U nas zapłacisz kartą
Jak leczyć alergię kontaktową?
Łuszczyca to nie tylko choroba skóry
W trakcie wykonywania testów na plecy badanej osoby przykleja się testy płatkowe zawierające gotowe substancje (hapteny lub ich mieszanki). Testowane substancje nakłada się na skórę za pomocą specjalnych komór umocowanych na przylepcu. Komory wypełnia się testowanymi substancjami, a następnie nakleja na skórę pleców. W trakcie testów nie można moczyć pleców, należy również unikać gwałtownych ruchów i przepocenia.
Plastry z testowanymi substancjami pozostawia się na skórze badanego przez 48 godzin i później obserwuje reakcję skóry w określonych odstępach czasowych. U osób uczulonych na daną substancję, w miejscu wykonania testu, pojawiają się grudki czy pęcherzyki. Reakcja zapalna może mieć różne nasilenie, dlatego wyniki testu powinien zinterpretować lekarz.
Zaleca się przeprowadzenie co najmniej dwóch odczytów. Oceny reakcji skórnej dokonuje się bezpośrednio po zdjęciu przylepców, minimum po 2 dniach od ich naklejenia. Pierwszy odczyt przeprowadza się zwykle po 3, 4 dniach, drugi – po 7 dniach od rozpoczęcia testów.
Podobnie jak w przypadku innych testów skórnych, testy płatkowe należy wykonywać na skórze zdrowej. Niektóre leki zażywane przez pacjenta mogą powodować fałszywe odczyty w testach płatkowych. Kortykosteroidy oraz inne leki hamujące odporność komórkową powinny być odstawione na 2-3 tygodnie przed badaniem. Również antybiotyki o działaniu hamującym migrację limfocytów i makrofagów (penicyliny, tetracykliny itd.) nie powinny być podawane na 2 tygodnie przed całą procedurą.
Testów nie powinno się wykonywać na skórze zmienionej chorobowo oraz u osób w ciężkim stanie ogólnym. Przeciwwskazaniem do ich wykonania są ostre choroby infekcyjne oraz zaostrzenia chorób z autoagresji oraz nowotworów złośliwych, chyba że wykonanie testów jest niezbędne dla pacjenta (np. planowane implanty urządzeń medycznych przy podejrzeniu nietolerancji na ich materiały). Nie ma dowodów szkodliwego wpływu wykonania testów płatkowych podczas ciąży, jednak zgodnie z zasadą maksymalnej ostrożności testy u ciężarnych wykonuje się tylko w wyjątkowych przypadkach.
Diagnostyka alergii kontaktowej
Złotym standardem w diagnostyce alergii kontaktowej są skórne testy płatkowe . Polegają one na naklejeniu na plecy pacjenta plastrów nasączonych badanymi substancjami. Podstawowy pakiet powinien zawierać przynajmniej cztery najczęściej uczulające metale: nikiel, chrom, pallad i kobalt . Plastry pozostawia się na skórze na 48 godzin . W tym czasie nie należy podejmować wzmożonego wysiłku fizycznego, korzystać z sauny ani polewać badanego obszaru wodą. Wyniki mają postać ewentualnych zmian skórnych w miejscach kontaktu z haptenami. Odczytuje się je w drugiej dobie, następnie po 72 lub 96 godzinach, a czasem nawet po 7 dniach, w celu wykrycia ewentualnej reakcji opóźnionej.
Podobnie jak w przypadku pozostałych chorób alergicznych, najważniejsza jest szczegółowa diagnostyka, która ujawni, jakie metale wywołują alergię kontaktową. Zalecaną metodą postępowania jest późniejsze unikanie uczulającego haptenu w codziennym życiu . Należy dopilnować, aby dziecko ze zdiagnozowaną alergią na metale:
- unikało noszenia metalowych ozdób, spinek do włosów, sztucznej biżuterii, zegarków czy bransoletek,
- odzież powinna zawierać jak najmniej elementów metalowych (nity, ćwieki, zamki błyskawiczne, metalowe guziki itp.), które mogłyby bezpośrednio stykać się ze skórą,
- w przypadku alergii u niemowląt niebezpieczne mogą być niklowane zatrzaski w śpioszkach i metalowe elementy zabawek,
- warto przyjrzeć się również stosowanym kosmetykom. Mimo że zgodnie z Europejskim prawem obecność niklu, chromu i kobaltu w kosmetykach jest zakazana, można znaleźć śladowe ilości tych pierwiastków w zabawkowych zestawach do makijażu, zwłaszcza w kolorowych cieniach do powiek,
- trzeba sprawdzić, czy sztućce, którymi jada dziecko, nie zawierają problematycznego metalu,
- jeśli dziecko cierpi na alergię na chrom, niewskazane jest noszenie skórzanego obuwia i pasków,
- alergie kontaktowe należy później uwzględnić przy wyborze szkoły zawodowej lub uczelni wyższej, ponieważ specyfika niektórych zawodów wiąże się z nieuniknionym kontaktem z pewnymi alergenami.
