U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia Chorób Skóry Narządów Płciowych - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Czym jest opryszczka penisa?
Opryszczka miejsc intymnych przenoszona jest między innymi drogą płciową. Szacuje się jednak, że nawet 90% populacji może nosić w sobie wirusa, natomiast jedynie niewielka część z nich doświadcza objawów i może zarażać. Dotknąć może zarówno kobiet, jak i mężczyzn.
U mężczyzn opryszczka zazwyczaj występuje na penisie i w okolicy okołoodbytniczej, a dokładniej na napletku, skórze prącia, żołędzi i cewce moczowej. Typowym symptomem jest również śluzowy wyciek i częste oddawanie moczu.
Mężczyźni z reguły przechodzą opryszczkę łagodniej niż kobiety. Okres leczenia tej dolegliwości u płci męskiej także jest krótszy i wynosi ok. 10 dni. Najbardziej uciążliwa jest opryszczka jąder, ponieważ objawia się natężonym bólem i w efekcie długim okresem leczenia. Jaka jest natomiast przyczyna opryszczki męskich narządów płciowych?
Chorobę wywołuje wirus HSV, a zarażenie nim powoduje uczucie ogólnego dyskomfortu. U większości ludzi jednak pozostaje on uśpiony. Leczenie może trwać nawet do kilku tygodni, choć jeśli szybciej nastąpi odpowiednia reakcja, czas ten zostanie skrócony.
Wirus niestety pozostaje w organizmie i może pojawiać się co kilka miesięcy. Zazwyczaj są to te same miejsca.
Grzybica narządów płciowych - leczenie
Jak w przypadku wszystkich chorób narządów rozrodczych grzybica jest problemem obojga partnerów i leczeniu powinna poddać się zarówno kobieta, jak i mężczyzna. Partnerzy seksualni płci męskiej, u których nie występują objawy choroby, nie powinni być leczeni. Kandydozę o dużym nasileniu oraz kandydozę nawrotową, związaną z cukrzycą, spadkiem odporności np. w zakażeniu wirusem HIV czy długotrwałą sterydoterapią leczy się intensywniej.
Leczenie grzybicy pochwy
W leczeniu grzybicy pochwy stosuje się różne formy leków przeciwgrzybiczych tzw. fungicydów, mogą być to kremy, czopki, globulki, tabletki doustne lub dopochwowe. Podstawową rolę w leczeniu kandydozy pochwy i sromu odgrywają pochodne azolowe:
- klotrimazol,
- ekonazol,
- tiokonazol,
- mykonazol,
- terkonazol,
- ketokonazol,
- flukonazol,
- fentikonazol,
- itrakonazol.
Leki z tej grupy dają poprawę kliniczną w około 80-95% przypadków grzybicy pochwy. Jednak w przypadku tych leków stosowanie ogranicza się do grzybic wywołanych przez C. albicans. Ponadto istnieje niewielkie ryzyko rozwoju zapalenia wątroby spowodowanego reakcją nadwrażliwości na azole, dlatego w przypadku przewlekłego leczenia doustnego raz w miesiącu należy wykonywać badania czynnościowe wątroby.
W zakażeniach wywołanych przez gatunki inne niż Candida albicans leki azolowe są nieskuteczne. Zaleca się wówczas stosowanie kwasu borowego w postaci kapsułek żelatynowych stosowanych dopochwowo przez 14 dni.
Do leczenia grzybic używana jest także nystatyna – jej skuteczność leczenia jest znacznie niższa w porównaniu z preparatami azolowymi, a wskaźnik wyleczeń szacuje się na 70-90%.
Leczenie niepowikłanej kandydozy jest krótkotrwałe. Do najczęściej stosowanych schematów leczenia zaliczamy:
- klotrimazol, krem 1%, 5 g dziennie dopochwowo przez 7-14 dni
- klotrimazol, krem 2 %, 5 g dziennie dopochwowo przez 3 dni
- mikonazol kre,m 2 %, 5 g dziennie dopochwowo przez 7 dni
- mikonazol, krem 4 %, 5 g dziennie dopochwowo przez 3 dni
- mikonazol, 100 mg, globulka dopochwowa 1 x dziennie przez 7 dni
- mikonazol, 200 mg, globulka dopochwowa 1 x dziennie przez 3 dni
- mikonazol, 1200 mg, globulka dopochwowa jednorazowo
- tiokonazol, maść 6,5 %, 5 g dopochwowo w jednorazowej aplikacji
Choroby narządów płciowych: zapalenie cewki moczowej
Jest wynikiem zakażenia drobnoustrojami przenoszonymi drogą płciową (dwoinka rzeżączki, Chlamydia), częste są też zakażenia bakteryjne. Ale zapalenie cewki moczowej może być także następstwem mechanicznych uszkodzeń cewki (np. cewnikowanie, "poród" kamienia nerkowego) i jej zwężenia.
Głównym objawem jest ból i pieczenie podczas oddawania moczu oraz zaczerwienienie ujścia cewki moczowej. Nierzadko pojawia się także ropna wydzielina. Przed rozpoczęciem leczenia wskazane jest zbadanie wydzieliny (wymaz z cewki), ewentualnie wykonanie posiewu moczu. Taka analiza pozwala określić typ drobnoustrojów chorobotwórczych i trafnie dobrać antybiotyk. Podczas całej kuracji należy powstrzymać się od współżycia płciowego.