U nas zapłacisz kartą
Antybiotyk na zapalenie mieszka włosowego - Skuteczne leczenie i porady
Zapalenia mieszków włosowych - rozpoznanie
Rozpoznanie zapalenia mieszków włosowych ustala się na podstawie stwierdzenia typowych wykwitów związanych z mieszkami włosowymi. Nie są wymagane dodatkowe badania laboratoryjne. W przypadku zmian skórnych zlokalizowanych na skórze twarzy konieczne może być badanie mykologiczne w celu zróżnicowania bakteryjnego zapalenia mieszków włosowych z zakażeniem grzybiczym. W przypadku zmian przewlekłych i nawracających wskazane jest wykonanie badania na nosicielstwo gronkowca złocistego (wymaz z nosa).
Leczenie zapalenia mieszków włosowych o etiologii bakteryjnej polega na stosowaniu antybiotyków miejscowo, takich jak mupirocyna, kwas fusydowy czy retapamulina. W zmianach skórnych o bardziej nasilonym przebiegu wskazana może być antybiotykoterapia ogólna (często z uwzględnieniem antybiogramu). W przypadku figówki leczenie jest trudne i wymaga dłuższego podawania antybiotyków ogólnie.
Klasyczne formy gronkowcowego zapalenia mieszków włosowych reagują dobrze na miejscowe antybiotyki. W postaciach przewlekłych konieczne może być wykonanie dodatkowych badań bakteriologicznych. Figówka natomiast może po sobie pozostawić bliznowacenie, a jej leczenie jest niekiedy kilkumiesięczne.
Objawy zapalenia mieszków włosowych
Pierwotną postacią zapalenia mieszka włosowego jest stosunkowo niewielka krostka, która wypełniona jest ropną treścią. Wokół krostki widoczne jest zaczerwienienie. Zmiany skórne są bolesne, co ma związek z nasilającym się stanem zapalnym na skutek aktywności namnażających się bakterii oraz uruchomienia mechanizmów obronnych organizmu. Charakterystyczna dla zapalenia mieszków włosowych jest lokalizacja ropnych wykwitów skórnych – znajdują się one jedynie w obrębie skóry, na której wyrastają włosy. W szczególnie trudnych przypadkach zakażenia mieszków włosowych jedną z metod leczenia jest trwałe usunięcie owłosienia.
Zapalenie mieszków włosowych może mieć postać powierzchniową lub rozwijać się także w głębszych warstwach skóry, obejmując tkankę okołomieszkową. W przypadku ostrych infekcji bakteryjnych na skórze mogą powstawać osiągające duże rozmiary czyraki, które wymagają odpowiedniego leczenia. Przy dużych czyrakach niezbędne może okazać się leczenie chirurgiczne. Często są one zlokalizowane nie tylko na skórze twarzy, ale także karku, klatce piersiowej oraz w okolicy ramion i na plecach.
Zapalenie mieszków włosowych głowy – objawy
W jaki sposób rozpoznać, że mamy do czynienia z zapaleniem mieszków włosowych? Objawy tej choroby są dość łatwe do samodzielnego zdiagnozowania. Niezależnie od tego, na której części ciała pojawia się dermatoza, symptomem jest żółtawa krostka, bardzo często przebita przez włos. W jej obrębie zauważalne jest zaczerwienienie, które świadczy o rozwijającym się stanie zapalnym. Zmiany mogą pojawiać się pojedynczo lub tworzyć skupiska na twarzy, szyi, głowie i pozostałych częściach ciała.
Jeśli zmiany przejawiają jedynie charakter powierzchniowy, nie towarzyszą im inne objawy. Jeśli jednak zmiany są nasilone, mogą one przyjmować formę czyraków, a chory dodatkowo odczuwa silny świąd skóry głowy i bolesność w obrębie zmian.
Czy zapalenie mieszków włosowych może zagrażać naszemu zdrowiu? W większości przypadków nie. Najczęściej po kilku dnia stan zapalny zaczyna się zmniejszać, a zmiany skórne ustępują. Niestety, w niektórych sytuacjach może dojść do powikłań, które wiążą się z ciągłymi nawrotami dermatozy, szybkim rozprzestrzenianiem się zmian, a nawet pojawiania się czyraków. Może dojść także do uszkodzenia skóry, czego efektem będzie nieestetyczna blizna. W przypadku skóry głowy może dojść do całkowitej utraty włosów. Bardzo ważne, aby w przypadku pojawienia się objawów tej dermatozy nie dotykać ani nie wyciskać zmian, gdyż zwiększa to ryzyko rozprzestrzeniania się infekcji. To właśnie dlatego tak ważne jest korzystanie z maszynek z wymiennym ostrzem. Dzięki temu mamy pewność, że nie rozwinęły się na nich bakterie.
Jak się objawia czyrak?
Czyrak zaczyna się jako zmiana rumieniowo-naciekowa w otoczeniu mieszka włosowego, z następowym powstaniem drobnego czerwono-fioletowego guzka. Guzek ten (średnio po około 4–6 dniach) przekształca się w krostę, która ulega martwicy i rozpadowi z wydzieleniem tzw. czopa martwiczego. Czyraki mają tendencję do samoczynnego opróżniania się z wytworzeniem kraterowatego ubytku skóry, po którego zagojeniu powstaje niewielka blizna. Może się zdarzyć, że nie dojdzie do pęknięcia czyraka i wytworzy się zagłębiona blizna. Obecność czyraków wiąże się z dużymi dolegliwościami bólowymi, które ustępują w momencie pęknięcia zmiany.
Czyraki mogą być zlokalizowane praktycznie wszędzie, gdzie występują mieszki włosowe. Najczęściej są to twarz, pacha, kark, pośladki oraz przedsionek nosa i przewód zewnętrzny ucha. Groźną lokalizacją dla czyraków, która może się wiązać z powikłaniami ze strony układu nerwowego, są czyraki w okolicy twarzy (wargi górnej, nosa czy oczodołu) – z uwagi na bezpośrednie połączenia z żyłami z rejonu mózgowia, może nastąpić przejście zakażenia na zatokę jamistą lub opony mózgu.
Mnogie, nawracające czyraki oraz czyraki gromadne mogą przebiegać z powiększeniem węzłów chłonnych czy gorączką.
Co to jest zapalenie mieszków włosowych?
Zapalenie mieszków włosowych to najczęściej zakażenie gronkowcowe, które może mieć różny przebieg. Zapalenie mieszków włosowych objawia się stanem zapalnym w obrębie zainfekowanego przez bakterie mieszka włosowego. Wykwity skórne zwykle pojawiają się na owłosionej skórze głowy, na karku, w okolicy zarostu, a także na plecach i klatce piersiowej. Rzadziej zapalenie mieszków włosowych dotyczy owłosionej skóry rąk i nóg oraz okolicy intymnej, jednak może pojawić się w jej obrębie na skutek nieprawidłowo wykonanej depilacji.
Zapalenie mieszków włosowych może objawiać się powstawaniem pojedynczych lub mnogich zmian w obrębie owłosionej skóry. Postać przewlekłą zapalenia mieszków włosowych nazywamy figówką (figówka gronkowcowa) – choroba ta może doprowadzić nie tylko do powstawania głębokich blizn na skórze, ale także w niekorzystny sposób odbijać się na ogólnym zdrowiu i kondycji organizmu. Ma to związek z wydzielaniem przez chorobotwórcze bakterie szkodliwych toksyn, które są szczególnie niebezpieczne dla osób z osłabioną odpornością, osób zmagających się ze schorzeniami przewlekłymi i osób w podeszłym wieku.
