U nas zapłacisz kartą
Wszystko, co powinieneś wiedzieć o leczeniu łysienia
Przyczyny łysienia
W to, że nadmierną utratę włosów można wywołać niewłaściwą pielęgnacją lub inwazyjnymi zabiegami fryzjerskimi nikt już chyba nie wierzy. Na to, jak mocno korzeń włosa zespolony jest z mieszkiem włosowym, i jakie procesy zachodzą w mieszku, wpływ mają zupełnie inne czynniki. Główne przyczyny wypadania włosów to:
- Leki. Niektóre leki, np. cytostatyki, preparaty obniżające odporność takie jak cyklofosfamid, czy niektóre środki stosowane w narkozie, mogą ingerować w proces podziału komórek w mieszku włosowym, zatrzymując w efekcie wzrost włosów i powodując ich przejściowe wypadanie.
- Choroby. Utrata włosów bywa jednym z lepiej widocznych objawów niektórych chorób, np. problemów z tarczycą, czy anemii, a także zaburzeń hormonalnych i chorób skóry głowy. Może też być następstwem infekcji zakaźnej przebiegającej z wysoką gorączką. Gorączka zaburza pracę mieszków włosowych, czego efektem jest przejściowe wypadanie włosów. Charakterystyczne jest to, że ich utrata następuje po 2-3 miesiącach od wyleczenia.
- Dieta. Mieszki włosowe są bardzo podatne na niedobór białka i kalorii, a także niektórych pierwiastków, m.in. cynku i miedzi. Zbyt restrykcyjna dieta odchudzająca może doprowadzić do osłabienia mieszków włosowych i zahamowania wzrostu włosów (co wynika m.in. z niedoboru pierwiastków uczestniczących w procesach wzrostu włosów). Zagrożeniem dla włosów są zwłaszcza diety ubogie w białko. Wykazano, że już po dwóch tygodniach diety bezbiałkowej w mieszkach włosowych dochodzi do zmian zanikowych. Jeśli niedobór białka trwa dłużej, włosy stopniowo stają się cieńsze i słabsze, aż w końcu wypadają. U kobiet miesiączkujących zagrożeniem dla włosów jest dieta uboga w żelazo – do niedoborów tego pierwiastka może dojść np. w efekcie obfitych miesiączek.
DHEA jest wciąż mało znany, dlatego przedstawiamy kilka pytań i odpowiedzi, które pozwolą dowiedzieć się więcej na jego temat:
JAKIE SĄ KLINICZNE OBJAWY SPADKU HORMONÓW PODCZAS MENOPAUZY?
Kliniczne objawy starzenia hormonalnego zidentyfikowano kilka lat temu: atrofia, wiotczenie tkanki skórnej oraz suchość to 3 główne zmiany kliniczne powiązane ze spadkiem hormonów w okresie menopauzy.
Dotyka to każdą warstwę skóry:
• Spowolniona synteza lipidów w naskórku powoduje zmianę w barierze ochronnej i suchość skórną. Skóra wolniej się odnawia oraz staje się ziemista i sucha.
• Połączenie skórno-naskórkowe ulega spłaszczeniu, pojawia się również obniżenie produkcji kolagenu typu IV, co powoduje spadek homeostazy skórnej, a w konsekwencji zaburzenie komunikacji i wymiany między naskórkiem a skórą właściwą.
• Skóra właściwa traci gęstość i objętość w wyniku spadku produkcji kolagenu, elastyny i różnych glikozaminoglikanów (GAG-ów).
SKĄD CZERPAĆ WIĘCEJ INFORMACJI NA TEMAT STARZENIA HORMONALNEGO?
W celu zrozumienia przyczyny pojawiania się oznak klinicznych dział badań L'Oréal przeprowadził dla Vichy badania. Na poziomie biologicznym* skóra starzejącej się kobiety charakteryzuje się znacznym spadkiem funkcji gruczołów łojowych (-57%), obniżeniem lepkosprężystości oraz pogłębieniem bruzd skórnych.
W 2011 r. wiedza o skórze kobiet podczas menopauzy rozwinęła się za sprawą drugiego badania, w którym zidentyfikowano białka biorące udział w starzeniu hormonalnym: spowolniony proces złuszczania, zwiększone różnicowanie keratynocytów, wpływające na homeostazę naskórka.
* Labrie F Study – Knowledge of the skin of menopausal women, 58 kobiet.
CZYM JEST DHEA?
DHEA (dehydroepiandrosteron lub prasteron) jest hormonem steroidowym wytwarzanym od 7 roku życia przez nadnercza produkujące wszystkie hormony płciowe. Te hormony płciowe regulują wiele aspektów biologicznych skórny. Rola DHEA jako prekursora hormonów sprawia, że jest on ważny dla homeostazy organizmu ludzkiego, a zwłaszcza skóry. Jego produkcja osiąga najwyższy poziom w wieku 25 lat, a następnie zmniejsza się z wiekiem. 70-letni organizm ludzki posiada tylko 10% jego maksymalnej zawartości.
