U nas zapłacisz kartą
Depilacja wzgórka łonowego - Zdjęcia, Porady i Wskazówki
Budowa wzgórka łonowego
Wzgórek łonowy to charakterystyczna trójkątna wypukłość. Oto anatomia wzgórka łonowego:
- Pokrycie zewnętrznej części naskórkiem
- wielowarstwowym,
- płaskim,
- rogowaciejącym,
- Liczne gruczoły łojowe pod naskórkiem,
- Występowanie gruczołów apokrynowych (odpowiedzialne za wydzielanie).
Bardzo częstą owłosienie występujące na wzgórku łonowym jest przez kobiety usuwane. Większość z nich uważa, iż są nieestetyczne i utrudniają prawidłową higienę. Jednak lekarze zalecają pozostawianie włosów w tej części ciała i radzą, aby usuwać owłosienie głównie z okolic pachwin.
Wzgórek łonowy leży bezpośrednio nad spojeniem łonowym. Jest to bardzo istotny element budowy miednicy, który ochrania macicę przed urazami mechanicznymi.
Niektórym paniom nie podoba się kształt i wielkość ich wzgórka łonowego. Uważają, iż jest za bardzo wypukły i wygląda nieestetyczne. Wbrew pozorom jego niewłaściwa budowa jest przyczyną wielu kompleksów. Jego umiejscowienie nie pozwala na stosowanie ćwiczeń, a zrzucenie zbędnych kilogramów podczas diety nie dotyczy jego zmniejszenia. W sytuacjach konieczności zredukowania nadmiaru tkanki tłuszczowej w tych okolicach z pomocą przychodzą zabiegi medycyny estetycznej. Do najbardziej powszechnych zabiegów należy liposukcja lub lipoliza iniekcyjna.
Funkcje wzgórka łonowego
Wzgórek łonowy to nie tylko charakterystyczna wypukłość, pokryta owłosieniem. Spełnia on także pewne istotne funkcje i jest dość ważnym elementem żeńskich zewnętrznych narządów płciowych.
Pierwszą podstawową funkcją jest ochrona kości łonowej przed urazami i uszkodzeniami, która nie tylko dotyczy mechanicznych urazów zewnętrznych, jak uderzenia. Ma bardzo duże znaczenie przed ewentualnymi uszkodzeniami w trakcie stosunku płciowego. Taką rolę idealnie spełnia podściółka z tkanki tłuszczowej, pokryta owłosieniem.
Kolejną dość ważną funkcję spełniają włosy łonowe. Ten rodzaj owłosienia zatrzymuje zapach, a według seksuologów zapach zwiększa znacznie doznania seksualne. Włosy łonowe pokrywają tę część skóry obszaru łonowego, która wydziela specyficzną woń, podniecającą partnera.
Wzgórek łonowy spełnia także pewną funkcję estetyczną. Zakrywa w delikatny sposób wargi sromowe, które w ocenie wielu kobiet nie wyglądają estetycznie. Warto zostawiać owłosienie w tym miejscu, gdyż jest ono dodatkową ochroną wejścia do pochwy, zatrzymującą potencjalne wirusy i bakterie czy grzyby.
Modyfikacje żeńskich genitaliów
Zobacz też: Okaleczanie żeńskich narządów płciowych i Ginekologia estetyczna.
Wśród niektórych ludów afrykańskich najbardziej rozpowszechnioną modyfikacją genitaliów jest obrzezanie: usunięcie części sromu, najczęściej łechtaczki lub części warg sromowych, z przyczyn kulturowych czy religijnych. Praktyka ta jest uznawane przez wiele środowisk i organizacji za pogwałcenie praw człowieka i jest nielegalna w wielu krajach świata [15] [16] . Akt obrzezania kobiet jest drastyczny i znacznie bardziej bolesny niż obrzezanie u mężczyzn. Skutkować może przewlekłym bólem, infekcją, zespołem stresu pourazowego oraz pozbawieniem przyjemności z praktyk seksualnych [17] .
Zdarza się również, że kobiety decydują się na piercing, tatuaż lub inną zmianę w okolicy sromu dla motywów estetycznych. W celach estetycznych kobiety mogą także użyć lasera do likwidacji zmarszczek, skorzystać z chirurgii plastycznej warg sromowych oraz zwęzić pochwę [potrzebny przypis] . Dla zoptymalizowania stymulacji jest również możliwe przemieszczenie łechtaczki [potrzebny przypis] .
U innych ssaków
Rozmaite kultury miały różne poglądy na temat sromu. Niektóre starożytne religie i społeczeństwa oddały cześć sromowi i czciły kobietę jako boginię. Najważniejsze tradycje w hinduiźmie nadal tak postępują. W społeczeństwach zachodnich dominuje negatywna postawa, którą charakteryzuje terminologia medyczna pudenda membra, co oznacza części, których należy się wstydzić. W związku z tym doszło do reakcji artystycznej polegającej na różnych próbach nadania bardziej pozytywnego i naturalnego spojrzenia, takich jak dzieła artystów brytyjskich, amerykańskich i japońskich. W sztuce srom bywa przedstawiany jako organ mający moc zarówno dawania życia, jak i dawania przyjemności seksualnej.
Nazewnictwo
Słowo srom dawniej oznaczało wstyd, hańbę, niesławę [2] [3] – od prasłowiańskiego *sormъ, stąd też rosyjskie срам (sram), ukraińskie со́ром (sorom), białoruskie сорам (soram), staroruskie соромъ (soromъ), scs. срамъ (sramъ – jako odpowiednik greckiego nowotestamentowego αἰσχύνη/aischunē „wstyd, hańba”), срамота (sramota), bułgarskie срам (sram), срамът (sramŭt), serbskie, chorwackie i słoweńskie сра̑м/srȃm, срамота/sramota, dolnołużyckie srom, sromota (porównaj polskie współczesne sromota, sromotny) – zabytek językowy należący do zgodności irańsko~słowiańskich: awestyjskie fšarǝma „wstyd”, nowoperskie šаrm, osetyjskie œfsarm ts. [4] [5] Nazwa przeniesiona na narząd płciowy ze względu na religijne tabu dotyczące seksualności, z tego powodu jest ona rzadko stosowana w zastosowaniach pozamedycznych. Jak każda część ludzkiego ciała związana z seksualnością, srom ma wiele potocznych nazw, z których część ma charakter wulgarny. Sfera płciowości dla wielu jest tematem tabu, co stwarza mniejsze lub większe problemy z nazewnictwem.
W książce Eve Ensler Monologi waginy, traktującej o "rzeczy samej" i przełamującej owe 'wstyd, hańbę i niesławę’, srom nazywany jest z rozbawieniem "Splotem Mocy".