U nas zapłacisz kartą
Zadrapanie na twarzy - Jak zadbać o skórę i przyspieszyć proces gojenia?
Epidemiologia i przyczyny
Rany stanowią jedną z najczęstszych przyczyn wizyt lekarskich w trybie ostro dyżurowym na całym świecie. Dane z ośrodków medycyny ratunkowej wskazują, że stanowią one około 5,4% przyczyn wszystkich wizyt. W 2006 roku w oddziałach medycyny ratunkowej w Stanach Zjednoczonych odnotowano 11 milionów ran urazowych. Przy czym należy pamiętać, że wiele powierzchownych i niewielkich ran jest zaopatrywanych przez samych pacjentów lub ich opiekunów w warunkach domowych i nie jest uwzględniana w bazach medycznych. Ogólnopolskie dane na temat ran urazowych skóry u dzieci nie były jak dotąd przedmiotem doniesienia w literaturze medycznej [1-3].
U dzieci najczęściej spotykane są otarcia naskórka, rany tłuczone oraz rany kąsane. Najczęściej rany powstają w trakcie aktywności ruchowej, w przedszkolu czy też w szkole oraz podczas wyjazdów wakacyjnych.
Jak przyspieszyć gojenie ran?
Rana to przerwanie anatomicznej ciągłości tkanek lub ich uszkodzenie pod wpływem działania czynnika uszkadzającego, którym może być uraz mechaniczny, uraz termiczny (oparzenia, odmrożenia), uraz chemiczny (żrące środki chemiczne) oraz energia promienista. W zależności od szybkości gojenia rany dzielimy na ostre i przewlekłe. Rany ostre nie stanowią poważnego problemu medycznego ponieważ goją się szybko, zwykle w ciągu 2-7 dni. Z kolei rany przewlekłe to rany nie poddające się leczeniu. Kryterium czasu, po uwzględnieniu którego można mówić o ranie przewlekłej nie jest do końca sprecyzowane. Niektórzy autorzy za przewlekłą uznają ranę która nie goi się w ciągu 1-2 tygodni, z kolei inni przedłużają ten okres do 6-8 tygodni [1-3].
Najczęściej rany powstają w wyniku urazu. Najszybciej goją się drobne zadrapania, otarcia naskórka lub niezakażone rany cięte (np. powstające w wyniku przecięcia nożem kuchennym). Proces gojenia ran kłutych, szarpanych, oparzeń jest znacznie dłuższy. Podobnie jest w przypadku ran powstałych jako powikłanie chorób przewlekłych, np. w przypadku owrzodzeń [1-3].
Choroba kociego pazura – Bartoneloza
Choroba kociego pazura to jeden z możliwych skutków zadrapania przez kota, który budzi największe obawy, zarówno wśród opiekunów mruczących czworonogów, jak i ludzi nie posiadających kotów.
Źródłem schorzenia są bakterie Gram-ujemne z rodzaju Bartonella. Ich nosicielami są między innymi koty. Niektóre źródła podają, iż około 1/3 kociej populacji to nosiciele szkodliwego mikroba, inne zaś, że mniej więcej połowa.
Statystycznie częściej nosicielami bartonelozy są osobniki swobodnie wychodzące z domu. Jest to zupełnie zrozumiałe, ponieważ zwierzaki te mają więcej okazji zarażeniem się bakteriami.
Potoczna nazwa Bartonelozy, choroba kociego pazura, sugeruje to, że ludzie zarażają się nią za pośrednictwem kocich pazurów. I tak jest w rzeczywistości: chorobotwórcze mikroby mogą wniknąć do naszych ciał, gdy zostaniemy podrapani przez mruczące czworonogi.
Bakterie bartonelozy znajdują się jednak nie tylko pod kocimi pazurami. Znajdziemy je również w kociej ślinie. Stąd też do zakażenia może dojść także po pogryzieniu przez zwierzę.
Bartoneloza nie stanowi żadnego zagrożenia dla kotów, ale dla ludzi już tak.
U człowieka pierwszy etap choroby przebiega niemal bezobjawowo, tylko w miejscu wniknięcia bakterii do ludzkiego organizmu możemy obserwować niewielkie zmiany. Mają one postać lekkiego zaczerwienienia i guzkowatego zgrubienia.
Po okresie od jednego do kilku tygodniu dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych. U niektórych pacjentów obserwujemy jeszcze takie objawy, jak gorączka, powiększenie wątroby i śledziony, zmęczenie oraz bóle głowy, pleców, podbrzusza i gardła.
Warto jednak wiedzieć, iż w większości przypadków zakażeń chorobą kociego pazura ma bardzo łagodny przebieg i mija po około 10 dniach. Jedynie w rzadkich przypadkach problem jest naprawdę poważny i wymaga intensywnego, specjalistycznego leczenia.
- Kot na drzewie: Co robić, kiedy nie może zejść? Kiedy wezwać straż pożarną?
- Czy fikus jest trujący dla kota?