JAKIE ZMIANY ZACHODZĄ W SKÓRZE PODCZAS MENOPAUZY?
Istnieją trzy rodzaje zmian klinicznych powiązanych ze starzeniem się skóry twarzy u kobiet, które przeszły menopauzę: atrofia, wiotczenie i suchość. Każdą z nich wyjaśnimy poniżej, przyglądając im się bliżej.
Na poziomie naskórka
Spowolnienie odnowy keratynocytów powoduje nagromadzenie się starych keratynocytów. Zmniejsza się synteza lipidów, wywołując zmiany w funkcjonowaniu bariery skórnej oraz suchość skóry. Prowadzi to do spowolnienia złuszczania oraz modyfikacji właściwości optycznych warstwy rogowej naskórka, która staje się ziemista i żółtawa.
Na poziomie połączenia skórno-naskórkowego
Podczas procesu starzenia połączenie skórno-naskórkowe ulega spłaszczeniu i stopniowo traci swój pofalowany kształt. Zmniejsza się ekspresja genu dla kolagenu VII, a jego produkcja jest zaburzona. Utrata kolagenu VII następuje szybciej w fotouszkodzonej skórze i może powodować pogorszenie spoistości w różnych warstwach skóry. Kolagen ten to główne białko budulcowe włókien kotwiczących, które zapewniają właściwą spoistość między naskórkiem a skórą właściwą. Wymiana informacji i składników odżywczych między naskórkiem a skórą właściwą jest zredukowana, co pogarsza homeostazę komórkową, a także mechaniczne właściwości skóry.
Na poziomie skóry
Zmniejsza się liczba i rozmiar fibroblastów. Zjawisko to wpływa na produkcję włókien kolagenu, elastyny i glikozaminoglikanów (GAG-ów). Natomiast produkcja enzymów rozbijających białka skórne (kolagenaza i elastaza) zwiększają się wraz z wiekiem. Przyjmuje się obecnie, że wraz z procesem starzenia ilość kolagenu zmniejsza się, a towarzyszy temu redukcja rozpuszczalności cząsteczek kolagenu oraz zmiany ich właściwości mechanicznych. Starzeniu się fibroblastów ludzkich towarzyszy zmniejszenie syntezy kolagenu, podczas gdy synteza białka całkowitego pozostaje nienaruszona. Włókna elastyny również ulegają zmianom – jest ich mniej, tracą kształt, a niedobór nawilżenia zmienia ich właściwości elastyczne, prowadząc do ich zerwania. Poza zredukowaniem syntezy kolagenu starzenie się skóry prowadzi do osłabienia kwasu hialuronowego w skórze wrażliwej, który ulega pogorszeniu pod wpływem działania niektórych enzymów.
ŁYSIENIE. Wszystko, co należy wiedzieć o rodzajach i leczeniu łysienia
Włosy są niczym czuły barometr, reagujący na każde zachwianie równowagi w organizmie. Dlatego gdy wypadają, trzeba potraktować to poważnie - to sygnał ostrzegawczy, który świadczy o tym, że w naszym ciele dzieje się coś niekoniecznie dobrego. Na szczęście nie każda nadmierna utrata włosów jest nieodwracalna i trwała.
Spis treści
- Przyczyny łysienia
- Rodzaje łysienia
- Łysienie androgenowe typu męskiego
- Łysienie androgenowe typu żeńskiego
- Łysienie plackowate
- Łysienie menopauzalne
- Łysienie poporodowe
- Łysienie psychogenne
- Łysienie po chemioterapii
- Podstawowe metody leczenia łysienia
- Zabiegi wspomagające leczenie łysienia
Na głowie mamy od 100 do 150 tysięcy włosów, na każdym centymetrze kwadratowym skóry rośnie ich od 200 do 300. A każdy z nich ma swój odrębny cykl życiowy. Najpierw przed dwa do nawet siedmiu lat rośnie z szybkością mniej więcej centymetra na miesiąc, a następnie wypada. Potem, przez jakiś czas, zwykle trzy miesiące, mieszek włosa odpoczywa. A gdy już odpocznie, cykl życiowy kolejnego włosa zaczyna się na nowo.
Dzięki temu, że każdy mieszek żyje w nieco innym tempie, włosy nie wypadają jednocześnie. Zdarza się jednak, że na skutek różnych przyczyn życie kończy znacznie więcej włosów, niż normalnie. Na początku widać to tylko na szczotce i w rachunkach za wizyty hydraulika, odtykającego zatkany włosami odpływ wanny. Ale wraz z upływem tygodni lub miesięcy problem staje się widoczny także w miejscu, którego dotyczy, a więc na głowie. Czasem proces utraty włosów jest trwały, często jednak po ustaniu przyczyny lub wdrożeniu odpowiedniego leczenia ustępuje.
