U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia Chorób Skóry Narządów Płciowych - Objawy, Diagnoza i Leczenie
Prewencja
Zapobieganie chorobom skóry miejsc intymnych jest kluczowym elementem utrzymania zdrowia tych delikatnych obszarów ciała. Istnieje kilka prostych kroków, które można podjąć, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia tych schorzeń:
- Higiena osobista. Regularne i dokładne mycie miejsc intymnych jest niezbędne. Unikaj używania zbyt silnych mydeł lub żeli do mycia, które mogą podrażniać skórę. Zamiast tego, wybierz produkty specjalnie przeznaczone do pielęgnacji skóry w tych obszarach, które są zwykle łagodniejsze i mniej drażniące.
- Unikanie drażniących substancji. Niektóre produkty, takie jak perfumowane mydła, żele do mycia, pianki do kąpieli, czy nawet niektóre tkaniny bielizny, mogą drażnić skórę miejsc intymnych. Mogą powodować rany warg sromowych. W miarę możliwości, staraj się unikać tych produktów.
- Odpowiednia bielizna. Wybieraj bieliznę wykonaną z naturalnych materiałów, takich jak bawełna, która pozwala skórze „oddychać”. Unikaj syntetycznej bielizny, która może prowadzić do nadmiernego potwierzenia i podrażnienia skóry.
- Stosowanie prezerwatyw. Choroby przenoszone drogą płciową (STD) są częstą przyczyną problemów skórnych w miejscach intymnych. Stosowanie prezerwatyw podczas każdego stosunku płciowego jest skutecznym sposobem na zapobieganie rozprzestrzenianiu się tych chorób.
- Regularne badania. Regularne badania u lekarza, w tym testy na STD, są kluczowe dla wczesnego wykrywania i leczenia ewentualnych problemów skórnych.
- Zdrowy styl życia. Zdrowa dieta, regularna aktywność fizyczna, unikanie stresu i odpowiednia ilość snu mogą pomóc w utrzymaniu zdrowej skóry.
Pamiętaj, że choć te kroki mogą pomóc w zapobieganiu chorobom skóry miejsc intymnych, nie zastąpią one profesjonalnej porady medycznej. Jeśli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy, skonsultuj się z lekarzem.
Grzybica narządów płciowych - przyczyny
Chorobę wywołują grzyby z rodzaju Candida, tzw. drożdżaki. Występują one powszechnie na powierzchni skóry i błon śluzowych, będąc elementem tzw. mikroflory pochwy u ponad 20% kobiet. W skład tej mikroflory wchodzą przede wszystkim bakterie saprofityczne, które stanowią naturalną formę obrony organizmu przed patogenami.
W przypadku błony śluzowej pochwy najistotniejsze znaczenie odgrywają pałeczki kwasu mlekowego zakwaszające środowisko pochwy i uniemożliwiające rozwój bakterii chorobotwórczych i grzybów. Zaburzenia równowagi mikroflory (leki, nie prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego, zasadowe pH pochwy itd.), ale także uszkodzenie mechaniczne błony śluzowej, zła dieta, czy zaburzenia równowagi hormonalnej (ciąża) lub węglowodanowej (cukrzyca), sprzyjają nadmiernemu namnożeniu się drożdżaków na powierzchni śluzówki.
W ostatnich latach częstość występowania kandydozy pochwy wzrasta, szczególnie w krajach wysokorozwiniętych. Wiąże się to ze sprzyjającym rozwojowi grzybicy:
- siedzącym trybem życia,
- noszeniem obcisłych, nieprzewiewnych ubrań i bielizny,
- korzystaniem z basenów i sauny,
- powszechnym stosowaniem antybiotyków
- oraz co może być zaskakujące, ze zbytnią higienizacją życia (stosowanie agresywnych detergentów do mycia ciała i niszczenie tym samym naturalnej flory bakteryjnej).
Leki przeciwgrzybicze mogą być stosowane w postaci kremów, tabletek lub globulek dopochwowych. O powodzeniu leczenia decyduje usunięcie dodatkowych przyczyny sprzyjających rozwojowi grzybicy tj.
- zła dieta,
- nieprawidłowa higiena,
- oraz wyrównanie poziomu cukru,
- zmniejszenie dawki stosowanych leków steroidowych itd.
W przypadku niepowikłanej kandydozy narządu rodnego nie ma konieczności leczenia partnerów seksualnych. Gdy dochodzi do nawrotów kandydozy, lub występuje jej ciężki i powikłany przebieg to wtedy istotne jest podjęcie leczenia przez oboje partnerów seksualnych.
Grzybica narządów płciowych - drogi zakażenia
Zmiany flory bakteryjnej spowodowane różnymi wyżej wymienionymi czynnikami ryzyka, powodują rozwój stanu zapalnego błony śluzowej pochwy. Wywołany jest on przez patogenne bakterie lub grzyby, które w niekontrolowany sposób namnażają się w pochwie. Rozrostowi drożdżaków towarzyszą objawy tj, upławy, świąd, podrażnienia, które czynią chorobę bardzo uciążliwą.
