Zadrapanie na twarzy - Jak zadbać o skórę i przyspieszyć proces gojenia?

Postępowanie w przypadku rany u dziecka

Pierwszym działaniem w postępowaniu z raną powinno być dokładne obejrzenie miejsca zranienia i ocena czy konieczna jest konsultacja lekarska. Należy ocenić ranę pod kątem jej typu, głębokości, nasilenia krwawienia (gdy krwawienie jest nasilone konieczne jest zeszycie rany), stopnia jej zabrudzenia oraz obecności ciał obcych [1-3].

W sytuacji gdy rana nie wymaga konsultacji lekarskiej pierwszym działaniem powinno być oczyszczenie powierzchni rany , czyli opłukanie jej powierzchni wodą lub solą fizjologiczną. Następnie powierzchnię rany należy zdezynfekować za pomocą preparatu bakteriobójczego. Kolejnym etapem powinno być założenie opatrunku. Przy niewielkich skaleczeniach i otarciach wystarczający jest plaster z opatrunkiem, w przypadku większych skaleczeń doskonałym rozwiązaniem jest jałowy gazik przyklejony plastrem. Ponadto u dzieci powyżej 2 roku życia doskonale sprawdzają się opatrunki żelowe , które poza zabezpieczeniem rany i zmniejszeniem ryzyka infekcji, przyspieszają gojenie, zmniejszają ból oraz ryzyko powstania blizn [1-3].

W przypadku pozostałych ran zachodzi potrzeba konsultacji lekarskiej. W przypadku głębszych ran, gdzie zachodzi potrzeba zatamowania krwawienia, należy wykorzystać opatrunek chłonący . Jeżeli krwawienie jest nasilone, konieczny może okazać się opatrunek uciskowy, który wygląda tak, jak chłonący, jednak gaziki są tu owinięte ciaśniej (np. bandażem elastycznym). Opatrunek, który ma zapobiegać obfitemu krwawieniu, powinien być dociśnięty do rany, dodatkowo należy na jego zewnętrznej części przymocować kolejny, który nie przesiąknie [1-3].

Pod żadnym pozorem nie wolno usuwać widocznych ciał obcych, które znajdują się w ranie dziecka. Należy jedynie w miarę możliwości obmyć okolice zranienia, a materiałami opatrunkowymi ustabilizować ciało obce. Jego obecność tamuje potencjalne krwawienie [1-3].

Choroba kociego pazura – Bartoneloza

Choroba kociego pazura to jeden z możliwych skutków zadrapania przez kota, który budzi największe obawy, zarówno wśród opiekunów mruczących czworonogów, jak i ludzi nie posiadających kotów.

Źródłem schorzenia są bakterie Gram-ujemne z rodzaju Bartonella. Ich nosicielami są między innymi koty. Niektóre źródła podają, iż około 1/3 kociej populacji to nosiciele szkodliwego mikroba, inne zaś, że mniej więcej połowa.

Statystycznie częściej nosicielami bartonelozy są osobniki swobodnie wychodzące z domu. Jest to zupełnie zrozumiałe, ponieważ zwierzaki te mają więcej okazji zarażeniem się bakteriami.

Potoczna nazwa Bartonelozy, choroba kociego pazura, sugeruje to, że ludzie zarażają się nią za pośrednictwem kocich pazurów. I tak jest w rzeczywistości: chorobotwórcze mikroby mogą wniknąć do naszych ciał, gdy zostaniemy podrapani przez mruczące czworonogi.

Bakterie bartonelozy znajdują się jednak nie tylko pod kocimi pazurami. Znajdziemy je również w kociej ślinie. Stąd też do zakażenia może dojść także po pogryzieniu przez zwierzę.

Bartoneloza nie stanowi żadnego zagrożenia dla kotów, ale dla ludzi już tak.

U człowieka pierwszy etap choroby przebiega niemal bezobjawowo, tylko w miejscu wniknięcia bakterii do ludzkiego organizmu możemy obserwować niewielkie zmiany. Mają one postać lekkiego zaczerwienienia i guzkowatego zgrubienia.

Po okresie od jednego do kilku tygodniu dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych. U niektórych pacjentów obserwujemy jeszcze takie objawy, jak gorączka, powiększenie wątroby i śledziony, zmęczenie oraz bóle głowy, pleców, podbrzusza i gardła.

Warto jednak wiedzieć, iż w większości przypadków zakażeń chorobą kociego pazura ma bardzo łagodny przebieg i mija po około 10 dniach. Jedynie w rzadkich przypadkach problem jest naprawdę poważny i wymaga intensywnego, specjalistycznego leczenia.

• Kot na drzewie: Co robić, kiedy nie może zejść? Kiedy wezwać straż pożarną?
• Czy fikus jest trujący dla kota?