Czym jest alergia sezonowa i jakie są jej objawy?
O alergii sezonowej mówić można wówczas, kiedy dana osoba jest narażona na czynnik uczulający wyłącznie przez pewien okres w roku.Najczęściej związana jest z pyleniem drzew i traw w okresie od wiosny do jesieni. Mowa tu w szczególności pyłkach zbóż, olchy, bylicy, ambrozji, brzozy, leszczyny i babki. W tym czasie osoby borykające się z alergią sezonową mierzą się z niemałym dyskomfortem i obniżeniem codziennego komfortu życia. Jakie objawy najczęściej występują w przypadku alergii sezonowej? Wskazać trzeba tu głównie na uczucie swędzenia i drapania w nosie, uczucie zapchanego nosa, uczucie zatkanych uszu, łzawienie i swędzenie oczu, pojawienie się wodnej wydzieliny z nosa, dyskomfort w okolicy zatok, nadmierne kichanie, a także na zapalenie spojówek. Na szczęście istnieją skuteczne sposoby na to, aby łagodzić wspomniane objawy z pomocą odpowiednich środków leczniczych.
W przypadku diagnostyki alergii sezonowej wykonuje się takie same badania jak w przypadku innych chorób alergicznych, czyli testy skórne czy oznaczenia całkowitego stężenia IgE. Objawy alergii sezonowej można oczywiście łagodzić – tym celu zaleca się przyjmowanie leków doustnych (np.tabletki do ssania na gardło), które najczęściej zawierają feksofenadynę, cetyryzynę oraz desloratydynę.Poza tym zaleca się stosowanie donosowych atomizerów zawierających glikokortykosteroidy. W celu łagodzenia objawów alergii sezonowych skuteczne są również leki przeciwhistaminowe. Wśród nich wyróżnić można leki II generacji (loratadyna i cetyryzyna) i III generacji (lewocetyryzyna, desloratadyna). Dostępne są zarówno pod postacią tabletek, jak i syropów. Lek w postaci syropu zaleca się w przypadku dzieci, a także osób dorosłych borykających się z problemem z połykaniem tabletek. Przyjmowanie leków przeciwhistaminowych wdrożyć należy nawet na 10-14 dni przed spodziewanym pojawieniem się objawów. Istotne jest tu zatem to, aby wiedzieć, na co jest się dokładnie uczulonym i to, aby śledzić kalendarz pyleń.
Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry - co to takiego?
Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, zwane potocznie wypryskiem lub egzemą to reakcja zapalna skóry na egzogenne czyli zewnętrzne czynniki. Jak tłumaczy nasza specjalistka, dermatolog Dominika Ziółkowska-Banasik kontaktowe zapalenie skóry może występować w dwóch formach:
- jako kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, wtedy kiedy substancje drażniące uszkadzają bezpośrednio skórę, ale nie dochodzi tu do reakcji immunologicznych np. u fryzjerek,
- jako alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, które jest wynikiem nadwrażliwości immunologicznej, a więc występuje jedynie u wrażliwych immunologicznie osób i przez to też zmiany skórne mogą się szerzyć znacznie poza miejsce kontaktu z alergenem.
Szacuje się alergiczne kontaktowe zapalenie skóry może występować u około 5% populacji po zetknięciu z niklem oraz u około 1-3% po kontakcie z kosmetykami.
Jest to więc dużo częściej występująca choroba niż np łuszczyca, z którą często alergiczne kontaktowe zapalenie skóry różnicujemy - zauważa dermatolog.
Ze statystyk wynika, że alergiczne kontaktowe zapalenie skóry występuje częściej u kobiet. Najczęściej wyprysk kontaktowy spotyka się u młodych dorosłych około 20 roku życia. Drugi szczyt zachorowań przypada na 40-60 rok życia, co z całą pewnością ma związek z ekspozycją zawodową na pewne alergeny.
Na choroby skóry: fototerapia. Na czym polega leczenie światłem?
Alergiczny nieżyt nosa. Kiedy życie przestaje być komfortowe
Swędzące oczy. Jak złagodzić objawy? Domowe sposoby
