U nas zapłacisz kartą
Wyprysk żylakowy - Kody ICD-10, Diagnoza i Leczenie
Pieluszkowe zapalenie skóry
Pieluszkowe zapalenie skóry (napkin dermatitis, diaper dermatitis) to stan zapalny skóry, dla którego charakterystyczne są zmiany o charakterze i morfologii wyprysku (plamy rumieniowe, grudki, pęcherzyki, nadżerki, złuszczanie naskórka itd.) zlokalizowane w miejscu przylegania pieluszki. Objawy pojawiają się zazwyczaj we wczesnym dzieciństwie, najczęściej jednak obserwuje się je u dzieci pomiędzy siódmym a dwunastym miesiącem życia.
Warto pamiętać, że pieluszkowe zapalenie skóry może dotyczyć także osób w podeszłym wieku oraz ciężko chorych, u których wystąpiło nietrzymanie moczu i stolca.
Przyczyny pieluszkowego zapalenia skóry
Przyczyny występowania pieluszkowego zapalenia skóry mają charakter złożony i wieloczynnikowy, a ich znaczenie w rozwoju objawów jest bardzo indywidualne. W niektórych przypadkach najważniejsze znaczenie maja czynniki mechaniczne, w innych natomiast alergia kontaktowa lub czynniki infekcyjne. Poniżej przedstawiamy ich krótką charakterystykę.
Czynniki sprzyjające występowaniu pieluszkowego zapalenia skóry
- wilgoć i uszkodzenie (maceracja) naskórka zaburzające naturalną funkcję skóry jako bariery ochronnej i będące przyczyną nadmiernego przenikania substancji drażniących, alergizujących oraz mikroorganizmów do głębszych warstw skóry
- przewlekłe pocieranie skóry przez pieluszkę, które powoduje występowanie mechanicznie uwarunkowanych zapalnych zmian skórnych, przede wszystkim na wypukłych powierzchniach ciała tej okolicy, czyli w obrębie wewnętrznej powierzchni ud, wypukłej powierzchni narządów płciowych, pośladków oraz pasa (tzw. pieluszkowe zapalenie skóry z podrażnienia)
- zasadowe pH moczu, którego wartość jest dodatkowo podnoszona przez produkujące ureazę bakterie kałowe – kontaktowe działanie zasadowego moczu stanowi zatem istotny czynnik warunkujący rozwój stanu zapalnego skóry w okolicy pieluszkowej, jak wiadomo niektóre bakterie obecne w kale, produkujące ureazę, mogą zwiększać zasadowość moczu, a zatem ważne są oba te czynniki
- niedostateczna higiena skóry
- obecność drożdżaków (Candida albicans) w kale
- długotrwała antybiotykoterapia
- biegunki (zobacz: Biegunka ostra)
- wrodzone wady układu moczowego
- uczulenie spowodowane kontaktem z alergenami zawartymi w pieluszce i preparatach stosowanych do pielęgnacji skóry w okolicy pieluszkowej (tzw. alergiczny wyprysk pieluszkowy).
Wyprysk podudzi - przyczyny
Jak wskazuje nazwa, wyprysk pojawia się na podudziach i zwykle obejmuje wewnętrzną stronę nogi, gdzie skóra jest delikatniejsza niż na zewnątrz. Zmiany chorobowe mogą występować na jednej lub obu nogach. Zmieniona chorobowo skóra jest wyraźnie odgraniczona od skóry zdrowej. Przy utrzymywaniu się wyprysku podudzi przez długi okres czasu może dojść do uogólnionych krwiopochodnych odczynów alergicznych, na skutek przedostawania się do krążenia alergenów kontaktowych. Uogólnione wysiewy takich zmian mają charakter drobnogrudkowej osutki, niekiedy zlewnej i ostrozapalnej. Mogą się rozprzestrzeniać na twarz, tułów i kończyny górne. Zmianom skórnym dość często towarzyszy uciążliwy świąd, a w sytuacji zaostrzenia choroby również pieczenie i ból. U niektórych pacjentów pojawiają się sączące zmiany, które bardzo często ulegają nadkażeniu bakteryjnemu i zliszajcowaceniu. Wówczas na skórze widoczne są charakterystyczne żółte strupy. Początkowo są wilgotne, ale z czasem przysychają. Czytaj też: Liszajec zakaźny: przyczyny i objawy, leczenie
Zanim rozpocznie się leczenie wyprysku podudzi lekarz musi dokonać tzw. rozpoznania różnicowego, czyli wykluczyć przewlekłą grzybicę skóry oraz łuszczycę wysiękową. To bardzo ważne, ponieważ wszystkie wymienione schorzenia dają podobne objawy. Aby mieć pewność, że pacjent cierpi z powodu wyprysku podudzi wykonuje się badanie mykologiczne, które wykazuje obecność grzyba w zmianach skórnych. Jeżeli testy są negatywne i nie stwierdza się obecności grzybów, wdraża się odpowiednie leczenie.
