U nas zapłacisz kartą
Beta blokery a wypadanie włosów - Przyczyny, Skutki i Sposoby Zapobiegania
Przyczyny nadmiernego wypadania włosów
- stres emocjonalny,
- okres po porodzie, a także ciężko przebyty poród,
- krwotoki,
- zaburzenia hormonalne,
- nieodpowiednia higiena skóry głowy,
- zabiegi chirurgiczne i ciężkie urazy,
- choroby tarczycy,
- odstawienie antykoncepcji,
- niedobory w organizmie (np. żelazo, B12, D3),
- zaburzenia wchłaniania i odżywiania (nabyty niedobór cynku),
- nagłe ograniczenia dietetyczne oraz nagłe spadki wagi, głodzenie się,
- leki np. przeciwkrzepliwe, retinoidy, beta-blokery, przeciwpadaczkowe, metale ciężkie,
Wypadanie włosów rozpoczyna się około 3-4 miesiące od zadziałania czynnika sprawczego i może trwać nawet kilka miesięcy. Czy możliwe jest zahamowanie tego procesu?
WSKAZÓWKA
Niezwykle istotne jest znalezienie przyczyny nadmiernej utraty włosów – w tym przypadku zalecana jest wizyta u trychologa lub dermatologa, który przeprowadzi szczegółowy wywiad kliniczny, wykona badanie przedmiotowe bądź uwzględni badania diagnostyki laboratoryjnej. Jeśli wiadome jest co mogło spowodować nadmierne wypadanie najlepszą opcją będzie w miarę możliwości eliminacja przyczyny (np. stres, niezdrowa dieta).
Jak zahamować proces wypadania włosów?
Walka z wypadaniem włosów przyniesie efekt tylko jeśli zadziałamy od wewnątrz i od zewnątrz. Najważniejsza będzie dieta bogata w niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT), prawidłowe nawodnienie organizmu, owoce i warzywa pełne cennych makro i mikroelementów czy też produkty bogate w witaminy z grupy B takie jak: zielone warzywa, orzechy, jaja, mięso, wątróbka i ryby. Istotny jest również odpowiedni rytm dobowy, który pozwoli na prawidłową regenerację organizmu.
Walka z wypadaniem od zewnątrz to odpowiednia pielęgnacja czyli przede wszystkim:
- regularne stosowanie peelingu skóry głowy,
- szampondobrany do potrzeb skóry głowy,
- serum lub wcierkao wysoko skoncentrowanych składnikach aktywnych.
Stany lękowe, choroba alkoholowa i inne zaburzenia
Beta-blokery znajdują także zastosowanie w leczeniu objawów psychosomatycznych stanów lękowych o różnej etiologii oraz nerwic. W tym przypadku niektóre z leków tej grupy (propranolol i atenolol) stosowane są off-label – poza zarejestrowanymi wskazaniami, czyli gdy rozpoznanie, dawkowane lub sposób podawania jest odmienne niż wskazane w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Ich korzystne działanie w takich przypadkach wynika ze spadku ciśnienia tętniczego, co prowadzi do jednoczesnego zmniejszenia drżenia, pocenia się, wrażenia kołatania serca czy problemów z zachowaniem prawidłowej akcji oddechowej (takich jak np. hiperwentylacja przy ataku histerii).
Leki beta-adrenolityczne mogą mieć również korzystne działanie u pacjentów z chorobą alkoholową, u których konieczne jest łagodzenie objawów abstynencji.
Jakie działania niepożądane mają beta-blokery?
Beta-blokery, jak wszystkie inne leki, mogą powodować określone działania niepożądane. Decyzja o farmakoterapii zawsze zakłada ocenę bilansu korzyści i ryzyka związanych z przyjmowaniem leku.
Wśród działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem beta-blokerów można z pewnością wymienić zwolnienie częstości rytmu serca. Jest to jeden z najczęściej występujących objawów, który prowadzić może do bradykardii. Poza tym zaburzeniem, może dojść także do bloku przedsionkowo-komorowego, jednak ta patologia może jedynie być potwierdzona w badaniu EKG.
Ponadto pacjenci przyjmujący beta-blokery często uskarżają się na zmęczenie, bóle głowy czy zaburzenia snu.
Wiele badań dowodzi, że podaż beta-blokerów może negatywnie wpływać na gospodarkę lipidową. Uważa się, że leki te zwiększają frakcję LDL i trójglicerydów, jednocześnie obniżając stężenie HDL.
U wielu pacjentów beta-blokery są niezbędne, jednak działania niepożądane mogą się pojawić. Ważne jest, by pacjent obserwował swój stan zdrowia oraz samopoczucie, a potencjalne, alarmujące objawy przekazywał na bieżąco swojemu lekarzowi.
Wypadanie włosów – hormony
Jedną z najczęstszych przyczyn problemów z włosami, a w tym wypadania włosów są coraz powszechniej występujące zaburzenia hormonalne. Kobiety znacznie częściej niż mężczyźni cierpią na schorzenia autoimmunologiczne.
Hormony tarczycy odgrywają istotną rolę w produkcji nowych włosów oraz utrzymywaniu mieszków włosowych w odpowiedniej kondycji. Zaburzenia pracy narządu mogą skutkować łysieniem, osłabieniem i przerzedzeniem fryzury.
Wypadanie włosów obserwuje się w przebiegu niedoczynności tarczycy (m.in. przy chorobie Hashimoto, a także przy nadprodukcji hormonów T3 i T4 (np. przy nadczynności tarczycy spowodowanej chorobą Gravesa).
Utrata włosów najczęściej rozpoczyna się kilka miesięcy po pojawieniu się choroby i ma charakterystyczny przebieg: wypadanie włosów jest rozproszone, dotyczy całej skóry głowy. Włosy stają się równomiernie rzadkie, bez cofnięcia linii włosów czy wystąpienia łysych obszarów.
Co ważne, choroby tarczycy często współistnieją z innymi chorobami autoimmunologicznymi, np. z łysieniem plackowatym. Wypadanie włosów może być nasilone również na skutek przyjmowania leków stosowanych w zaburzeniach tarczycy, przede wszystkim metimazolu i propylotiouracylu.
Innym częstym zaburzeniem hormonalnym u kobiet jest hiperprolaktynemia, która towarzyszy chociażby laktacji. Natomiast nadczynności tarczycy towarzyszyć może łysienie plackowate.
Wzrost poziomu androgenów
Zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn występuje łysienie androgenowe, spowodowane zbyt wysokim poziomem męskich hormonów płciowych we krwi. Dlaczego włosy wypadają u mężczyzn?
U mężczyzn u podłoża łysienia androgenowego leżą predyspozycje genetyczne – zachodzi nasilona przemiana męskiego hormonu płciowego do aktywnej biologicznie pochodnej DHT. Jednocześnie zwiększa się wrażliwość mieszków włosowych na jego działanie. Ponadto skraca się cykl życia włosa, a macierz włosa ulega ścieńczeniu. Mieszki włosowe ulegają stopniowemu zanikowi, co przyczynia się do nadmiernego wypadania włosów, a ich utrata następuje w bardzo charakterystyczny sposób – najpierw powstają zakola, a potem przerzedzają się włosy na czubku głowy. Ostatecznie następuje całkowita utrata włosów z niemal całej głowy, za wyjątkiem jej obrzeży.
