U nas zapłacisz kartą
"Choroby rąk - Zdjęcia, Objawy i Leczenie"
Łysienie plackowate – leczenie
Zwykle zmiany na paznokciach ulegają samoistnej poprawie w ciągu kilku lat. Jeśli tak się nie dzieje, lekarz może zalecić zastrzyki w okolicę płytki paznokciowej z lekami działającymi miejscowo.
Zmiany paznokci powstające w wyniku urazu są bardzo różnorodne. Poniżej omówiono pokrótce te najczęściej występujące.
Leukonychia to drobne białe plamki płytki paznokcia. Mogą być wynikiem niewielkich urazów. Poprzeczne bruzdy mogą być wynikiem nadmiernego odsuwania skórki paznokcia w celach kosmetycznych. Poprzeczne bruzdowanie pojawia się również jako wynik nawykowego, długotrwałego uciskania płytki paznokciowej, najczęściej kciuka.
Fot. 4. Krwiak podpaznokciowy Przedrukowano z Med. Prakt. Pediatr. 3/2018
Krwiak podpaznokciowy powstaje najczęściej w wyniku tępego urazu paznokcia (uderzenia o coś palcem). Objawia się jako czerwona lub sinobrązowa plama. Jest to nagromadzenie wynaczynionej krwi w następstwie urazu paznokcia i naczyń położonych pod płytką paznokciową. Krwiak przesuwa się w miarę wzrostu paznokcia. Niektóre krwiaki mogą wymagać chirurgicznego usunięcia.
Oddzielanie się płytki paznokciowej (onycholiza) – w wyniku działania różnych czynników może dojść do częściowego lub całkowitego oddzielenia się płytki paznokcia od łożyska. Do najważniejszych czynników ryzyka zalicza się urazy. Do onycholizy mogą prowadzić zarówno urazy ostre (np. uderzenie ciężkim narzędziem), jak i przewlekłe (będące następstwem częstego podważania zbyt długich paznokci). Do innych przyczyn oddzielania się paznokcia zalicza się zakażenia bakteryjne, grzybicze i wirusowe aparatu paznokciowego, choroby skóry, takie jak łuszczyca, liszaj płaski i łysienie plackowate, niektóre leki oraz choroby ogólnoustrojowe (m.in. cukrzyca, choroby tarczycy, porfiria i wiele innych).
Objawy raka prącia
Choroba na wstępnym etapie może się rozwijać w sposób niezauważalny. Pierwsze objawy, jakie notuje się w jej przebiegu to z reguły niewielkie płaskie stwardnienia lub plamy na powierzchni żołędzi lub napletka, rzadziej na trzonie penisa. Wraz z upływem czasu zmiany te zaczynają się powiększać i uwypuklać, powstają kalafiorowate guzki. Możliwe są też owrzodzenia i krwawienia. Odczuwane jest również pieczenie w cewce w czasie oddawania moczu. Na tym etapie większość chorych zgłasza się do lekarza.
W dalszej kolejności rak atakuje kolejne struktury członka, w tym tzw. powięź Bucka oraz ciała jamiste. Ewentualny ból penisa świadczy o znacznym zaawansowaniu choroby.
Rak prącia daje szybkie przerzuty do sąsiednich pachwinowych węzłów chłonnych, najpierw powierzchniowych, potem głębokich. Objawem tego często jest guz w pachwinie. Atakowane są też węzły znajdujące się w miednicy oraz przestrzeni zaotrzewnowej.
Leczenie raka prącia
Czy rak prącia jest uleczalny? Tak. Jeśli zostanie wykryty na bardzo wczesnym etapie, prawdopodobieństwo tzw. 5-letniego przeżycia, które jest powszechnie stosowanym miernikiem skuteczności terapii, szacuje się na wysokim poziomie (szczegóły odnośnie rokowań poniżej).
Leczenie raka prącia zależne jest przede wszystkim od stopnia zaawansowania. Współcześnie dostępnych jest wiele metod, w tym:
- Operacja chirurgiczna - jest to podstawowe działanie polegające na wycięciu guza, a często też częściowej lub całkowitej amputacji zewnętrznych narządów rozrodczych. Współcześnie uważa się, że leczenie oszczędzające struktury penisa i ograniczające się wyłącznie do zmian rakowych wiąże się z większym ryzkiem nawrotu. Dlatego często zalecana jest radykalna chirurgia powierzchni żołędzi wraz z obrzezaniem napletka. Co więcej, w bardziej zaawansowanych stadiach niezbędne może być odjęcie całego penisa a nawet całościowa emaskulacja (amputacja członka oraz moszny ze znajdującymi się w niej jądrami). Dodatkowo konieczna często jest limfadenektomia. Jest to chirurgiczne leczenie z wyboru u pacjentów z przerzutami do węzłów chłonnych pachwinowych, polegające na wycięciu tych struktur.
- Radioterapia - napromieniowanie zmian rakowych można wykonać na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest tradycyjne naświetlanie wiązką zewnętrzną. Drugim jest tak zwana brachyterapia, polegająca na wykorzystaniu energii izotopu umieszczonego wewnątrz guza lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie (napromieniowanie wewnętrzne). W przypadku tego schorzenia częściej stosuje się brachyterapię, która wykazuje znaczną skuteczność, w szczególności z mniej zaawansowanych stadiach.
- Chemioterapia - zalecana u pacjentów, u których z różnych względów nie jest możliwe wykonanie operacji, a także jako uzupełnienie metod chirurgicznych. W szczególności jest ona zasadna w przypadku stwierdzenia przerzutów, zarówno do węzłów pachwinowych i biodrowych, jak też dalszych narządów.