U nas zapłacisz kartą
Twardy pryszcz podskórny - przyczyny, leczenie i porady
Pryszcz na wardze - jaka jest przyczyna kłopotów i jak go wyeliminować?
Guzki i elementy zapalnej wysypki wokół jamy ustnej często wskazują na zakażenie jedną z form wirusa opryszczki, ale to zjawisko może być objawem innych patologii. Wizualnie określić charakter pochodzenia wysypki jest trudne, więc należy skonsultować się z dermatologiem i wykonać odpowiednie testy.
Wada ta jest obserwowana na tle problemów zewnętrznych lub kosmetycznych oraz poważnych chorób wewnętrznych. Aby zrozumieć, dlaczego pryszcz na wardze pękł, należy dokładnie przestudiować jego wygląd i zwrócić uwagę na towarzyszące objawy - swędzenie lub ból, łuszczenie się naskórka, zaczerwienienie i obrzęk skóry. Te pośrednie objawy mogą pomóc w dalszej diagnozie. Jeśli nie możesz zrozumieć, dlaczego powstał pryszcz na wardze, musisz odwiedzić lekarza. Badanie laboratoryjne pęknięć naskórka ustali przyczyny zmian skórnych.
Białe pryszcze na wardze
Głównym czynnikiem wywołującym obecność małych i bezbolesnych form jasnego koloru jest nieprawidłowe działanie gruczołów łojowych i nagromadzenie łoju w porach. Zamknięty komedo wygląda jak małe, niezapalne krosty na dolnej wardze, na dole tworzy się rzadziej. Przyczyny tego typu wysypki:
- niewłaściwa selekcja kosmetyków,
- brak odpowiedniej higieny,
- reakcja alergiczna na drażniące,
- zmiana klimatu,
- naruszenie równowagi hormonów.
Białe lub jasnoszare pryszcze na wardze mogą tworzyć się dzięki połączeniu kilku wymienionych czynników. Ponadto, pogłębić patologię:
- zaburzenia w działaniu przewodu żołądkowo-jelitowego,
- wrodzone anomalie pęcherzyka żółciowego,
- podatność na silne uczucia, depresję i stres,
- palenie,
- nawyk gryzienia i ciągłego dotykania ust.
Kaszaki
Kaszak nazywany bywa torbielą zastoinową lub tłuszczową. Rozwija się w obrębie gruczołów łojowych i mieszków włosowych. Te twarde guzki pojawiają się głównie na twarzy, głowie, tułowiu, w okolicy narządów płciowych. Kaszaki mogą być pojedyncze lub mnogie. Są koloru cielistego z lekko żółtym zabarwieniem. Mają gładką powierzchnię i są przesuwalne wobec podłoża. Rosną powoli. Osiągają średnicę od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Na powierzchni twardego guza widoczny jest ciemny punkt, który wskazuje na zaczopowanie. Zazwyczaj kaszaki występują u osób między 30. a 40. rokiem życia. Do ich powstawania dochodzi wówczas, gdy złuszczające się komórki naskórka zablokują kanalik wyprowadzający gruczołu łojowego. W konsekwencji sebum i zrogowaciały naskórek gromadzą się wewnątrz gruczołu i powodują powstanie torbieli. Zmianę wypełnia płynna lub półpłynna masa o nieprzyjemnym zapachu. Kaszak łatwo ulega nadkażeniu bakteryjnemu, co prowadzi do rozwoju stanu zapalnego otaczających go tkanek.
Wyróżnia się dwa główne rodzaje włókniaków – twarde i miękkie. Do pierwszych zalicza się: włókniaki stwardniałe (twardniejące), dermatofibromy, łagodne włókniste histiocytomy, histiocytomy. Guzki te są z reguły płaskowyniosłe i mają czerwone lub brązowe zabarwienie. Włókniaki pojawiają się pojedynczo. Zazwyczaj są niewielkie, o średnicy do 1 cm. Rozwijają się najczęściej u osób powyżej 40 lat. Nierzadką sytuacją jest powstanie włókniaka twardego w miejscu po ukąszeniu, urazie czy zapaleniu mieszka włosowego. Włókniaki twarde lokalizują się zazwyczaj na nogach i tułowiu. Zmiany o bardzo dużych rozmiarach – o średnicy przekraczającej nawet 20 cm – zdarzają się u osób z upośledzoną odpornością.
