U nas zapłacisz kartą
Skuteczne tabletki na nadmierne owłosienie dostępne bez recepty
Nadmierne owłosienie (hipertrychoza) - objawy
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 1 (zespół Ambras)
- wrodzone uogólnione nadmierne owłosienie 2 (ten typ przez niektórych autorów został opisany jako atawizm, czyli nawrót do sierści typu zwierzęcego)
- włóknistość dziąseł z nadmiernym owłosieniem
- zespół Cantu.
Uogólniona hipertrychoza nabyta jest najczęstszą nabytą postacią nadmiernego owłosienia. Rozwija się ona na podłożu genetycznie uwarunkowanego przerostu mieszków włosowych na całym ciele, nawet przy prawidłowych poziomach androgenów. Chorobą zazwyczaj dotknięte bywają dzieci obu płci.
Do hipertrychozy ograniczonej zalicza się dwie najczęstsze postaci: włosy wyrastające ze znamienia melanocytowego (obecne już przy urodzeniu) oraz tzw. znamię Beckera, w którym najpierw pojawia się nadmierna pigmentacja skóry (ciemnienie), a nadmierne owłosienie staje się widoczne w okresie pokwitania.
Przyczyną uogólnionej hipertrychozy mogą też być niektóre leki. Leki mogą przekształcać włosy meszkowe we włosy dojrzałe, natomiast nie mogą pobudzać wzrostu nowych włosów. Do leków przyczyniających się do hipertrychozy zalicza się: ACTH, glikokortykosteroidy, androgeny, cyklosporynę, danazol, diazoksyd, gonadotropiny, interferon-α, minoksydyl, doustne środki antykoncepcyjne.
U pacjentów z różnymi typami porfirii występuje skłonność do nadmiernego owłosienia, zwłaszcza na skroniach i policzkach. Zaburzenia endokrynologiczne, w tym akromegalia i niedoczynność tarczycy, również mogą powodować nadmierne owłosienie. Hipertrychoza może występować też u kobiet z jadłowstrętem psychicznym lub zapaleniem skórno-mięśniowym.
Czasem nadmierne owłosienie, zwłaszcza pojawiające się na głowie i szyi, z tendencją do szerzenia się na tułów i kończyny może być objawem nowotworu złośliwego. Mówi się wtedy o zespole paranowotworowym. Zwykle dochodzi do tego, kiedy nowotwór jest zaawansowany i daje już przerzuty. Leczenie nowotworu powoduje ustąpienie nadmiernego owłosienia. Ten typ hipertrychozy może być także wrodzony.
Leczenie hirsutyzmu – jak pozbyć się owłosienia?
Po określeniu przyczyny niepokojących objawów można przystąpić do leczenia. Najskuteczniejszą strategią jest leczenie farmakologiczne przyczyn oraz usuwanie włosów metodami, które zapewniają długotrwałe efekty.
Leczenie farmakologiczne nadmiernego owłosienia
Leki dobiera się w zależności od tego, jaki hormon powoduje nadmierne owłosienie. Często stosuje się hormonalne środki antykoncepcyjne – nowoczesne tabletki powodują również obniżenie poziomu androgenów. Rezultaty terapii są stopniowe i trzeba na nie cierpliwie zaczekać.
Depilacja laserowa
Co istotne, z pomocą depilacji laserowej można usunąć włosy na ciele, a dostępne obecnie technologie przynoszą bardzo dobre efekty. Zabiegi powinny odbywać się regularnie, z reguły powtarza się je minimum pięć lub sześć razy, ponieważ w tym samym momencie włosy są w różnych fazach rozwoju. Laser oddziałuje na włosy w fazie wzrostu. Pozostałe odrastają, dlatego należy powtórzyć zabieg. Depilacja laserowa nie powoduje wrastania włosów w skórę, a dzięki zastosowaniu systemów chłodzenia nie jest ona bolesna. Depilacja laserowa jest przeznaczona zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn. Można w ten sposób usunąć włosy z takich obszarów ciała jak twarz, klatka piersiowa, brzuch, nogi, ręce, pośladki czy okolice intymne.
Hirsutyzm, nadmiarne owłosienie – jak leczyć?
Z problemem nadmiernego owłosienia zmaga się zarówno wiele kobiet, jak i mężczyzn. Często wiąże się to z zaburzeniami hormonalnymi. Niestety, tradycyjne metody depilacji przynoszą dość krótkotrwałe rezultaty oraz mogą powodować podrażnienia czy wrastanie włosów. Najlepszym rozwiązaniem w walce z nadmiernym owłosieniem jest połączenie osiągnięć medycyny i kosmetologii, dzięki którym można osiągnąć trwałe skutki.
Hirsutyzm to nadmierne owłosienie typu męskiego u kobiet. Jest najczęściej objawem innych jednostek chorobowych. W tym przypadku włoski są ciemne i grube. Najczęściej występują w miejscach charakterystycznych dla owłosienia męskiego – m.in. na twarzy (nad górną wargą, na brodzie), w okolicy mostka i wokół brodawek sutkowych, na plecach, na brzuchu, ale także na innych obszarach ciała. Choroba występuje dość często –nadmierne owłosienie dotyczy od 5 do 10% kobiet.
Hirsutyzm idiopatyczny nie wiąże się z podwyższonym poziomem androgenów, czyli hormonów męskich, naturalnie występujących w niskim stężeniu u kobiet. W niektórych przypadkach nie udaje się stwierdzić konkretnego podłoża problemu, co oznacza, że mamy do czynienia z formą idiopatyczną. Hirsutyzm wtórny jest efektem innych zaburzeń, w tym hormonalnych, i często stanowi ich istotny objaw.
Nadmierne owłosienie występuje najczęściej w okresie dojrzewania, może pojawić się jednak również później, na przykład w wieku dojrzałym po menopauzie, gdy łatwo dochodzi do nadmiaru androgenów.
Hirsutyzm – skala
Przy pomocy skali Ferrimana-Gallweya określa się się stopień owłosienia w dziewięciu androgenozależnych miejscach w skali od 0 do 4. Ocenia się owłosienie na:
- wardze górnej,
- podbródku,
- klatce piersiowej,
- górnej i dolnej części brzucha,
- górnej i dolnej części pleców,
- ramionach,
- udach.
Hirsutyzm stwierdza się, jeśli lekarz określi stan pacjentki na 8 lub więcej punktów . Jest to badanie bardzo subiektywne, a każdy lekarz może inaczej określić punktację. Dlatego też wykonuje się także badania laboratoryjne, w których wykrywa się stężenia:
- testosteronu,
- prolaktyny,
- 17-hydroksyprogesteronu,
- stosunku lutropiny/folitropiny.
Dodatkowo bada się tarczycę i jajniki, a lekarz może zlecić również obrazowanie rezonansem magnetycznym lub tomografem komputerowym .
