U nas zapłacisz kartą
Wyprysk z hiperkeratozą - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Histopathology
Psoriasis and psoriasiform dermatitis: It shows perivascular aggregates of lymphocytes in the dermal-epidermal junction with focal migration of leukocytes (neutrophils, lymphocytes) into the epidermis. There is increased epidermal proliferation and elongation of rete ridges giving an undulating appearance to the epidermis (papillomatosis) with or without spongiosis. The altered differentiation of keratinocytes results in hyperkeratosis with parakeratosis. Psoriasis also shows the formation of microabscesses by small aggregates of neutrophils in the upper epidermis (pustules) or in the stratum corneum (Munro microabscesses).
Interface and lichenoid dermatitis: Dense aggregates of lymphocytes along the dermal-epidermal junction associated with vacuolation of basal keratinocytes.[6] There is dyskeratosis, hyperkeratosis, and is sometimes associated with hypergranulosis.
Verrucae vulgaris and plana are characterized by marked hyperkeratosis, papillomatosis, and acanthosis. A typical feature is the presence of koilocytes, cells infected with papillomavirus which have structural changes like perinuclear halos and keratohyalin granules. Koilocytes can be absent in older lesions, but when present, are located in the upper stratum spinosum or granulosum. Parakeratosis may be present.
Seborrheic keratosis features marked hyperkeratosis, papillomatosis, and acanthosis. Pseudo-cysts and horn cysts are frequently present. There may be lymphocytic infiltrate and pigmentation as secondary features when irritated or inflamed.
The ichthyoses are a group of diseases caused by altered keratinization. The most common forms are ichthyosis vulgaris, X-linked, congenital, and epidermolytic hyperkeratosis.[7] They can be hereditary or acquired during life.[8][9] All of the forms show a defective epidermal barrier that induces hyperkeratosis, skin scaling, and inflammation.
Squamous cell carcinoma (SCC) is a neoplastic proliferation of atypical keratinocytes, restricted only to the epidermis (SCC in situ or Bowen's disease) or infiltrating the dermis (infiltrative SCC). Classic features are hyper-parakeratosis and loss of the granular layer.
Treatment / Management
Basic skincare measures are important to prevent excessive dryness and to encourage exfoliation. Those remedies include soaps with skin-specific pH, soap-free cleansers, and avoidance of hot baths. Emollients and topical keratolytic agents (lactic acid, salicylic acid, urea) should be advised to be applied over affected areas at the appropriate times.
Surgical procedures have limited relevance in the treatment of hyperkeratosis. In cases of untreatable plantar keratosis with significant daily limitation, skin grafts with rotation skin flap have been demonstrated effective.[25][26]
Corticosteroids are the treatment of choice for inflammation-driven diseases such as lichen planus or psoriasis. Topical application is the best choice for localized disease. Topical applications should last one to two weeks.
Immunosuppressant or immunomodulators (cyclosporin, hydroxychloroquine, mycophenolate mofetil, sulfasalazine, alefacept, efalizumab) can be used in severe recurrent cases.
Topical calcineurin inhibitors (tacrolimus or pimecrolimus) can also be used.
Retinoids, topical or oral-based, are used in disorders of keratinization such as ichthyoses, keratosis folliculitis, and psoriasis. Topical administration is variable and must be evaluated in the appropriate clinical context, treatment usually lasts 8 to 12 weeks.
Combination treatments with lasers (e.g., pulsed-dye laser, 755-nm alexandrite laser, 810-nm diode laser, 1064-nm Nd:YAG laser) and microdermabrasion are noninvasive techniques currently under approval for different hyperkeratotic diseases.
Polecane
Wszy – skąd się biorą, jak wyglądają i jak się nimi zarazić? Ząb mądrości – czy trzeba go usuwać? Objawy i powikłania Jak obniżyć ciśnienie? Sprawdź domowe sposoby walki z nadciśnieniemHiperkeratoza – co to jest?
Hiperkeratoza to nazwa procesu chorobowego wierzchnich warstw skóry, w przebiegu którego naskórek znacząco się pogrubia i rogowacieje. Proces namnażania się zrogowaciałych komórek postępuje szybko i intensywnie. Często ma miejsce w okolicy pięt. Rogowacenie w hiperkeratozie jest reakcją obronną wobec drażniących skórę czynników zewnętrznych. Mogą mieć one pochodzenie mechaniczne, jednak zalicza się tutaj również czynniki o pochodzeniu zarówno termicznym, jak i chemicznym.
Wśród przyczyn występowania przykrej dolegliwości, jaką jest hiperkeratoza skóry, często wymieniane jest noszenie zbyt ciasnego i przede wszystkim wprawiającego przez to w znaczny dyskomfort obuwia. Hiperkeratozie często towarzyszy grzybica stóp – także bardzo mocno powiązana z niewłaściwie dobranym rodzajem butów. Łączy ona w sobie najczęściej wszystkie czynniki drażniące skórę. Wywołujące ją grzyby z gatunku Trichophyton przeważnie rozwijają się i rozprzestrzeniają w warunkach ciepła i wilgoci – jeżeli stopy przegrzeją się, a następnie zawilgotnieją, w ich obrębie mogą powstać zmiany grzybicze. Może się tak stać nie tylko w wyniku braku zachowania odpowiedniej higieny, ale także w przypadku niedokładnego wycierania stóp po kąpieli.
Jeżeli przestrzenie między palcami są wilgotne, a następnie stopa zostaje szczelnie okryta skarpetą z nieprzepuszczających powietrza tworzyw sztucznych, takich jak akryl bądź poliester, jest ona narażona na rozwój grzybicy. Sytuacja potęguje się w przypadku noszenia butów z tworzyw syntetycznych słabej jakości. Na grzybicę podatne są osoby, których praca wymaga zakładania ściśle przylegającego do skóry gumowego obuwia ochronnego. Jednak choroba może być również dziedziczona. Ryzyko zakażenia zwiększają rany, otarcia i głębokie, krwawiące zadrapania na stopach.
Zachorowaniu na grzybicę i powiązaną z nią hiperkeratozę sprzyja również cukrzyca i miażdżyca kończyn dolnych. Ta druga choroba wiąże się z niedokrwieniem kończyn dolnych, podwyższoną tendencją do powstawania urazów i zaburzeniami regulacji temperatury.
NADMIERNE ROGOWACENIE I ZESPÓŁ PĘKAJĄCYCH PIĘT
Przerośnięta żółto-szara warstwa rogowa pięt jest zazwyczaj sucha, łuszczy się i często pęka. Pęknięcia mogą być rysami, szczelinami, bądź nawet głębokimi rozpadlinami w suchym przerosłym naskórku.
W zależności od postaci klinicznej wyróżniamy:
PĘKNIĘCIA WILGOTNE wiążą się z maceracją na skutek nadpotliwości lub długotrwałego kontaktu z wodą. Każde pęknięcie skóry staje się wrotami infekcji. Zakażenie rany noże być przyczyną, a także skutkiem wysięku.
SUCHE PĘKNIĘCIA są następstwem przesuszenia (uszkodzony płaszcz hydrolipidowy) i utraty elastyczności skóry. Suche pęknięcia z małych rys mogą przechodzić w głębokie, krwawiące rany.