Wyprysk podudzi - leczenie
U osób z wypryskiem podudzi stosuje się leki poprawiające ukrwienie kończyn dolnych oraz leki przeciwalergiczne. To kuracja nazywana leczeniem ogólnym. Leczenie miejscowe uzależnione jest od zaawansowania i nasilenia zmian. W okresie zaostrzenia choroby stosuje się okłady z preparatów zawierających taninę. Terapia ma na celu powstrzymanie wysięku. Po opanowaniu wysięku zaleca się areozole, maści oraz kremy zawierające steroidy. W okresie podostrym wyprysku podudzi zleca się dostosowanie leków przeciwhistaminowych. W przypadku przewlekłego wyprysku podudzi stosuje się maści natłuszczające oraz pasty (np. pastę cynkową), które chronią skórę przed drażniącym działaniem wysięku z owrzodzenia oraz maceracją skóry. Niekiedy wdraża się również słabe środki kortykosteroidowe. Sprawdzają się także okłady z kwasu bornego lub sody oczyszczonej.
Dziennikarka od ponad 40 lat zaangażowana w popularyzację edukacji zdrowotnej. Laureatka wielu konkursów dla dziennikarzy zajmujących się medycyną i zdrowiem. Otrzymała m. in. Nagrodę Zaufania „Złoty OTIS” w kategorii „Media i Zdrowie”, Wyróżnienie Św. Kamila przyznawane z okazji Światowego Dnia Chorego, dwukrotnie „Kryształowe Pióro” w ogólnopolskim konkursie dla dziennikarzy promujących zdrowie oraz wiele nagród i wyróżnień w konkursach na „Dziennikarza Medycznego Roku” organizowanego przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia.
Leczenie wyprysku żylakowatego
Podstawą leczenia każdego schorzenia jest próba eliminacji przyczyny jego powstania. W celu określenia problemu konieczne jest wykonanie badania USG Doppler. Pozwoli ono na trafne postawienie diagnozy. Jeżeli u podłoża problemu leży niewydolne naczynie żylne to wskazane jest jego usunięcie. Do najskuteczniejszych metod zaliczamy metody laserowe za pomocą lasera o długości 1940 nm oraz zabiegi sklerotrapii.
Kolejnym nieodzownym elementem leczenia jest zastosowanie kompresjoterapi czyli pończoch, podkolanówek lub bandaży uciskowych. Ich prawidłowe dobranie i zastosowanie pozwoli na poprawę krążenia i powrotu żylnego, co spowoduje redukcję nadciśnienia żylnego. W jego redukcji pomocne może być również okresowe unoszenie kończyn.
W niektórych sytuacjach konieczne jest leczenie farmakologiczne. Zaleca się stosowanie miejscowych terapii sterydowych zmniejszających stan zapalny. W pewnych przypadkach skuteczne mogą być starsze metody jak okłady w postaci Buta Unna, czyli okładów nasączonych lekami przypominającymi gips. Przy stosowaniu tego typu metod należy pamiętać o konieczności przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Zabiegi muszą być wykonywane pod kontrolą doświadczonego lekarza. Przy przedłużającej się terapii sterydowej możemy rozważyć stosowanie innych preparatów jak np. takrolimus lub pimekrolimus.
Wyprysk żylakowaty jest bardzo poważnym schorzeniem dotykającym znaczą część populacji. Jest to patologia, która rozwija się latami i finalnie może doprowadzić do całkowitego ograniczenia ruchu i wykluczenia społecznego.
Jeżeli występują u Ciebie objawy takie jak: pieczenie czy swędzenie w okolicy kostek, zauważasz zmianę skóry w dolnych partiach kończyn, to konieczne jest jak najszybsze wykonanie badania USG Doppler u doświadczonego flebologa. Szybka i trafna diagnoza może pozwolić na wyeliminowanie lub znaczne spowolnienie choroby.
