U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia trądziku różowatego oka - Objawy, Przyczyny i Skuteczne Metody Leczenia
Przyczyny rozwoju trądziku różowatego
Do najczęstszych przyczyn powstawania trądziku różowatego u osób dorosłych można zaliczyć:
- skłonności genetyczne,
- nieprawidłowy tryb życia i stres,
- złe nawyki żywieniowe (spożywanie zbyt ostrych potraw, dieta zakwaszająca organizm),
- spożycie alkoholu oraz nałóg tytoniowy,
- nadkwasota ze strony układu pokarmowego,
- problemy z układem krążenia,
- zaburzenia hormonalne.
Od tego, jaka jest przyczyna trądziku, będzie zależał sposób jego leczenia zalecony przez dermatologa. Na początku, najczęściej lekarze stosują leczenie miejscowe w postaci maści i kremów z metronidazolem. Kiedy okazuje się ono nieskuteczne, wówczas konieczne jest wprowadzenie odpowiedniej diety, ochrona skóry przed promieniowaniem UV w postaci dobrych kremów oraz często nawet leczenie chirurgiczne. Kiedy przyczyna leży w zaburzeniach hormonalnych, chorym zapisuje się hormony doustne lub muszą oni zrezygnować z przyjmowanej do tej pory terapii.
Trądzik różowaty dotyka najczęściej kobiet. Niekiedy same pogłębiają one zły stan swojej skóry, nakładając na nią spore ilości makijażu każdego dnia, a następnie nadmiernie ścierając jego pozostałości przy pomocy wacików i różnych preparatów. Osoby cierpiące na ten rodzaj trądziku powinny wybierać bardzo delikatne kosmetyki, w tym kremy, które nie zawierają substancji zapachowych, ani barwiących (polecamy serię Acnerose). Najlepiej, żeby skład kosmetyków był bardzo ograniczony. Należy również ograniczać ilość makijażu, jaki nakłada się na twarz narażoną na trądzik. Bardzo ważna jest zaś ochrona przed słońcem oraz mrozem i wiatrem. Często sam krem nie jest w stanie zapewnić skórze odpowiedniej osłony przed szkodliwymi warunkami atmosferycznymi.
Bibliografia
1. Berman B., Perez O.A., Zell D., Update on rosacea and antiinflammatory-dose doxycycline, 2007
Trądzik różowaty - objawy
W przypadku trądziku różowatego występują różne objawy i mają różne nasilenie u poszczególnych pacjentów. Zwykle choroba przebiega z okresami zaostrzeń i remisji. Wyróżnia się dwie główne postaci trądziku różowatego. Charakterystyczny dla pierwszej postaci jest rumień występujący w środkowej części twarzy (głównie na nosie i przylegających do nosa częściach policzków). Natomiast w drugiej postaci, zwanej także postacią przerostową (guzkową), główny objaw to przerost tkanki widoczny jako nieregularne pogrubienie skóry. Najczęstszym objawem jest przerost dotyczący nosa – na nosie pojawiają się zgrubienia. Rzadziej zajęte miejsca obejmują podbródek, czoło i policzki. Typowe cechy towarzyszące obejmują znaczny przerost gruczołów łojowych i tłustą skórę.
- pieczenie skóry w dotkniętych obszarach, które jest powszechne w trądziku różowatym. Produkty do pielęgnacji skóry mogą dodatkowo podrażniać skórę i nasilać objawy.
- obrzęk – obrzęk twarzy może wystąpić podczas epizodu zaczerwienienia lub po nim i może się utrzymywać nawet przez kilka dni
- suchość skóry, często z szorstkością i łuszczeniem
Co powoduje zaostrzenie objawów trądziku różowatego?
