U nas zapłacisz kartą
Usuwanie raka podstawnokomórkowego - Kluczowe Kroki i Nadzieja na Powrót do Zdrowia
Operacja Mohsa
Operacja Mohsa wykonywana jest podczas jednej wizyty, etapami. Chirurg usuwa widoczny guz i bardzo mały margines tkanki wokół i pod miejscem guza. Chirurg koduje tkankę kolorami i rysuje mapę skorelowaną z miejscem operacji pacjenta. W laboratorium na miejscu chirurg bada tkankę pod mikroskopem, aby sprawdzić, czy nie pozostały jakiekolwiek komórki rakowe. Jeśli tak, chirurg wraca do pacjenta i usuwa więcej tkanki dokładnie tam, gdzie znajdują się komórki rakowe. Lekarz powtarza ten proces, dopóki nie ma oznak raka. Następnie rana może zostać zamknięta lub, w niektórych przypadkach, pozwolić na samoistne zagojenie.
Chirurgia Mohsa jest złotym standardem, najskuteczniejszą techniką usuwania raka podstawnokomórkowego, uszkadzającą minimalną ilość zdrowych tkanek przy jednoczesnym osiągnięciu najwyższego możliwego wskaźnika wyleczenia – do 99% w przypadku guzów leczonych po raz pierwszy. Metoda ta jest często polecana w leczeniu raka podstawnokomórkowego zlokalizowanego w okolicach oczu, nosa, ust, uszu, skóry głowy, palców rąk, nóg lub narządów płciowych. Chirurgia Mohsa jest również stosowana w przypadku raków podstawnokomórkowych, które są duże, agresywne lub szybko rosnące oraz w przypadku guzów, które powróciły lub w przypadku guzów o niewyraźnych krawędziach.
Rak podstawnokomórkowy – leczenie i powikłania
Leczenie raka podstawnokomórkowego głównie opiera się na wycięciu ogniska choroby z niewielkim, około 2 milimetrowym marginesem zdrowej skóry. Terapia dobierana jest pod kątem zaawansowania choroby. W niektórych przypadkach można zastosować radioterapię. O ile pojawia się niewielkie ryzyko wznowy to warto zastosować metody alternatywne: kriochirurgię, metody farmakologiczne lub metodę fotodynamiczną. Bardzo zaawansowany nowotwór domaga się zastosowania terapii celowanej, przy wykorzystaniu nowoczesnych leków hamujących.
Najważniejszym celem leczenia raka podstawnokomórkowego jest usunięcie tkanki nowotworowej. Nawet bowiem pozostawiony najmniejszy element może doprowadzić do dalszego rozwijania się nowotworu w tkankach leżących poniżej lub wokół.
Metody chirurgiczne dają największą pewność, że rak został usunięty w całości. Przed każdym zabiegiem pacjent powinien być zaznajomiony z rozpoznaniem, rodzajem i zakresem leczenia, rokowaniami oraz wsparciem, z jakiego może skorzystać po przeprowadzonym zabiegu. W przypadku pacjentów znajdujących się w grupie wysokiego ryzyka zespół specjalistów powinien składać się z: onkologa, patologa, chirurga plastyka oraz onkologa klinicznego. Wśród takich pacjentów stosuje się chirurgię mikrograficzną Mohsa, a więc wycięcie chirurgiczne monitorowane histologicznie. Małe ogniska leczone są poprzez łyżeczkowanie, elektrokoagulację podłoża lub kriochirurgię. Poszczególne zabiegi wykonywane są w znieczuleniu ogólnym.
Radioterapia jest proponowana po przeprowadzeniu wstępnej kwalifikacji. Można ją zastosować w wielu miejscach ciała. Nie należy jej stosować w przypadku rozległych raków podstawnokomórkowych, gdyż wykazują one odporność na tę metodę leczenia. Nie można natomiast dopuścić do spalenia zdrowych tkanek skóry. Radioterapii nie stosuje się także wobec młodych osób, ponieważ może ona u nich doprowadzić do rozwoju innych chorób skóry w przyszłości. Radioterapia musi być stosowana z dużą rozwagą.
Rokowanie w przypadku raka podstawnokomórkowego jest pomyślne, jeśli podjęte jest właściwe i umiejętnie przeprowadzone leczenie. Należy jednak mieć świadomość, że ten typ raka skóry wykazuje skłonność do odrastania w miejscu, w jakim pojawił się pierwotnie. W związku z tym, co kilka miesięcy należy dokładnie przyglądać się bliźnie i jej okolicom.
