U nas zapłacisz kartą
Wszystko, co powinieneś wiedzieć o leczeniu łysienia
DHEA jest wciąż mało znany, dlatego przedstawiamy kilka pytań i odpowiedzi, które pozwolą dowiedzieć się więcej na jego temat:
JAKIE SĄ KLINICZNE OBJAWY SPADKU HORMONÓW PODCZAS MENOPAUZY?
Kliniczne objawy starzenia hormonalnego zidentyfikowano kilka lat temu: atrofia, wiotczenie tkanki skórnej oraz suchość to 3 główne zmiany kliniczne powiązane ze spadkiem hormonów w okresie menopauzy.
Dotyka to każdą warstwę skóry:
• Spowolniona synteza lipidów w naskórku powoduje zmianę w barierze ochronnej i suchość skórną. Skóra wolniej się odnawia oraz staje się ziemista i sucha.
• Połączenie skórno-naskórkowe ulega spłaszczeniu, pojawia się również obniżenie produkcji kolagenu typu IV, co powoduje spadek homeostazy skórnej, a w konsekwencji zaburzenie komunikacji i wymiany między naskórkiem a skórą właściwą.
• Skóra właściwa traci gęstość i objętość w wyniku spadku produkcji kolagenu, elastyny i różnych glikozaminoglikanów (GAG-ów).
SKĄD CZERPAĆ WIĘCEJ INFORMACJI NA TEMAT STARZENIA HORMONALNEGO?
W celu zrozumienia przyczyny pojawiania się oznak klinicznych dział badań L'Oréal przeprowadził dla Vichy badania. Na poziomie biologicznym* skóra starzejącej się kobiety charakteryzuje się znacznym spadkiem funkcji gruczołów łojowych (-57%), obniżeniem lepkosprężystości oraz pogłębieniem bruzd skórnych.
W 2011 r. wiedza o skórze kobiet podczas menopauzy rozwinęła się za sprawą drugiego badania, w którym zidentyfikowano białka biorące udział w starzeniu hormonalnym: spowolniony proces złuszczania, zwiększone różnicowanie keratynocytów, wpływające na homeostazę naskórka.
* Labrie F Study – Knowledge of the skin of menopausal women, 58 kobiet.
CZYM JEST DHEA?
DHEA (dehydroepiandrosteron lub prasteron) jest hormonem steroidowym wytwarzanym od 7 roku życia przez nadnercza produkujące wszystkie hormony płciowe. Te hormony płciowe regulują wiele aspektów biologicznych skórny. Rola DHEA jako prekursora hormonów sprawia, że jest on ważny dla homeostazy organizmu ludzkiego, a zwłaszcza skóry. Jego produkcja osiąga najwyższy poziom w wieku 25 lat, a następnie zmniejsza się z wiekiem. 70-letni organizm ludzki posiada tylko 10% jego maksymalnej zawartości.
Łysienie androgenowe – leczenie
Leki doustne
Łysienie androgenowe można leczyć farmakologicznie poprzez stosowanie leków o działaniu ogólnoustrojowym. O wyborze odpowiedniego leku zawsze powinien decydować lekarz, który dobierze odpowiednią substancję i określi sposób dawkowania.
Obecnie w leczeniu łysienia androgenowego najczęściej stosuje się finasteryd. Substancja ta hamuje powstawanie pochodnej testosteronu – DHT. Ma to miejsce dzięki blokowaniu enzymu 5-α-reduktazy, który powoduje przemianę testosteronu w dihydrotestosteron. Należy pamiętać, że lek ten działa, gdy jest przyjmowany regularnie, a pierwsze zauważalne efekty obserwowane są po około 6 miesiącach leczenia. Niestety wykazuje on wiele działań niepożądanych. Finasteryd nie posiada rejestracji w stosowaniu u kobiet, ponieważ wykazuje działanie teratogenne.