- narażenie na ekstremalne temperatury
- ekspozycja na słońce
- gorące napoje
- ostre potrawy
- alkohol
- ćwiczenia fizyczne
- podrażnienie związane ze stosowaniem kosmetyków lub leków na skórę
- stany emocjonalne, zwłaszcza gniew, wściekłość i zakłopotanie
- niektóre leki, takie jak kwas nikotynowy i leki rozszerzające naczynia krwionośne.
Co robić w razie wystąpienia objawów?
Jeżeli pacjent zaobserwuje powyższe zmiany chorobowe, powinien się udać do dermatologa w celu dokładnej oceny zmian i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
Trądzik różowaty - diagnoza
Lekarz ustala rozpoznanie na podstawie wywiadu oraz badania pacjenta. Charakterystyczne dla trądziku różowatego jest występowanie wykwitów rumieniowych i grudkowo-krostkowych umiejscowionych głównie w środkowej części twarzy, tzw. wzmożonej reakcji naczynioruchowej (zaczerwienienie pod wpływem bodźców fizycznych i psychicznych), współistnienia objawów łojotoku. Decydujący w rozpoznaniu choroby jest rumień utrzymujący się w centralnej części twarzy. Biopsja skóry rzadko jest konieczna.
Istnieje wiele metod leczenia trądziku różowatego. Leczenie jest dobierane przez lekarza dermatologa dla konkretnego pacjenta, w zależności od objawów trądziku różowatego, jego przebiegu, stanu skóry, czynników zaostrzających, chorób towarzyszących, przyjmowanych leków i odpowiedzi na leczenie.
Trądzik różowaty – leczenie niefarmakologiczne
Trądzik różowaty - leczenie miejscowe
W leczeniu miejscowym stosuje się metronidazol w postaci żelu lub kremu.
Ponadto stosuje się kwas azelainowy, iwermektynę oraz nadtlenek benzoilu.
Lekami redukującymi zaczerwienie twarzy są brymonidyna i oksymetazolina.
Do stosowanych miejscowo antybiotyków należą: iwermektyna, erytromycyna, klindamycyna.
Trądzik różowaty – leczenie laserem
Leczenie jest zawsze zlecane przez lekarza, istnieje szereg przeciwwskazań, m.in. ciąża i laktacja, bielactwo, niewyrównana cukrzyca, poważne przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego (w tym rozrusznik serca), choroby autoimmunologiczne, padaczka, tendencja do powstawania bliznowców. Zabiegi naświetlania są bezbolesne, ale mogą powodować działania niepożądane, takie jak rumień lub uczucie ściągnięcia skóry.
Trądzik różowaty – leczenie ogólne
W nasilonych postaciach trądziku różowatego lekarz może zlecić – oprócz leczenia miejscowego – także leczenie ogólne, czyli doustne.
Do leków stosowanych ogólnie (doustnie) należą antybiotyki, głównie doksycyklina, a także limecyklina, chlorowodorek tetracykliny, oksytetracyklina, azytromycyna.
Nużeniec ludzki i nużyca: przyczyny, objawy i leczenie
Nużeniec to roztocze, które występuje u zdrowych ludzi na skórze. Zwykle nie powoduje żadnych objawów, ale u niektórych osób może prowadzić do przewlekłego zapalenia brzegów powiek lub zmian skórnych – zaostrzenia trądziku różowatego i nieswoistego zapalenia skóry. Leczenie jest długotrwałe i obejmuje odpowiednią higienę i stosowanie preparatów miejscowo – maści, kremów
Nużeniec to pasożyt należący do roztoczy występujący u ludzi. Rozpowszechnienie nużeńca jest bardzo duże na całym świecie. Uważa się, że nużeniec wchodzi w skład prawidłowego (fizjologicznego) mikrobiomu skóry (czyli ogółu mikoroorganizmów występujących na skórze). W różnych badaniach nużeńca wykrywano na skórze u 23–100% zdrowych dorosłych.
- Demodex folliculorum
- Demodex brevis.
Przenoszenie nużeńca odbywa się drogą bezpośredniego kontaktu między ludźmi.
