U nas zapłacisz kartą
Beta blokery a wypadanie włosów - Przyczyny, Skutki i Sposoby Zapobiegania
Najczęstsze przyczyny wypadania włosów u kobiet – co robić?
Łysienie częściej dotyczy mężczyzn, ale nie oznacza to, że u kobiet w ogóle się nie pojawia. Zdarza się, że panie również nadmiernie tracą włosy, które nie zawsze ponownie się zagęszczają, dlatego jeśli włosy od dłuższego czasu się przerzedzają, warto wybrać się na konsultację do specjalisty. Przyczyn łysienia może być bardzo wiele: jakie są najczęstsze z nich?
Nie bez powodu, nadmierne wypadanie włosów, często uznaje się za oznakę problemów hormonalnych. W przypadku łysienia, pomóc może nie tylko trycholog, ale też ginekolog w Warszawie. Łysienie typu męskiego jest jednym z objawów za wysokiego poziomu androgenów. Oprócz tego, pojawiają się takie problemy, jak hirsutyzm, zaburzenia miesiączkowania i płodności oraz trądzik. Jeśli obecne są takie problemy, ginekolog może zdiagnozować PCOS, czyli zespół policystycznych jajników.
Do wypadania włosów mogą prowadzić również inne zaburzenia hormonalne np. niedoczynność lub nadczynność tarczycy czy choroba Hashimoto. Wypadanie włosów często pojawia się też w przypadku zaburzeń związanych z estrogenami: łysienie występuje po ciąży, odstawieniu pigułek antykoncepcyjnych czy w czasie menopauzy.
Polekowe wypadanie włosów. Kogo dotyka i jak sobie z nim poradzić?
Polekowe wypadanie włosów może mieć różne przyczyny. Matowienie lub wypadanie włosów świadczy o niewłaściwej diecie i spożyciu mikroelementów. Także wiele przyjmowanych rutynowo leków może stymulować nadmierne wypadanie włosów. Jakie grupy preparatów mają takie efekty uboczne? Czy pomimo stosowania terapii lekowej można zahamować łysienie?
Spis treści
- Po co nam włosy?
- Jakie leki wpływają na wypadanie włosów?
- Wypadanie włosów po chemioterapii
- Środki antykoncepcyjne a wypadanie włosów
- Jak wspomagać włosy podczas terapii lekami?
- Kiedy przydatna będzie diagnostyka trychologiczna?
Jakie działania niepożądane mają beta-blokery?
Beta-blokery, jak wszystkie inne leki, mogą powodować określone działania niepożądane. Decyzja o farmakoterapii zawsze zakłada ocenę bilansu korzyści i ryzyka związanych z przyjmowaniem leku.
Wśród działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem beta-blokerów można z pewnością wymienić zwolnienie częstości rytmu serca. Jest to jeden z najczęściej występujących objawów, który prowadzić może do bradykardii. Poza tym zaburzeniem, może dojść także do bloku przedsionkowo-komorowego, jednak ta patologia może jedynie być potwierdzona w badaniu EKG.
Ponadto pacjenci przyjmujący beta-blokery często uskarżają się na zmęczenie, bóle głowy czy zaburzenia snu.
Wiele badań dowodzi, że podaż beta-blokerów może negatywnie wpływać na gospodarkę lipidową. Uważa się, że leki te zwiększają frakcję LDL i trójglicerydów, jednocześnie obniżając stężenie HDL.
U wielu pacjentów beta-blokery są niezbędne, jednak działania niepożądane mogą się pojawić. Ważne jest, by pacjent obserwował swój stan zdrowia oraz samopoczucie, a potencjalne, alarmujące objawy przekazywał na bieżąco swojemu lekarzowi.
Niewłaściwa pielęgnacja
Do osłabienia włosów i nadmiernego ich wypadania przyczynić się może ich niewłaściwa pielęgnacja. Stosowanie zbyt dużych ilości kosmetyków lub preparatów nie dostosowanych do rodzaju włosów, może osłabić strukturę włosa. Zwłaszcza formuły kosmetyków obfitujące w parabeny, silikony, konserwanty czy oleje mineralne wywierają niekorzystny wpływ na włosy. Włosom nie sprzyjają także częste zabiegi farbowania czy trwałej ondulacji czy codzienne zabiegi stylizujące z wykorzystaniem suszarki, lokówki czy prostownicy.
Jak rozpoznać, czy kosmetyki osłabiają nasze włosy? Jeśli po wprowadzeniu do pielęgnacji włosów nowego produktu, zauważymy pogorszenie stanu fryzury, można podejrzewać negatywny wpływ kosmetyku na włosy. Zawsze warto rozważyć wprowadzenie naturalnej pielęgnacji – do każdego typu włosów dopasować można domowej roboty maski, płukanki czy wcierki. Można poeksperymentować także z olejowaniem włosów. Taka domowa pielęgnacja na pewno nie zaszkodzi, a może zauważalnie poprawić wygląd włosów.
Beta-blokery w sporcie, nauce a nawet w polityce!
Wielu ludzi – nawet jeśli nie mają zaburzeń natury psychicznej – źle toleruje sytuacje stresogenne. Mogą nimi być zawody sportowe, wystąpienia publiczne czy okresy napięcia nerwowego związane z czynnikami sporadycznie mającymi miejsce w codziennym życiu. W takich przypadkach można spotkać się ze stosowaniem niektórych beta-blokerów w celu osiągnięcia efektu uspokajającego, jaki daje wyciszenie podekscytowania, tremy i wyeliminowanie wspomnianego drżenia rąk. Warto zauważyć, iż w przypadku sportowców blokery beta-receptorów są objęte monitorowaniem w kierunku stosowania dopingu, który łamie zasady fair-play. Ma to także służyć ochronie zdrowia zawodników ze względu na możliwe działania niepożądane.
Choć leków zaliczanych do beta-blokerów jest dużo, należy zwrócić uwagę na istotne zagrożenia przy ich stosowaniu oraz najistotniejsze przeciwwskazania. Z oczywistych względów będą to interakcje z innymi lekami, w tym między innymi z blokerami wapnia albo innymi lekami antyarytmicznymi. Istnieje przeciwwskazanie do stosowania amiodaronu wraz z beta-blokerami. Te interakcje powodują nasilenie kardiodepresyjnego działania.
Z kolei niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą osłabiać działanie beta-blokerów. Stosowanie niektórych beta-blokerów może ograniczać także przewlekła obturacyjna choroba płuc, nieleczona marskość wątroby, zaburzenia wątroby lub nerek. Beta-blokery są bezwzględnie przeciwwskazane u chorych z astmą oskrzelową, objawowym niedociśnieniem tętniczym, bradykardią oraz ciężką niewyrównaną niewydolnością krążenia.
Stosowanie beta-blokerów wymaga także monitorowania ciśnienia i tętna. Ponieważ leki te mogą znacząco obniżyć ich wartości, warto przed rozpoczęciem terapii mierzyć ciśnienie by określić, na jakim poziomie u danego pacjenta ono występuje.
Przy terapii beta-blokerami należy także zachować szczególną ostrożność u chorych przyjmujących jednocześnie leki przeciwcukrzycowe, ponieważ w efekcie może dojść do nasilenia działania hipoglikemicznego. Dlatego przy równoległym stosowaniu leków z tych grup należy stale kontrolować poziom glukozy we krwi.