Innym lekiem zmniejszającym stężenie DHT w surowicy jest dutasteryd . Badania wskazują, że substancja ta działa silniej od finasterydu, dlatego niektórzy lekarze rekomendują dutasteryd jako lek pierwszego rzutu w leczeniu łysienia androgenowego. Powoduje on wiele skutków ubocznych, dlatego jego stosowanie należy skonsultować z lekarzem. Ponadto silnie uszkadza płód, dlatego jest całkowicie przeciwwskazany dla kobiet w ciąży i planujących dziecko.
Niektórzy lekarze zalecają kobietom stosowanie spironolaktonu . Badania dowodzą, że wykazuje on również silne powinowactwo do receptorów androgenowych, zmniejszając wytwarzanie testosteronu. Efektem tego procesu jest zahamowanie wypadania włosów, lecz substancja ta nie wykazuje żadnego wpływu na wzrost włosów.
Doustne środki antykoncepcyjne stosowane u kobiet zawierające w swoim składzie pochodne progesteronu i estrogeny zmniejszają produkcje androgenów, regulując ich poziom w surowicy krwi.
Leki o działaniu miejscowym
W leczeniu miejscowym najczęściej stosowane są preparaty zawierające w swoim składzie minoksidyl . Związek ten występuje w licznych lekach w stężeniu 2% i 5%. Stosowany jest w postaci wcierek i szamponów pobudzających wzrost włosów poprzez zwiększenie przepływu krwi przez łożysko naczyniowe skóry. Pierwsze rezultaty leczenia pod warunkiem systematycznej aplikacji można zaobserwować po około 2 miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Podobne właściwości wykazuje aminexil , który jest obecny w licznych wcierkach, szamponach i odżywkach. Dodatkowo wzmacnia i uelastycznia włosy.
Zabiegi wspomagające leczenie łysienia
Kurację można wesprzeć którymś z zabiegów wykonywanych przez dermatologa lub lekarza medycyny estetycznej. Do najpopularniejszych należą:
- Mezoterapia. W trakcie zabiegu pod skórę wprowadzane są koktajle witaminowo-mineralne lub osocze bogatopłytkowe. Pozytywne efekty daje już samo nakłucie skóry: pod jego wpływem poprawia się ukrwienie, aktywują się procesy regeneracji, a do mieszków włosowych dociera więcej substancji odżywczych. Te efekty wzmacnia koktajl witamin i minerałów. Korzystniej od takiego koktajlu na włosy działa jednak osocze bogatopłytkowe. To preparat pozyskiwany z krwi pacjenta, pobranej, odwirowanej i zagęszczonej. Aktywowane płytki krwi uwalniają czynniki wzrostu, które stymulują namnażanie się komórek, odżywiają mieszki włosowe, które dzięki temu „zastrzykowi energii” zaczynają pracować, a włos zaczyna rosnąć. Osocze działa też na komórki macierzyste w opuszce włosa. Pod jego wpływem często zaczynają tworzyć się nowe mieszki włosowe. Zabiegi te zalecane są w trudnym do leczenia łysieniu androgenowym, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, a także w łysieniu plackowatym.
- Laseroterapia. W leczeniu łysienia często wykorzystywane są lasery biostymulacyjne o bardzo małej mocy. Konkretnie – emitowane przez nie światło czerwone i podczerwone. Działa ono na metabolizm komórek mieszków włosowych, co stymuluje je do ponownego wytwarzania włosa. Zabieg nie daje powikłań, jednak okres terapii jest dość długi, bo trwa pół roku.
Wypadanie, czy łysienie?
Każdy człowiek traci codziennie od 50 do 100 włosów, i jest to proces zupełnie normalny, związany z naturalnym cyklem wzrostu włosów, a także z różnymi czynnikami dodatkowymi, takimi jak choćby zbyt mocne szarpanie podczas czesania. Nawet jeśli włosów wypada dużo więcej, nie zawsze jest to jeszcze łysienie.
O łysieniu można mówić dopiero, kiedy proces „produkcji” włosa w mieszku włosowym na skutek różnych przyczyn stopniowo zanika. Włos stopniowo staje się wtedy coraz słabszy i cieńszy, aż w końcu wypada, a w jego miejsce nie pojawia się nowy włos.