Diagnoza
W celu oceny wszelkich narośli lub zmian na skórze lekarz lub specjalista chorób skóry (dermatolog) przeprowadzi wywiad lekarski i badanie.
Historia i egzamin ogólny
Twój lekarz przeprowadzi ogólne badanie fizykalne i zada Ci pytania dotyczące Twojej historii medycznej, zmian skórnych lub wszelkich innych objawów, których doświadczyłeś.
- Kiedy po raz pierwszy zauważyłeś ten wzrost lub uszkodzenie skóry?
- Czy to się zmieniło, odkąd to zauważyłeś?
- Czy wzrost lub zmiana jest bolesna?
- Czy masz jakieś inne narośle lub zmiany, które Cię niepokoją?
- Czy miałeś / aś wcześniej raka skóry?
- Czy ktoś z Twojej rodziny miał raka skóry? Jaki rodzaj?
- Czy podejmujesz środki ostrożności, aby zachować bezpieczeństwo na słońcu, takie jak unikanie słońca w południe i używanie filtrów przeciwsłonecznych?
- Czy regularnie badasz własną skórę?
Badanie skóry
Twój lekarz zbada nie tylko podejrzany obszar na Twojej skórze, ale także resztę ciała pod kątem innych zmian.
Próbka skóry do testów
Twój lekarz może wykonać biopsję skóry, która obejmuje pobranie niewielkiej próbki zmiany w celu przetestowania w laboratorium. Ten test pokaże, czy masz raka skóry, a jeśli tak, to jaki typ raka skóry. Rodzaj wykonywanej biopsji skóry zależy od rodzaju i wielkości zmiany.
Miejscowe leki
Zatwierdzone leki:
5-fluorouracyl (5-FU) (Efudex®, Carac®, Fluoroplex®, Tolak®)
Imikwimod (Aldara®, Zyclara®)
Są to kremy lub żele nakładane bezpośrednio na dotknięte obszary skóry w celu leczenia powierzchownych raków podstawnokomórkowych, przy minimalnym ryzyku powstania blizn. Imikwimod aktywuje układ odpornościowy do atakowania komórek rakowych, podczas gdy 5-FU to miejscowa chemioterapia, która zabija komórki rakowe.
5-FU, chemioterapia zatwierdzona do leczenia niektórych nowotworów wewnętrznych, została również zatwierdzona przez FDA w postaci miejscowej do powierzchownych raków podstawnokomórkowych, z odsetkiem wyleczeń między 80% a 90%. Imikwimod jest zatwierdzony do leczenia powierzchownego raka podstawnokomórkowego z odsetkiem wyleczeń od 80% do 90%. Często guzy zdiagnozowane na podstawie biopsji jako powierzchowne będą miały inne obszary inwazyjne w obrębie tej samej zmiany, co z natury rzeczy utrudnia odpowiedni dobór guza do tego leczenia.
Rozważając zalety i wady opcji leczenia, należy wziąć pod uwagę, że radioterapia, kriochirurgia i leki miejscowe mają jedną wspólną istotną wadę – żadna tkanka nie jest badana pod mikroskopem, więc nie ma sposobu, aby określić, jak kompletny był guz oddalony.
Marginesy dla raka podstawnokomórkowego i płaskonabłonkowego
Wycinki stosuje się w leczeniu guzów pierwotnych i nawrotowych. W przypadku raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka płaskokomórkowego (SCC) marginesy wynoszą zazwyczaj 2 do 4 mm. Daje to wskaźnik wyleczenia wynoszący odpowiednio 95 procent i 92 procent dla podstawowego BCC i SCC. Te współczynniki wyleczenia zależą od miejsca, wielkości i wzorca guza. Wycięcie można wykonać w warunkach ambulatoryjnych lub stacjonarnych, w zależności od rozległości raka.
BCC i SCC są określane jako nieczerniakowe raki skóry i są najczęstszymi postaciami raka skóry, przy czym BCC jest częstsze niż SCC, aż 75 procent nieczerczaków skóry to BCC. Mimo, że są to najczęściej występujące nowotwory skóry, nieczerniakowe raki skóry stanowią jedynie 0,1% zgonów z powodu raka.
