U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i skuteczne sposoby leczenia twardych pryszczów pod skórą
Dlaczego na skórze pojawił się pryszcz podskórny?
Trądzik grudkowy, który nazywany jest także trądzikiem grudkowo-krostkowym, to najczęstsza przyczyna występowania się na skórze widocznych zmian. Powodów pojawiających się niedoskonałości jest naprawdę wiele. Jednym z nich – bardzo częstym i spotykanym nie tylko u kobiet – są zaburzenia hormonalne, które wpływają na pracę całego organizmu. Źle funkcjonująca gospodarka hormonalna wpływa m.in. na pracę gruczołów łojowych, które zaczynają produkować nadmierną ilość sebum. Wydzielanie dużej ilości łoju – niekoniecznie spowodowane nieodpowiednią pracą hormonów – to główna przyczyna wykwitów skórnych. Oprócz tego, do listy warto dopisać też takie przypadłości jak nadpotliwość, alergie czy nadmiar kortyzolu produkowany podczas stresu. Aby nasza cera pozostawała w dobrym stanie, trzeba również zadbać o kondycję naszego ciała. Bez codziennego ruchu i przy nieodpowiedniej diecie łatwo o nowe pryszcze podskórne – bolące, nie do wyciśnięcia i powodujące stany zapalne.
Dermatolodzy od dawna analizują, co może mieć wpływ na powstawanie stanów zapalnych na skórze. Nie od dziś wiadomo, że wyciskanie pryszczy jest często odradzane i żaden dermatolog nie namawia do praktykowania tej czynności w domu. Nie doświadczymy tego również podczas oczyszczania manualnego oferowanego przez salony kosmetyczne. W tym przypadku osoba wykonująca zabieg skupia się głównie na usunięciu zaskórników, w których także gromadzi się wydzielina. Z wykwitami skórnymi, w których znajduje się ropa postępuje się inaczej.
Jeżeli cały proces zostanie przeprowadzony poprawnie – nie pojawi się tutaj żaden stan zapalny, ponieważ wszystko odbywa się w sterylnych warunkach. Na koniec nakładany jest specjalny kosmetyk przeciwzapalny i łagodzący. Najwięcej problemów związanych jest jednak z pryszczami ropnymi. Trądzik może pojawić się na policzkach, czole, nosie czy brodzie – ale nie tylko. Twarz jest jednak miejscem, gdzie najczęściej powstają podskórne pryszcze i sprawiają najwięcej problemów.
Kwas hialuronorowy i niacynamid
Jedną z substancji, z którą zdecydowanie warto łączyć niacynamid, jest kwas hialuronowy. Ten składnik wykazuje silnie nawilżające właściwości i jest substancją naturalnie występującą w naszym organizmie w postaci hialuronianu sodu. Znajdziemy go przede wszystkim w skórze, ale także mazi stawowej, ścianach naczyń krwionośnych czy ciele szklistym oka. Co bardzo ważne, znajduje się w macierzy, która wypełnia komórki skóry, dzięki czemu sprawia, że skóra jest nie tylko nawilżona, ale też wygląda na jędrną, gładką, sprężystą. Właściwości kwasu hialuronowego można porównać do działania gąbki. To substancja o działaniu higroskopijnym, która jest w stanie związać nawet 1000-krotność wody w porównaniu do swojej masy. Kwas hialuronowy zatrzymuje wodę w organizmie, a dokładniej w skórze właściwej, niestety wraz z wiekiem, podobnie jak w przypadku kolagenu i elastyny, ilość tej substancji w naszej skórze znacznie się zmniejsza, co sprawia, że ta staje się wiotka, pozbawiona jędrności i bardzo często brakuje jej nawilżenia. Stosując produkty wzbogacone w kwas hialuronowy i niacynamid, na przykład w formie serum, dostarczasz swojej skórze dawkę regeneracji oraz nawilżenia i wygładzenia. Serum z kwasem hialuronowym i niacynamidem szczególnie dobrze sprawdzi się w przypadku mocno przesuszonej skóry.
Ciąża to szczególny czas w życiu kobiety, także pod względem pielęgnacji. Niacynamid to substancja, którą bez przeszkód możemy stosować w ciąży zarówno do pielęgnacji twarzy, ciała, jak i włosów. Co więcej, pomaga ona zapobiegać powstawaniu przebarwień, które mogą pojawić się w ciąży i rozjaśnia już istniejące. Dodatkowo wpływa korzystnie na gładkość i elastyczność skóry.
Kaszaki
Kaszak nazywany bywa torbielą zastoinową lub tłuszczową. Rozwija się w obrębie gruczołów łojowych i mieszków włosowych. Te twarde guzki pojawiają się głównie na twarzy, głowie, tułowiu, w okolicy narządów płciowych. Kaszaki mogą być pojedyncze lub mnogie. Są koloru cielistego z lekko żółtym zabarwieniem. Mają gładką powierzchnię i są przesuwalne wobec podłoża. Rosną powoli. Osiągają średnicę od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Na powierzchni twardego guza widoczny jest ciemny punkt, który wskazuje na zaczopowanie. Zazwyczaj kaszaki występują u osób między 30. a 40. rokiem życia. Do ich powstawania dochodzi wówczas, gdy złuszczające się komórki naskórka zablokują kanalik wyprowadzający gruczołu łojowego. W konsekwencji sebum i zrogowaciały naskórek gromadzą się wewnątrz gruczołu i powodują powstanie torbieli. Zmianę wypełnia płynna lub półpłynna masa o nieprzyjemnym zapachu. Kaszak łatwo ulega nadkażeniu bakteryjnemu, co prowadzi do rozwoju stanu zapalnego otaczających go tkanek.
Wyróżnia się dwa główne rodzaje włókniaków – twarde i miękkie. Do pierwszych zalicza się: włókniaki stwardniałe (twardniejące), dermatofibromy, łagodne włókniste histiocytomy, histiocytomy. Guzki te są z reguły płaskowyniosłe i mają czerwone lub brązowe zabarwienie. Włókniaki pojawiają się pojedynczo. Zazwyczaj są niewielkie, o średnicy do 1 cm. Rozwijają się najczęściej u osób powyżej 40 lat. Nierzadką sytuacją jest powstanie włókniaka twardego w miejscu po ukąszeniu, urazie czy zapaleniu mieszka włosowego. Włókniaki twarde lokalizują się zazwyczaj na nogach i tułowiu. Zmiany o bardzo dużych rozmiarach – o średnicy przekraczającej nawet 20 cm – zdarzają się u osób z upośledzoną odpornością.
Drugim rodzajem są włókniaki miękkie, do których zalicza się m.in.: włókniaki starcze, polipy włóknistonabłonkowe, acrochordony. Zwykle są to guzki mnogie, w kolorze skóry lub w różnych odcieniach brązu. Włókniaki miękkie mogą osiągnąć od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Najczęściej obserwowane są u osób z nadmierną masą ciała, zmagających się z zaburzeniami endokrynologicznymi czy u diabetyków. Umiejscawiają się zazwyczaj na szyi, pod pachami, w pachwinach czy w okolicy sutków.