezy kolagenu, co skutkuje znacznym osłabieniem funkcji ochronnych płaszcza hydrolipidowego skóry.
- Receptor dla PPAR-α, -β i -γ (receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów) – stymulowane przez wolne kwasy tłuszczowe oraz cholesterol.
- Receptory dla IGF-1 – stymulowane przez cukier.
- Receptor dla leptyn – pobudzany przez tłuszcze [1].
Rozpoznanie
Pierwszą kwestią jest ustalenie charakteru łojotoku, czy jest on stały czy nabyty co umożliwi właściwe dalsze postępowanie i przedstawienie rozwiązań. To kwestia zadania odpowiednich pytań odnośnie codziennej pielęgnacji, stanu zdrowia, współistniejących schorzeń czy analizie badań morfologicznych. Jeśli badania nie były wcześniej wykonywane, należy zlecić podstawowy komplet celem postawienia odpowiedniej diagnozy.
Czasem łojotok jest mylony z nadpotliwością lub odwrotnie. Najważniejsza kwestią w odróżnieniu jest fakt, że gruczoły potowe są ściśle połączone z układem nerwowym oraz nie występują w okolicy mieszków włosowych, wydziela pot bezpośrednio na skórę przez swój kanał wyprowadzający, nie przez ujście mieszka włosowego. Gruczoły łojowe są ściśle połączone z ujściami mieszków włosowych, dlatego ich praca ma tak ważny wpływ na jakość i ilość włosów, steruje nimi głównie układ hormonalny. Wydzielają sebum przez ujście mieszka włosowego, to jest ich kanał wyprowadzający, dlatego w powiększeniu jesteśmy w stanie bezbłędnie sprawdzić czyjego gruczołu jest to wydzielina.
Wewnętrzna część ludzkich dłoni oraz podeszwy stóp pocą się, a są to miejsce jedynie z gruczołami potowymi, pozbawione gruczołów łojowych. Najczęstszą przyczyną zaburzeń gruczołów potowych jest podłoże emocjonalne. Na nadpotliwość mają również wpływ czynniki atmosferyczne, występuje w przebiegu różnych chorób, np. nadczynność tarczycy, gruźlicy czy cukrzycy.
Pocenie się może być uogólnione lub występować jedynie w konkretnych obszarach jak pachy, dłonie, twarz, stopy. Nie powoduje łysienia skóry głowy.
Wstępne rozróżnienie można przeprowadzić w warunkach domowych. Należy jedynie przyłożyć chusteczkę do badanego miejsca. Przy nadpotliwości na chusteczce ślad będzie niewielki lub żaden, bo pot ma w swoim składzie dużo wody, przy łojotoku, jak sama nazwa wskazuje, zostanie tłusta plama.