Ponieważ objawy grzybicy często przypominają objawy wywołane bakteryjnymi zapaleniami pochwy, prawidłowa diagnoza jest niezbędna w celu określenia czynnika infekcyjnego i wykluczenia diagnozy znacznie poważniejszych chorób przenoszonych drogą płciową (chlamydioza, rzeżączka itd.).
Wiele osób uważa, że źródłem zakażeń grzybiczych są przede wszystkim stosunki seksualne, jednak wbrew pozorom nie jest to główna przyczyna infekcji. Częstym źródłem przewlekłej kandydozy jest układ pokarmowy i samozakażenie grzybami pochodzącymi z dolnego odcinka jelita. Sposób i przyczyny przeniesienia grzybów z jelita grubego i okolic odbytu do dróg moczowo-płciowych nie są do końca wyjaśnione, ale znaczenie mają tutaj głównie czynniki anatomiczne – bliska odległość pochwy i odbytu. Stosunki analne oraz oralno-genitalne stanowią istotny czynnik ryzyka rozwoju grzybicy pochwy.
U niektórych osób mimo leczenia dochodzi do ciągłych nawrotów choroby, co według niektórych naukowców może wiązać się z osobniczym upośledzeniem odporności przeciwgrzybicznej lub z niewielkimi zaburzeniami tolerancji glukozy. Nie bez znaczenia jest także modyfikacja stylu życia.
Leczenie grzybic dodatkowo utrudnia fakt, iż grzyby w warunkach niesprzyjających mogą tworzyć formy przetrwalnikowe, oporne na leki przeciwgrzybicze. Przetrwalniki mogą bytować na śluzówkach w formie nieaktywnej metabolicznie do czasu pojawienia się warunków sprzyjających ich rozwojowi. Wówczas grzyb ponownie namnaża się i dochodzi do rozwoju grzybicy nawrotowej.
Grzybica narządów płciowych - leczenie
Jak w przypadku wszystkich chorób narządów rozrodczych grzybica jest problemem obojga partnerów i leczeniu powinna poddać się zarówno kobieta, jak i mężczyzna. Partnerzy seksualni płci męskiej, u których nie występują objawy choroby, nie powinni być leczeni. Kandydozę o dużym nasileniu oraz kandydozę nawrotową, związaną z cukrzycą, spadkiem odporności np. w zakażeniu wirusem HIV czy długotrwałą sterydoterapią leczy się intensywniej.
Leczenie grzybicy pochwy
W leczeniu grzybicy pochwy stosuje się różne formy leków przeciwgrzybiczych tzw. fungicydów, mogą być to kremy, czopki, globulki, tabletki doustne lub dopochwowe. Podstawową rolę w leczeniu kandydozy pochwy i sromu odgrywają pochodne azolowe:
- klotrimazol,
- ekonazol,
- tiokonazol,
- mykonazol,
- terkonazol,
- ketokonazol,
- flukonazol,
- fentikonazol,
- itrakonazol.
Leki z tej grupy dają poprawę kliniczną w około 80-95% przypadków grzybicy pochwy. Jednak w przypadku tych leków stosowanie ogranicza się do grzybic wywołanych przez C. albicans. Ponadto istnieje niewielkie ryzyko rozwoju zapalenia wątroby spowodowanego reakcją nadwrażliwości na azole, dlatego w przypadku przewlekłego leczenia doustnego raz w miesiącu należy wykonywać badania czynnościowe wątroby.
W zakażeniach wywołanych przez gatunki inne niż Candida albicans leki azolowe są nieskuteczne. Zaleca się wówczas stosowanie kwasu borowego w postaci kapsułek żelatynowych stosowanych dopochwowo przez 14 dni.
Do leczenia grzybic używana jest także nystatyna – jej skuteczność leczenia jest znacznie niższa w porównaniu z preparatami azolowymi, a wskaźnik wyleczeń szacuje się na 70-90%.
Leczenie niepowikłanej kandydozy jest krótkotrwałe. Do najczęściej stosowanych schematów leczenia zaliczamy:
- klotrimazol, krem 1%, 5 g dziennie dopochwowo przez 7-14 dni
- klotrimazol, krem 2 %, 5 g dziennie dopochwowo przez 3 dni
- mikonazol kre,m 2 %, 5 g dziennie dopochwowo przez 7 dni
- mikonazol, krem 4 %, 5 g dziennie dopochwowo przez 3 dni
- mikonazol, 100 mg, globulka dopochwowa 1 x dziennie przez 7 dni
- mikonazol, 200 mg, globulka dopochwowa 1 x dziennie przez 3 dni
- mikonazol, 1200 mg, globulka dopochwowa jednorazowo
- tiokonazol, maść 6,5 %, 5 g dopochwowo w jednorazowej aplikacji
