U nas zapłacisz kartą
Zadrapanie na twarzy - Jak zadbać o skórę i przyspieszyć proces gojenia?
Jak postępować po zadrapaniu przez kota?
Niezależnie od tego, czy uszkodzenia ciała kocim pazurem jest małe czy duże, lepiej go nie ignorować. Zawsze bowiem istnienie ryzyko zakażenia chorobotwórczymi bakteriami lub wirusami. I to zarówno tymi znajdującymi się na powierzchni naszej skóry, jak i na pazurach naszych pupili.
Zawszę więc warto opatrzeć ranę, by uchronić się przed zakażeniem i przyśpieszyć jej gojenie.
- Pierwszym co powinniśmy więc zrobić po podrapaniu przez kota jest dokładne oczyszczenie skaleczeń dobrym środkiem dezynfekującym. Jeśli go nie mamy w domu, możemy użyć nawet zwyklej wody utlenionej.
- Po umyciu, dobrze jest posmarować rany maścią antyseptyczną o szerokim spektrum działania.
- Duże rany możemy dodatkowo zabezpieczyć plastrem z opatrunkiem.
Zdarza się, iż w miejscu zadrapania tworzy się opuchlizna. Obszar skóry wokół skaleczenia bywa przy tym zaczerwieniony i cieplejszy. Sygnalizować to może infekcję chorobotwórczymi mikrobami - obrzęk i podwyższona mają związek z reakcją obronną organizmu.
W takich przypadkach powinniśmy uważnie obserwować miejsce zadrapania przez kota. Naszą czujność powinny wzbudzić takie objawy, jak powiększanie się opuchlizny.
Z wizytą u lekarza nie powinniśmy zwlekać, gdy z rany zaczyna sączyć się ropna wydzielina. Medyk może przepisać doustny antybiotyk, który nie tylko zwalczy infekcję w miejscu skaleczenia, ale też bakterie, które mogły już rozprzestrzenić się po naszym organizmie.
Choroba kociego pazura – Bartoneloza
Choroba kociego pazura to jeden z możliwych skutków zadrapania przez kota, który budzi największe obawy, zarówno wśród opiekunów mruczących czworonogów, jak i ludzi nie posiadających kotów.
Źródłem schorzenia są bakterie Gram-ujemne z rodzaju Bartonella. Ich nosicielami są między innymi koty. Niektóre źródła podają, iż około 1/3 kociej populacji to nosiciele szkodliwego mikroba, inne zaś, że mniej więcej połowa.
Statystycznie częściej nosicielami bartonelozy są osobniki swobodnie wychodzące z domu. Jest to zupełnie zrozumiałe, ponieważ zwierzaki te mają więcej okazji zarażeniem się bakteriami.
Potoczna nazwa Bartonelozy, choroba kociego pazura, sugeruje to, że ludzie zarażają się nią za pośrednictwem kocich pazurów. I tak jest w rzeczywistości: chorobotwórcze mikroby mogą wniknąć do naszych ciał, gdy zostaniemy podrapani przez mruczące czworonogi.
Bakterie bartonelozy znajdują się jednak nie tylko pod kocimi pazurami. Znajdziemy je również w kociej ślinie. Stąd też do zakażenia może dojść także po pogryzieniu przez zwierzę.
Bartoneloza nie stanowi żadnego zagrożenia dla kotów, ale dla ludzi już tak.
U człowieka pierwszy etap choroby przebiega niemal bezobjawowo, tylko w miejscu wniknięcia bakterii do ludzkiego organizmu możemy obserwować niewielkie zmiany. Mają one postać lekkiego zaczerwienienia i guzkowatego zgrubienia.
Po okresie od jednego do kilku tygodniu dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych. U niektórych pacjentów obserwujemy jeszcze takie objawy, jak gorączka, powiększenie wątroby i śledziony, zmęczenie oraz bóle głowy, pleców, podbrzusza i gardła.
Warto jednak wiedzieć, iż w większości przypadków zakażeń chorobą kociego pazura ma bardzo łagodny przebieg i mija po około 10 dniach. Jedynie w rzadkich przypadkach problem jest naprawdę poważny i wymaga intensywnego, specjalistycznego leczenia.
- Kot na drzewie: Co robić, kiedy nie może zejść? Kiedy wezwać straż pożarną?
- Czy fikus jest trujący dla kota?
Co opóźnia proces gojenia się skaleczenia, rany lub zadrapania?
Prawidłowy proces gojenia się rany ostrej nie trwa długo. Okres regeneracji naskórka w prawidłowym przebiegu naprawczym nie trwa dłużej niż 10 dni. Głównymi czynnikami, które prowadzą do opóźnienia gojenia się skóry, są:
- wniknięcie patogenów chorobotwórczych,
- zakażenie skaleczenia,
- obecność martwiczych fragmentów tkanki w ranie,
- zbyt silne wysuszenie rany,
- zbyt małe ukrwienie rany,
- wtórne uszkodzenie rany.
Warto pamiętać, że zły stan organizmu, na przykład częsta ekspozycja na stres, niedobór witamin czy niedożywienie również wpływają na zaburzony proces gojenia się nawet niewielkich skaleczeń i zadrapań.
Etapy gojenia
Etap 1: początek (od 2 do 4 dni)
Najpierw powstaje zakrzep krwi, który częściowo zatrzyma krwawienie. Następnie, bardzo szybko, ciało zorganizuje się do walki przeciw infekcji i będzie bronić się przed mikrobami i obcymi ciałami. Uszkodzone tkanki są niszczone dzięki specjalnym komórkom, które je wchłaniają. Naczynia włosowate są bardziej przepuszczalne, ułatwiają przepływ osocza krwi oraz komórek układu odpornościowego, jak np. przeciwciał, do miejsca urazu.
Etap 2: regeneracja (od 10 do 15 dni)
Małe naczynia, które zostały uszkodzone podczas urazu skóry, zaczną się stopniowo regenerować. Organizm zaczyna uzupełniać utratę substancji nową tkanką, łącząc włókna kolagenu za pomocą fibroblastów. Powstaje tkanka nabłonkowa: jest to wierzchnia warstwa skóry. W tym samym czasie rana zaczyna się kurczyć, pozwalając na zbliżenie brzegów rany, aż do całkowitego jej zamknięcia. Wiele komórek i cząsteczek wkracza do akcji. Etap ten jest ważny dla uniknięcia szkody estetycznej, zwłaszcza że proces gojenia nie przebiega jednakowo u wszystkich. Im skóra jest ciemniejsza a osoba młodsza, tym ryzyko nieestetycznej blizny jest większe. Poza tym niektóre części ciała goją się gorzej – tułów, okolice mostka, plecy i stawy.
Etap 3: kształtowanie (od 2 miesięcy do 2 lat)
Podczas tego etapu włókna kolagenu i elastyny będą się zagęszczać i wzrastać w celu ustrukturowania skóry. Sieć naczyniowa również zacznie się organizować, żeby wrócić do „normalnego” stanu. W ten sposób odporność skóry zwiększy się wraz z jej elastycznością i skóra stanie się bardziej jędrna. Miejsce blizny pozostanie wrażliwe przez 2 lata, potem skóra odzyska swoją równowagę.
Skaleczenia mogą zostać sklasyfikowane w zależności od cech biologicznych i klinicznych: zapotrzebowanie na nawodnienie/odżywienie oraz potrzebę okluzji.
JAKIE SĄ RODZAJE SKALECZEŃ?
Skaleczenia sączące: skaleczenia podatne na macerację, wymagające osuszania z leczeniem nieokluzyjnym, przepuszczającym powietrze
