U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby na pozbycie się pryszczów na skórze
Kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy) - objawy
Charakterystycznym objawem wyprysku kontaktowego jest silny świąd skóry, na powierzchni której tworzy się zaczerwienienie, łuszczące się grudki oraz pęcherzyki. Ważne jest to, że zmiany tworzą się w miejscu kontaktu z np. tkaniną czy tworzywem zawierającym uczulające chorego czynniki (np. pod paskiem czy biżuterią u chorego uczulonego na nikiel, na rękach u sprzątaczki używającej środków czyszczących, na policzkach w miejscu, na który nałożono kosmetyk, który uczulił chorego pod wpływem opalania). Czasem zmiany występują jednak na całej powierzchni ciała. Chorzy na KZS z podrażnienia mogą odczuwać parzący ból lub pieczenie, zwłaszcza w razie kontaktu z substancją silnie drażniącą.
Skóra staje się pogrubiała, bardzo sucha, łuszczy się, wyraźnie zaznaczają się jej naturalne bruzdy (np. na nadgarstkach skóra może przypominać korę drzewa), skóra na dłoniach podeszwach niekiedy pęka powodując ból.
Objawy chorób skóry: zmiany skórne, wykwity skórne
Wykwity skórne to zmiany na skórze, które są objawami chorób skóry. W poszczególnych chorobach wykwity mają charakterystyczny wygląd – kolor, kształt, postać, lokalizację i na tej podstawie dermatolog zwykle jest w stanie ustalić rozpoznanie. Zmiany skórne się mogą zmieniać w czasie oraz ustępować z pozostawieniem blizny lub bez niej. Do wykwitów należą: plama, grudka, guzek, guz, pęcherzyk, pęcherz, krosta, bąbel, a także nadżerka, przeczos, pęknięcie i rozpadlina, łuska, strup, owrzodzenie oraz blizna.
Wykwity skórne to zmiany na skórze będące objawami jej choroby. Podstawą diagnostyki dermatologicznej jest prawidłowa umiejętność ich oceny i różnicowania.
- pierwotne wykwity są zazwyczaj bezpośrednim wynikiem rozwoju procesu chorobowego w skórze
- wykwity wtórne na ogół rozwijają się z pierwotnych i są ich następstwem.
Nie jest to jednak reguła, ponieważ w niektórych przypadkach, nawet we wczesnym okresie choroby nie udaje się stwierdzić wykwitów pierwotnych, które mogą być krótkotrwałe.
- plama
- grudka
- guzek
- guz
- pęcherzyk
- pęcherz
- krosta
- bąbel.
- nadżerkę
- przeczos
- pęknięcie i rozpadlinę
- łuskę
- strup
- owrzodzenie a także
- bliznę.
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
Co oznaczają białe plamy na skórze? Przyczyny
Białe plamy na skórze najczęściej są efektem zaburzeń pigmentacji o zróżnicowanym podłożu. Wymienić w tym kontekście można przede wszystkim bielactwo oraz zaburzenia autoimmunologiczne, hormonalne czy emocjonalne.
Powodują one uszkodzenia lub zaburzenia pracy melanocytów, a więc komórek odpowiedzialnych za produkcję naturalnego barwnika ludzkiej skóry, jakim jest melanina.
Chorobą, której istotnie polega na występowaniu jasnych plam na skórze, jest bielactwo (albinizm). Schorzenie to występuje u 0,5 do 2 proc. osób (w zależności od populacji). (Sokołowska-Wojdyło M.)
Jego bezpośredni patomechanizm polega na uszkodzeniu melanocytów, w efekcie czego dochodzi do tzw. hipopigmentacji, a więc niewystarczającego zabarwienia skóry. Etiologia tego zaburzenia nie jest znana.
Najbardziej rozpowszechniona hipoteza zakłada, że bielactwo ma charakter autoimmunologiczny, tzn. spowodowane jest nieprawidłową reakcją układu odpornościowego, który niszczy komórki własnego organizmu, w tym przypadku - melanocyty.
Istnieje jednak także teoria neurogenna, wedle której występujące na skórze przebarwienia to efekt działania substancji hamujących syntezę melaniny, uwalnianych z zakończeń nerwowych. Część naukowców przyczyn bielactwa upatruje też w aktywności wolnych rodników.
Odbarwienia skóry nie są jedynie objawem bielactwa, dlatego tak ważna jest konsultacja z lekarzem i poznanie przyczyny białych plam na skórze.
Gdy specjalista podejrzewa alibinizm, w ramach diagnostyki zbada również wzrok. Zmiany w tym narządzie mogą bowiem potwierdzić wstępną tezę.
Natomiast swędzące białe plamy które mają czerwoną obwódkę, mogą świadczyć o atopowym zapaleniu skóry (AZS), które nazywane jest także egzemą. Te wypukłe, suche krostki są alergiczną chorobą skóry, której nie należy ignorować.
Pojawiają się zwłaszcza na rękach i nogach w miejscach zgięć, które są najbardziej podatne potowi. Rozpoznanie AZS ułatwia zachodzenie tzw. demografizmu białego. Polega ono na tym, że po naciśnięciu naskórka, na ciele pozostają białe plamy.
Leczenie białych plam na skórze
Leczenie białych plam na skórze zależne jest od etiopatogenezy zaburzenia oraz skali problemu, które ocenić może najlepiej dermatolog.
W przypadku bielactwa, stosuje się:
- Glikokortykosteroidy - silne środki przeciwzapalne o działaniu miejscowym, będące lekami pierwszego rzutu w przypadku występowania niewielkich ognisk hipopigmentacji, przy dłuższym stosowaniu mogą powodować niebezpieczne skutki uboczne,
- Inhibitory kalcyneuryny(takrolimus, pimekrolimus), czyli leki immunomodulujące, tłumiące reakcje zapalne. Zalecane w sytuacji, gdy przebarwienia znajdują się w miejscach wrażliwych (twarz, szyja).
- Fototerapia UVB metoda często łączona z farmakoterapią. Leczenie światłem stymuluje melanocyty znajdujące się w korzeniach włosów do wzrostu, a następnie migracji w kierunku naskórka.
- Fototerapia PUVA wykorzystuje promieniowania UVA w połączeniu z substancjami foto-toksycznymi, takimi jak 8-metoksypsoralen czy 5-metoksypsoralen. Metoda ta jest powszechna przed laty, dziś stosowana coraz rzadzie.
- Laseroterapia - do stymulacji melanocytów używane są takie urządzenia, jak laser excimerowy lub helowo-neonowy.
- Leczenie chirurgiczne jest wykorzystywane w leczeniu tzw. bielactwa segmentowego o utrwalonym przebiegu. Operacje polegają na wykonaniu przeszczepów naskórka, zawiesiny żywych komórek lub wyhodowanych melanocytów.
Leczenie grzybicy wymaga zastosowania środków o działaniu miejscowym, a niekiedy także ogólnoustrojowym.
Należą do nich:
- preparaty grzybobójcze, pochodne imidazolu - ketonazol, itrakonazol, flukonazol, klotrimazol, biofonazol,
- leki z grupy alliloamin, takie jak terbinafina i naftina,
- antybiotyki grzybobójcze - gryzeofulwina, nystatyna.
