U nas zapłacisz kartą
Objawy Alergii Kontaktowej - Jak Je Rozpoznać?
Leczenie alergii kontaktowej
Wysypka alergiczna u dziecka zawsze wymaga stosownej reakcji, bowiem w niektórych przypadkach uczulenia moją okazać się niebezpieczne. Na pewno kluczową rolę w terapii odgrywa odcięcie dziecka od alergenu. Aby go zidentyfikować, lekarz może wykonać naskórkowy test płatkowy. Ponadto konieczne są miejscowe preparaty przeciwalergiczne i przeciwzapalne. Trzeba jednak pamiętać, że całkowite wyleczenie alergii jest niemożliwe i ponowny kontakt z alergenem może znowu wywołać objawy. Co istotne, o skórę małego alergika należy zatroszczyć się przy pomocy specjalistycznych preparatów, które warto stosować również profilaktycznie.
Dla małego dziecka alergia na skórze to przede wszystkim ogromny dyskomfort. U maluchów z atopowym zapaleniem skóry tego rodzaju reakcje mogą występować dosyć często, a uporczywy świąd skutecznie psuje samopoczucie i zaburza sen. Niestety, błędy związane z codziennym dbaniem o skórę nasilają ryzyko tego typu powikłań. Dlatego trzeba wzmocnić funkcje barierowe skóry, naprawić powstałe uszkodzenia i zredukować łuszczenie, a przede wszystkim złagodzić swędzenie i pieczenie. Takie właściwości posiadają emolienty z linii Emotopic, zwłaszcza Krem emolientowy kojąco-zmiękczający do ciała. Można go stosować codziennie, zarówno w celu łagodzenia skórnych reakcji alergicznych, wspomagania leczenia atopowego zapalenia skóry, jak i profilaktycznie, aby zapobiec nawrotom suchości oraz zwiększyć odporność na podrażnienia. To krem nawilżający dla dzieci i dorosłych, który nie zawiera sterydów, a jego formuła zapewnia wysoki stopień tolerancji. Krem należy nanieść na oczyszczoną i osuszoną skórę ciała, najlepiej od razu po kąpieli.
Warto pamiętać, że alternatywne sposoby na alergię i reakcje zapalne skóry mogą być niebezpieczne. Objawy alergii u noworodka lub starszego dziecka należy leczyć według wskazań lekarza i łagodzić preparatami aptecznymi.
Jak diagnozuje się alergię kontaktową
Cały proces rozpoczyna się od wizyty u lekarza i dokładnego wywiadu medycznego. Lekarz zapyta o początek i przebieg choroby, potencjalne czynniki wywołujące i zaostrzające dolegliwości, schorzenia współistniejące czy przyjmowane leki. W przypadku alergii kontaktowej u osoby dorosłej padnie również pytanie o wykonywany zawód. Lekarz może również zapytać o sposób spędzania wolnego czasu. W następnej kolejności dokładnie obejrzy zmiany na skórze[11].
Kolejnym krokiem będzie przeprowadzenie dodatkowych badań, jeśli lekarz uzna, że objawy mogą wskazywać na alergię kontaktową. Aktualnie złotym standardem w diagnostyce alergicznego kontaktowego zapalenia skóry są testy naskórkowe, zwane też płatkowymi. Wykonuje się je na górnej części pleców, czasami na zewnętrznej stronie rąk i ud. Lekarz przyklei na skórze plastry, na których zostały umieszczone wyciągi alergenowe. Na jednym jest najczęściej dziesięć rodzajów alergenów w postaci niewielkich kwadratów lub kółek[12].
Plaster musi pozostać na plecach pacjenta na 48 godzin. Jeśli w miejscu nałożenia ekstraktu nastąpi reakcja (rumień, grudki), wówczas alergia jest potwierdzona. W tym wypadku wynik sprawdza się kilkukrotnie, po 48, 72 i 96 godzinach.
Co nas uczula?
Wystąpienie alergii kontaktowej w dużym stopniu zależy od rozpowszechnienia danego czynnika w środowisku, miejsca zatrudnienia, sposobów wykonywania pracy, a nawet aktualnych trendów w modzie, np. kolczykowania ciała i noszenia określonej biżuterii.
Niekiedy uczulenie można zauważyć wśród osób pracujących w specyficznych warunkach. Mamy wówczas do czynienia z alergią pochodzenia zawodowego. Do grup podwyższonego ryzyka rozwoju tego typu alergii należą, między innymi: fryzjerzy, personel sprzątający, pracownicy ochrony zdrowia, kucharze, budowlańcy, osoby zajmujące się obróbką metali.
Okazuje się, że katalog substancji, które mogą wywołać alergię kontaktową jest bardzo duży. Znajduje się w nim około 4000 substancji chemicznych. Natomiast do najczęściej uczulających należą: metale, środki konserwujące i substancje zapachowe[3].
Leczenie opóźnionej alergii kontaktowej
W chorobach alergicznych najlepszym postępowaniem jest profilaktyka, czyli unikanie alergenu. Obecnie leczenie farmakologiczne alergii kontaktowej ogranicza się do łagodzenia objawów, nie lecząc choroby samej w sobie. Podejmowane próby odczulania u osób z alergią na nikiel okazały się nieskuteczne. Poza tym taka terapia niosła ryzyko wywołania systemowej reaktywacji wyprysku alergicznego, czyli nawrotu schorzenia poprzez pozaskórny kontakt z uczulającym haptenem (np. drogą pokarmową lub oddechową). Na szczęście dysponujemy lekami, które w zdecydowanej większości przypadków bardzo dobrze radzą sobie z łagodzeniem objawów alergii kontaktowej:
- miejscowe glikokortykosteroidy (GKS) – są lekami pierwszego rzutu. Mają działanie przeciwzapalne i przeciwalergiczne. Niewskazane jest przewlekłe stosowanie, które może prowadzić do ścieńczenia skóry. Należy mieć na uwadze możliwą alergię kontaktową na glikokortykosteroidy,
- miejscowe inhibitory kalcyneurynytakrolimus, pimekrolimus – to nowsze leki o działaniu immunosupresyjnym. Mają wysoki profil bezpieczeństwa, jednak brak danych dotyczących stosowania u najmłodszych dzieci wyklucza rejestrację leku dla osób poniżej 2. roku życia. Są coraz częściej stosowane zamiennie z glikokortykosteroidami, ponieważ nie powodują charakterystycznych dla GKS skutków ubocznych,
- emolienty – dla poprawy bariery naskórkowej,
- fotochemioterapia,
- cyklosporyna A – to doustny lek immunosupresyjny,
- doustne glikokortykosterodiy i azatiopryna – stosowane są w ciężkich postaciach schorzenia lub uogólnionym przebiegu,
- leki przeciwhistaminowe – mogą znaleźć zastosowanie w łagodzeniu silnego świądu, zwłaszcza u dzieci.
W krajach rozwiniętych problem alergii kontaktowej stale się pogłębia. Przyczynia się do tego rosnące zanieczyszczenie środowiska, specyfika odżywiania się, ubiór i przesadna dbałość o higienę. To wszystko sprawia, że nasza skóra codziennie ma kontakt z wieloma potencjalnymi alergenami. Osoby dotknięte alergią kontaktową powinny przede wszystkim wykryć przyczynę schorzenia, a następnie zadbać, aby wszystko to, czym się otaczają, było przyjazne dla ich skóry.