Drugim rodzajem są włókniaki miękkie, do których zalicza się m.in.: włókniaki starcze, polipy włóknistonabłonkowe, acrochordony. Zwykle są to guzki mnogie, w kolorze skóry lub w różnych odcieniach brązu. Włókniaki miękkie mogą osiągnąć od kilku milimetrów do kilku centymetrów. Najczęściej obserwowane są u osób z nadmierną masą ciała, zmagających się z zaburzeniami endokrynologicznymi czy u diabetyków. Umiejscawiają się zazwyczaj na szyi, pod pachami, w pachwinach czy w okolicy sutków.
Pryszcz podskórny: 5 patentów na jego eliminację!
Alfa-hydroksykwasy
Zalicza się do nich: kwas glikolowy, kwas mlekowy, kwas winowy, kwas cytrynowy, kwas jabłkowy, kwas migdałowy.
Jak działają kwasy AHA: złuszczają, regenerują naskórek, regulują pracę gruczołów łojowych- przyczyniając się do zmniejszenia powstawania pryszczy, regulują proces rogowacenia- przyspieszając go, co pozwala pozbyć się pryszcza.
Beta-hydroksykwasy
Beta-hydroksykwasy mają zdolność rozpuszczania się w tłuszczach. Popularny kwas salicylowy penetruje głęboko w skórę, działając na pryszcze podskórne. To właśnie ten kwas jest niezwykle efektywny w terapii trądziku. Działa on przeciwzapalnie i antybakteryjnie. Reguluje on pracę gruczołów łojowych, minimalizując powstawanie podskórnych pryszczy. Regularne stosowanie kwasów BHA, w tym kwasu salicylowego przyczyni się do eliminacji bolących pryszczy zlokalizowanych w naszej skórze.
Retinol i pochodne witaminy A
Proces powstawania pryszczy jest wynikiem zmian zachodzących w obrębie gruczołów łojowych. Substancje takie jak retinol pomagają w niwelowaniu zmian. Kosmetyki z retinolem zmniejszają produkcję łoju odpowiedzialnego za powstawanie zmian zapalnych.
Maść cynkowa
Maść cynkowa bardzo dobrze sprawdza się w przypadku zmian trądzikowych. Ma ona zdolność do wysuszania wyprysków.
Pielęgnacja skóry
Dobrze dobrana pielęgnacja pomoże zmniejszyć zmiany skórne. Zadziała ona kompleksowo na stany zapalne w obrębie skóry. Taka pielęgnacja obejmuje oczyszczanie oraz stosowanie substancji aktywnych, niwelujących pryszcze podskórne. Do codziennej pielęgnacji warto włączyć substancje opisane powyżej, takie jak kwasy AHA, BHA czy retinol.Etapy pielęgnacji skóry z pryszczami podskórnymi.- dwuetapowe oczyszczanie twarzy,- tonizacja,- kosmetyk z kwasem lub pochodnymi witaminy A,- krem nawilżający,- w przypadku porannej pielęgnacji - krem z filtrem przeciwsłonecznym.<
Guzki Heberdena i Boucharda
Guzki Heberdena i Boucharda są charakterystyczne dla choroby zwyrodnieniowej stawów rąk. Pierwsze z nich lokalizują się na grzbietowej powierzchni stawów międzypaliczkowych dalszych, drugie zaś występują na grzbietowej powierzchni stawów międzypaliczkowych bliższych. Zmiany te składają się z tkanki kostnej i chrzęstnej. Na tkankach wokół tych guzków może rozwinąć się stan zapalny. Same w sobie guzki Heberdena i Boucharda nie są groźne, ale mogą upośledzać sprawne funkcjonowanie. Ich narastanie może dawać objawy neurologiczne w postaci niedowładów. W skrajnych przypadkach chorym z tymi zmianami proponowana jest operacja wszczepienia do zniszczonego stawu endoprotezy.
