U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby na pozbycie się pryszczów na skórze
Leczenie białych plam na skórze
Leczenie białych plam na skórze zależne jest od etiopatogenezy zaburzenia oraz skali problemu, które ocenić może najlepiej dermatolog.
W przypadku bielactwa, stosuje się:
- Glikokortykosteroidy - silne środki przeciwzapalne o działaniu miejscowym, będące lekami pierwszego rzutu w przypadku występowania niewielkich ognisk hipopigmentacji, przy dłuższym stosowaniu mogą powodować niebezpieczne skutki uboczne,
- Inhibitory kalcyneuryny(takrolimus, pimekrolimus), czyli leki immunomodulujące, tłumiące reakcje zapalne. Zalecane w sytuacji, gdy przebarwienia znajdują się w miejscach wrażliwych (twarz, szyja).
- Fototerapia UVB metoda często łączona z farmakoterapią. Leczenie światłem stymuluje melanocyty znajdujące się w korzeniach włosów do wzrostu, a następnie migracji w kierunku naskórka.
- Fototerapia PUVA wykorzystuje promieniowania UVA w połączeniu z substancjami foto-toksycznymi, takimi jak 8-metoksypsoralen czy 5-metoksypsoralen. Metoda ta jest powszechna przed laty, dziś stosowana coraz rzadzie.
- Laseroterapia - do stymulacji melanocytów używane są takie urządzenia, jak laser excimerowy lub helowo-neonowy.
- Leczenie chirurgiczne jest wykorzystywane w leczeniu tzw. bielactwa segmentowego o utrwalonym przebiegu. Operacje polegają na wykonaniu przeszczepów naskórka, zawiesiny żywych komórek lub wyhodowanych melanocytów.
Leczenie grzybicy wymaga zastosowania środków o działaniu miejscowym, a niekiedy także ogólnoustrojowym.
Należą do nich:
- preparaty grzybobójcze, pochodne imidazolu - ketonazol, itrakonazol, flukonazol, klotrimazol, biofonazol,
- leki z grupy alliloamin, takie jak terbinafina i naftina,
- antybiotyki grzybobójcze - gryzeofulwina, nystatyna.
Bibliografia
- J. Narbutt, Najczęstsze dermatozy w praktyce lekarza rodzinnego , Wydawnictwo Edra Urban & Partner, Wrocław 2019.
- M. Noszczyk, Kosmetologia lekarska i pielęgnacyjna , Wydawnictwo PZWL, Warszawa 2019.
- J. Krajewska, Pielęgnacja skóry suchej i podrażnionej , „Lek w Polsce”, 2015, nr 04, s. 32–37.
Oceń artykuł
Wykwity wtórne
Nadżerka jest powierzchownym ubytkiem naskórka, który ustępuje bez pozostawienia blizny. Nadżerki tworzą się w miejscu wykwitów pierwotnych: pęcherzyków, pęcherzy, krost, sączących grudek.
Przeczos
Fot. 9. Przeczos
Przeczos linijny ubytek naskórka będący następstwem drapania. Odmiennie niż nadżerki, przeczosy występują w skórze niezmienionej na skutek mechanicznych urazów.
Pęknięcie, szczelina
Pęknięcie, szczelina jest płytkim linijnym ubytkiem skóry dotyczącym głównie naskórka. Występuje w okolicach, gdzie skóra narażona jest na napinanie i rozciąganie (okolica otworów naturalnych, brodawek sutkowych, dużych stawów). Czynnikami predysponującymi do pęknięć są: suchość skóry i jej wzmożone rogowacenie (rogowiec dłoni i stóp), obrzęk i stan zapalny (wyprzenia drożdżakowe, grzybica stóp międzypalcowa).
Rozpadlina
Rozpadlina różni się od pęknięcia głębszym usadowieniem, sięgającym do skóry właściwej. Zmiany te łatwiej ulegają wtórnemu zakażeniu, goją się z pozostawieniem blizny.
Łuska
Fot. 10. Łuska
Fot. 11. Strup
Fot. 12. Owrzodzenie
Łuska jest wykwitem powstającym w wyniku niepełnego oddzielania się powierzchownych, zrogowaciałych warstw naskórka.
Ze względu na wielkość łusek wyróżniamy: złuszczanie otrębiaste (łupież skóry owłosionej głowy, przyłuszczyca plackowata drobnoogniskowa, odra) i złuszczanie płatowe (erytrodermie, płonica, choroba Kawasakiego).
Strup
Strup – wykwit powstający na skutek zasychania na powierzchni skóry płynu surowiczego, ropnego lub surowiczo-krwawego z resztkami rozpadłych komórek, krwinek i bakterii. Następstwem strupów pokrywających nadżerki są przejściowe przebarwienia, natomiast pokrywających owrzodzenia – blizny.
Co robić w razie wystąpienia objawów?
Natychmiast przerwij kontakt z substancją, którą podejrzewasz o wywołanie zmian – np. przemyj ręce po kontakcie z substancjami, które powodują objawy. W razie nasilonego świądu skóry możesz zażyć tabletkę leku przeciwhistaminowego (niektóre dostępne są bez recepty).
Wyprysk kontaktowy rozpoznaje się na podstawie charakterystycznego obrazu zmian skórnych oraz ustalenia związku pomiędzy ich pojawianiem się a np. pracą zawodową.
Wyprysk kontaktowy może przypominać wyprysk atopowy (atopowe zapalenie skóry) i inne mylone z nim choroby skóry. Najważniejszym badaniem w rozpoznaniu wyprysku kontaktowego są tzw. testy płatkowe. Polegają one na nałożeniu na skórę pleców małych krążków bibułek nasączonych różnymi substancjami wywołujących wyprysk kontaktowy (zawartymi w np. kosmetykach, gumie, metalach, lekach, tworzywach sztucznych). Pojawienie się pod ich wpływem zaczerwienienia, grudek czy pęcherzyków może oznaczać uczulenia na którą z tych substancji.
