U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby na pozbycie się pryszczów na skórze
Przyczyny suchych plam na skórze
Zazwyczaj suche plamy na skórze są niegroźne i wymagają wprowadzenia kilku zmian w pielęgnacji czy diecie.
Stosowanie detergentów
Niektóre środki chemiczne mogą mocno podrażniać skórę. Zawierają one substancje, które niszczą barierę ochronną skóry, prowadząc do jej przesuszenia, zaczerwienienia czy łuszczenia się. W wyniku kontaktu z nimi zostają utracone lipidy, powodując utratę nawilżenia skóry. Często na skórze są widoczne suche, swędzące plamy. Mogą one się znajdować pomiędzy palcami u rąk czy na grzbiecie dłoni, czyli w miejscach, które mają kontakt z drażniącymi substancjami.
Czynniki atmosferyczne
Suche, czerwone plamy na skórze zazwyczaj pojawiają się w zimie, kiedy temperatura często spada poniżej zera. Występują na twarzy, dłoniach czy ciele. Towarzyszą im świąd i uczucie pieczenia. Zmiany skórne mogą pojawiać się także w wyniku przebywania w ogrzewanych lub klimatyzowanych pomieszczeniach czy podczas częstego moczenia skóry w basenie albo wannie z gorącą wodą.
Nieprawidłowa pielęgnacja skóry
Odpowiednia pielęgnacja skóry dobrana do jej potrzeb to podstawa utrzymania jej w dobrej kondycji. Nieumiejętne oczyszczanie, stosowanie zbyt agresywnych kosmetyków lub nakładanie ich w dużej ilości może przyczyniać się do naruszenia bariery naskórkowej, a w konsekwencji do przesuszania. Podstawą pielęgnacji powinny być balsamy do ciała, emolienty lub odżywcze kremy do twarzy. Należy zrezygnować z częstego stosowania produktów wysuszających, mocno złuszczających skórę. Mogą one nasilać przesuszanie się skóry. Zbyt szybkie wprowadzenie retinolu czy kwasów owocowych do pielęgnacji może przyczynić się do powstawania podrażnień, w tym suchych plam .
Atopowe zapalenie skóry
Suche plamy towarzyszą atopowemu zapaleniu skóry. Jest to przewlekła choroba, której nie można wyleczyć, ale stosując odpowiednią pielęgnacją lub farmakologię można sprawić, że dolegliwości będą w remisji. AZS często towarzyszą uporczywy świąd, krosty i grudki oraz wysypka na ciele. Suche, łuszczące się plamy najczęściej pojawiają się na zgięciach kolan, łokciach czy na twarzy. Można wykonać badanie pod kątem AZS, a także rybiej łuski i astmy. Badanie pozwala określić, czy w organizmie występują mutacje tych chorób.
Kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy): przyczyny, objawy i leczenie
Kontaktowe zapalenie skóry (inaczej wyprysk kontaktowy) to miejscowa skórna reakcją nadwrażliwości w wyniku bezpośredniego kontaktu z określonymi substancjami chemicznymi lub drażniącymi. Wyprysk kontaktowy może mieć podłoże alergiczne, wynikać z podrażnienia, mieć związek z wykonywaną pracą (np. przewlekłym narażeniem dłoni na określoną substancję) lub ze światłem słonecznym. W leczeniu najważniejsze jest unikanie substancji powodujących wyprysk kontaktowy.
Wyprysk kontaktowy to choroba polegająca na tworzeniu się zmian skórnych pod wpływem kontaktu z alergenami kontaktowymi (są to często substancje chemiczne) u uczulonych na nie osób. Czasem potocznie mówi się na wyprysk kontaktowy „egzema”, co nie jest jednoznaczne z kontaktowym zapaleniem skóry, ponieważ słowo egzema oznacza wyprysk, czyli chorobę skóry o podłożu zapalnym niezwiązaną z zakażeniem, w której dochodzi do zapalenia jej wierzchnich warstw (naskórka i warstwy brodawkowatej skóry właściwej). Egzema nie jest więc nazwą konkretnej choroby, tylko określa rodzaj zmian skórnych, które występują w danej chorobie skóry.
- alergiczne – związane z odpowiedzią układu odpornościowego na alergeny,
- z podrażnienia – nie jest to prawdziwe uczulenie i takie zmiany mogą się pojawić u wszystkich osób, które mają kontakt, np. z silnymi substancjami używanymi w środkach czystości, farbami, lakierami, smarami, cementem,
- zawodowe – wywołane przez czynniki szkodliwe w miejscu pracy, w większości przypadków jest to kontaktowe zapalenie skóry (wyprysk kontaktowy) z podrażnienia,
- fotoalergiczne lub fototoksyczne – zapalenie skóry może być wywołane przez alergen lub substancję drażniącą powstającą dopiero po zadziałaniu światła słonecznego.
Wykwity pierwotne
Plama
Fot. 1. Plamy (bielactwo nabyte), w centrum widoczna nadżerka pokryta strupem
Fot. 2. Plamy rumieniowe
Plama to zmiana zabarwienia skóry na ograniczonej powierzchni, leżąca w poziomie skóry, tj. niewyczuwalna przy dotyku. Plamy mogą mieć różną wielkość, kolor i lokalizację. Mogą też towarzyszyć im różne objawy – świąd, pieczenie, łuszczenie się skóry, nadmierne ucieplenie skóry w okolicy plamy. Jeśli plamy występują na całym ciele, mówimy o wysypce (lub osutce) i opisujemy jej cechy charakterystyczne, np. wysypka drobnoplamista (kiedy plamy są niewielkie). Plamy mogą się zlewać się w większe ogniska, a także ulegać ewolucji – zmiana skórna, która początkowo była np. grudką lub pęcherzem może się zmienić w plamę.
1. Plamy z zaburzeń ukrwienia
- plamy rumieniowe: małe, najczęściej liczne wykwity, mogące się zlewać i tworzyć zmiany o charakterze wielokolistym, obrączkowatym. Obserwuje się je często w przebiegu chorób zakaźnych (orda, różyczka, płonica) i w wysypkach (osutkach) polekowych
- rumienie są wykwitami większymi od plam rumieniowych. Mogą mieć charakter przelotny, czyli chwilowy, ustępujący bez leczenia – związane są ze zwiększonym przepływem krwi przez naczynia skórne (np. rumień emocjonalny, rumień wywołany przez związki naczyniorozszerzające) lub trwały – najczęściej w wyniku przekrwienia związanego ze stanem zapalnym, np.: odczyn fototoksyczny i fotoalergiczny, róża
- erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry. Skóra jest zaczerwieniona jednolicie na większej powierzchni, obrzęknięta z nadmiernym złuszczaniem naskórka. Częstymi objawami towarzyszącymi są świąd, niekiedy powiększenie węzłów chłonnych, podwyższona temperatura, dreszcze, złe samopoczucie.