U nas zapłacisz kartą
Zadrapanie na twarzy - Jak zadbać o skórę i przyspieszyć proces gojenia?
Choroba kociego pazura – Bartoneloza
Choroba kociego pazura to jeden z możliwych skutków zadrapania przez kota, który budzi największe obawy, zarówno wśród opiekunów mruczących czworonogów, jak i ludzi nie posiadających kotów.
Źródłem schorzenia są bakterie Gram-ujemne z rodzaju Bartonella. Ich nosicielami są między innymi koty. Niektóre źródła podają, iż około 1/3 kociej populacji to nosiciele szkodliwego mikroba, inne zaś, że mniej więcej połowa.
Statystycznie częściej nosicielami bartonelozy są osobniki swobodnie wychodzące z domu. Jest to zupełnie zrozumiałe, ponieważ zwierzaki te mają więcej okazji zarażeniem się bakteriami.
Potoczna nazwa Bartonelozy, choroba kociego pazura, sugeruje to, że ludzie zarażają się nią za pośrednictwem kocich pazurów. I tak jest w rzeczywistości: chorobotwórcze mikroby mogą wniknąć do naszych ciał, gdy zostaniemy podrapani przez mruczące czworonogi.
Bakterie bartonelozy znajdują się jednak nie tylko pod kocimi pazurami. Znajdziemy je również w kociej ślinie. Stąd też do zakażenia może dojść także po pogryzieniu przez zwierzę.
Bartoneloza nie stanowi żadnego zagrożenia dla kotów, ale dla ludzi już tak.
U człowieka pierwszy etap choroby przebiega niemal bezobjawowo, tylko w miejscu wniknięcia bakterii do ludzkiego organizmu możemy obserwować niewielkie zmiany. Mają one postać lekkiego zaczerwienienia i guzkowatego zgrubienia.
Po okresie od jednego do kilku tygodniu dochodzi do powiększenia węzłów chłonnych. U niektórych pacjentów obserwujemy jeszcze takie objawy, jak gorączka, powiększenie wątroby i śledziony, zmęczenie oraz bóle głowy, pleców, podbrzusza i gardła.
Warto jednak wiedzieć, iż w większości przypadków zakażeń chorobą kociego pazura ma bardzo łagodny przebieg i mija po około 10 dniach. Jedynie w rzadkich przypadkach problem jest naprawdę poważny i wymaga intensywnego, specjalistycznego leczenia.
- Kot na drzewie: Co robić, kiedy nie może zejść? Kiedy wezwać straż pożarną?
- Czy fikus jest trujący dla kota?
Jak leczyć zadrapania, skaleczenia i rany u dziecka?
Zadrapania, skaleczenia i rany stanowią dosyć powszechny problem w grupie dzieci. Przyczynia się do tego ich duża ruchliwość oraz ciekawość świata. Do powstania niewielkich urazów najczęściej dochodzi w czasie zabaw, wyjazdów czy też prac szkolnych. Większość urazów wydaje się nie stwarzać większego zagrożenia, ale należy pamiętać, że wszelkiego typu zadrapania i zranienia stanowią potencjalną przyczynę zakażeń, gdyż naruszenie ciągłości skóry stanowi wrota przez które do organizmu mogą wnikać drobnoustroje, m.in. bakterie [1-3].
Rany otarcia i zadrapania - profilaktyka leczenia i przyspieszenie gojenia ran - DOZ
Rana, skaleczenie lub zadrapanie jest stanem, w którym dochodzi do przerwania ciągłości tkanek, naskórka i naczyń krwionośnych w wyniku działania różnych czynników. Krwawienie oraz przerwanie naczyń krwionośnych wymaga odpowiedniego opatrzenia, które ochroni ranę przed wnikaniem chorobotwórczych patogenów, takich jak bakterii, wirusów czy grzybów.
Rany ostre, czyli najczęściej spotykane w życiu codziennym nie stanowią dużego wyzwania medycznego. Ich odpowiednie opatrzenie pozwala na niemal natychmiastowe uruchomienie procesów regeneracyjnych i ochronę miejsca skaleczenia przed zakażeniem. Aby odpowiednio przygotować się n nieprzewidziane sytuacje warto zaopatrzyć domową apteczkę w produkty opatrunkowe. Wysokiej jakości środki na podrażnienia i gojenie ran znajdziesz na wapteka.pl.
CO ROBIĆ, BY GOJENIE PRZEBIEGAŁO PRAWIDŁOWO?
Gdy rana zostanie zamknięta, przez miesiąc należy zachować pewne środki ostrożności. W zależności od lokalizacji blizny na ciele trzeba uważać, żeby nie naciągać jej zbytnio (np. nie nosić ciężkich przedmiotów w przypadku blizny na plecach) z powodu ryzyka rozszerzenia się brzegów (rozejścia szwów).
Blizna musi ewoluować w najbardziej naturalny sposób, ale niektóre produkty mogą ograniczyć swędzenie lub ból, powodujące dyskofort w trakcie gojenia.
Należy także zadbać o optymalną fotoprotekcję z wysokim wskaźnikiem i stosować regularnie odpowiednie środki w celu uzyskania prawidłowej ochrony przeciw UV, gdyż przy ekspozycji uszkodzonej skóry na promienie UV ryzyko przebarwień bliznowatych jest duże. Ochrona nie może być stosowana tylko latem, gdyż promienie UV są obecne przez cały rok, przedostają się przez chmury, szyby, dostają się do samochodu…
Ryzyko przebarwień pozostaje realne przez 6 miesięcy i może trwać do 2 lat. Tylko lekarz może stwierdzić, że ryzyka już nie ma.