W przypadku pojawienia się twardego guzka pod skórą pacjent powinien się zgłosić do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który na podstawie wstępnego rozpoznania skieruje do odpowiedniego specjalisty – zazwyczaj do dermatologa lub chirurga. Każdy przypadek tego typu zmiany wymaga konsultacji lekarskiej, aby wykluczyć chorobę o charakterze złośliwym i określić sposób postępowania leczniczego.
Diagnostyka opiera się na wywiadzie z pacjentem, badaniu klinicznym, podstawowych badaniach laboratoryjnych, takich jak badanie morfologiczne krwi , a w razie potrzeby na dodatkowych badaniach diagnostycznych, obrazowaniu medycznym – początkowo USG, a w razie niepewności diagnostycznej na tomografii komputerowej czy rezonansie magnetycznym. Lekarz zalecić może również biopsję guza i wysłanie pobranego materiału do analizy histopatologicznej w celu dokładnego określenia jej charakteru.
Większość twardych guzków pod skórą wymaga przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego, choć stosowane bywają również inne metody. Przykładowo tłuszczaki usuwa się z użyciem lasera czy za pomocą krioterapii, a torbiele galaretowate poprzez punkcję i odessanie zawartości za pomocą igły. Zmiany usuwa się, zwłaszcza gdy powodują ból, ograniczają ruchy czy z powodów kosmetycznych. Nie znikną one samoistnie. Niewielkie guzki, których lokalizacja nie jest newralgiczna, nie wymagają usunięcia, lecz powinny pozostać pod stałą kontrolą lekarską i w razie niepokojących objawów zostać usunięte.
Gruczolakowłókniak
Gruczolakowłókniaki to łagodne guzy piersi, jakie obserwowane są z reguły u kobiet przed 30. rokiem życia. Rozwijają się w wyniku wysokiego poziomu estrogenów, rozrostu tkanki łącznej włóknistej i nabłonka gruczołu mlekowego. Szybszemu wzrostowi guza sprzyjają ciąża, hormonalne preparaty antykoncepcyjne czy hormonalna terapia zastępcza. Zdarzają się zmiany mnogie, które stanowią do 20% przypadków. Gruczolakowłókniak może ulec zezłośliwieniu, lecz są to rzadkie sytuacje. Guzki występują najczęściej w górnej części piersi. Są bezbolesne, łatwo można je przesunąć palcami, ich średnica nie przekracza z reguły 3 cm, ale sporadycznie zdarzają się znacznie większe. Po przekwitaniu guzy ulegają procesowi regresji i zwapnieniu.
Ganglion określany bywa również torbielą galaretowatą. To pseudotorbiel łącznotkankowa, która rozwija się w okolicach ścięgien i torebek stawowych. Ściany tej zmiany wysłane są tkanką łączną, a w jej wnętrzu znajduje się galaretowata substancja lub płyn. Twardy guzek zazwyczaj umiejscawia się w okolicy stopy i nadgarstka. Ganglion nie przekracza zwykle wielkości ziarna grochu, lecz gdy rozwinie się w nim stan zapalny, może osiągnąć rozmiar orzecha włoskiego. Nie określono dokładnie przyczyny powstania tego twardego guzka pod skórą. Uważa się, że mogą do niego predysponować przewlekłe urazy. Gangliony rozwijają się zazwyczaj w populacji pediatrycznej i u dorosłych w młodszym wieku. Jeśli torbiel zawiera tkankę litą, może się ona przekształcić w nowotwór złośliwy.