JAK ROZPOZNAĆ NIEPRAWIDŁOWE GOJENIE?

Niektóre miejsca po bliznach są określane jako potencjalnie trudne.

Blizna hipertroficzna jest blizną „czynną”, która nabrzmiewa od 6 tygodni do 3 miesięcy od zabiegu, staje się czerwona. Może powoli ewoluować do bliznowca. Anormalne przypadki gojenia się można zaobserwować też tam, gdzie napływ komórek i naczyń wciąż rozwija się obok zgrubienia.

We wszystkich przypadkach należy obserwować ranę przez 3 miesiące od zabiegu i konsultować z lekarzem, czy blizna nie puchnie i nie staje się czerwona.

CO MOGĘ ZROBIĆ?

NA CO DZIEŃ

Trzeba chronić uszkodzone miejsce zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku mniejszego skaleczenia, przy którym nie było konsultacji lekarskiej, trzeba rozpocząć od dezynfekcji rany, zanim wybierze się leczenie dostosowane do rodzaju skaleczenia.

Nie należy wahać się przed konsultacją z farmaceutą.

Jeżeli uszkodzone miejsce jest eksponowane na światło dzienne, trzeba je chronić przed promieniami UV aż do momentu całkowitej regeneracji w celu uniknięcia przebarwień, które mogą spowodować przebarwienia skóry trudne bądź niemożliwe do usunięcia.

HIGIENA

Ważne jest, aby wszystkie rany zostały oczyszczone i zdezynfekowane przed jakimkolwiek leczeniem.

PIELĘGNACJA

3 duże typy skaleczeń wymienione powyżej wymagają różnego leczenia, które pomoże stworzyć środowisko przyjazne regeneracji skóry, ale również zaspokoić jej fundamentalne potrzeby: osuszyć, nawilżyć, odżywić… Wybierz środki lecznicze zawierające łagodzące substancje czynne, żeby walczyć z uczuciem dyskomfortu i uczuciem podrażnienia, częstym na etapie regeneracji. Odpowiednie środki muszą również zawierać antybakteryjne substancje aktywne, które uniemożliwiają ewentualnemu rozprzestrzenianiu się bakterii. Środki takie są przewidziane do niewielkich skaleczeń i dla zoptymalizowania regeneracji po zakończonym leczeniu zaleconym przez lekarza.

JAKIE CZYNNIKI ODGRYWAJĄ WAŻNĄ ROLĘ W GOJENIU?

Przede wszystkim istotne jest wzięcie pod uwagę lokalizacji blizny. Niektóre części ciała goją się trudniej od innych.

W związku z tym rana znajdująca się na plecach lub na tułowiu powoduje ryzyko rozszerzenia się brzegów rany, przerostu lub bliznowca.

Gojenie ran znajdujących się na kolanach i kostkach wymaga dużo czasu. Trzeba koniecznie uważnie obserwować takie rany i dbać o nie regularnie w celu prawidłowego gojenia.

Podłoże genetyczne odgrywa również bardzo ważną rolę. Trzeba zawsze sprawdzać, jak ewoluowały poprzednie blizny, żeby ocenić ryzyko nieprawidłowego gojenia. Nie należy też zapominać, że gojenie nie kończy się na zamknięciu się rany – jest liczone w miesiącach i różni się u każdego.

Opatrywanie rany - profilaktyka leczenia i gojenia skaleczeń

Prawidłowe oczyszczenie i zaopatrzenie rany sprawia, że proces naprawczy przebiega szybko i bez komplikacji. Dodatkowo, prawidłowe postępowanie z raną pozwala zmniejszyć widoczność ewentualnej blizny, która mogłaby być widoczna przez wydłużony proces gojenia. Jak prawidłowo zaopatrzyć ranę w trzech krokach?

1. Oczyszczenie skaleczenia - ranę należy dokładnie oczyścić z zanieczyszczeń, poprzez przemycie jej wodą lub roztworem soli fizjologicznej.
2. Dezynfekcja rany - to czynność, która umożliwia na pozbycie się wszelkich patogenów chorobotwórczych z miejsca skaleczenia.
3. Opatrzenie rany - opatrzenie rany polega na założeniu opatrunku, który będzie dopasowany do wielkości, głębokości i rozległości skaleczenia. Najczęściej wybieranymi środkami opatrunkowymi są gazy jałowe, bandaże oraz plastry.

Warto pamiętać, że równie ważne co opatrzenie skaleczenia jest wietrzenie rany. Dopływ świeżego powietrza z pewnością pozwoli przyspieszyć procesy regeneracyjne naskórka, tkanek i naczyń krwionośnych.

---

twarzy