Zdjęcia rzadkich chorób skóry - Piękno w nauce i diagnozie

Choroby skóry, czyli dermatozy, to choroby charakteryzujące się wykwitem na skórze. Mogą one mieć formę plamek, grudek, guzków, pęcherzyków, krostek i bąbli. Do zmian skórnych zalicza się także strupy, owrzodzenia, przeczosy, pęknięcia skóry, włókniaki twarde i miękkie, blizny i łuski. Podczas gdy np. włókniaki nie są wskazaniem do leczenia, ponieważ są niegroźne, tak np. owrzodzenia mogą wskazywać na poważną chorobę ogólnoustrojową lub pojawić się na skutek oparzenia. Najczęściej diagnozowane dermatozy to:

l choroby o podłożu bakteryjnym (liszaje, róża, czyrak)

l wirusowe (brodawki wirusowe, opryszczka, półpasiec)

l choroby wywoływane przez pasożyty, np. świerzb

l infekcje grzybicze (stóp, paznokci, pachwin, jamy ustnej)

l choroby o podłożu genetycznym, takie jak bielactwo

l wywołane czynnikami fizycznymi, jak oparzenia, odmrożenia, fotodermatozy

l zmiany hormonalne, w tym łojotok, trądzik młodzieńczy i trądzik różowaty

l nowotwory skóry: czerniak, rak kolczystokomórkowy skóry

l choroby autoimmunologiczne takie jak pęcherzyce

l polekowe: rumień, ostuda.

Zmiany skórne mogą oznaczać bardzo wiele rzeczy. Objawy alergii skórnej świadczą niekiedy o poważniejszych alergiach dotyczących całego organizmu. Zmiany skórne takie jak swędzące placki czy nadmiernie łuszcząca się skóra to oznaki AZS. W tym przypadku zazwyczaj wprowadzenie odpowiedniej pielęgnacji skóry atopowej pomaga odzyskać komfort życia. Wiele osób zauważa, że wraz z wiekiem mijają im dolegliwości związane z AZS.

Wszelkie mikroranki, owrzodzenia i inne stany zapalne o nieznanym pochodzeniu i nietypowym wyglądzie, swędzące lub sączące, powinny być jak najszybciej skonsultowane z dermatologiem. Wiele chorób skóry nie zagraża naszemu życiu, ale może być zakaźna, może powodować powstanie trwałych blizn lub przerodzić się w poważniejsze schorzenie.

Choroby skóry – najczęstsze dermatozy

Dermatozy dotyczą znacznej części populacji. Rozwijają się średnio u 1 na 3-4 osoby. Przyczyną chorób dermatologicznych są m.in. zaburzenia w funkcjonowaniu układu odpornościowego, zachwianie równowagi w mikrobiocie skóry i nadmierne namnażanie się na jej powierzchni określonych patogenów, zaburzenia barwnikowe, a także uwarunkowania genetyczne. Jakie dermatozy występują najczęściej? Które z nich rozwijają się głównie u dzieci?

• Choroby skóry (dermatozy) – czym są?
• Rodzaje chorób skóry
• Choroby skóry - najczęstsze przyczyny
• Diagnostyka chorób skóry
• Leczenie chorób skóry
• Nieleczona dermatoza - możliwe powikłania
  • Choroby skóry (dermatozy) u dzieci

  Skąd się biorą choroby łojotokowe?

  Łój skórny, zwany inaczej: sebum, to naturalna bariera ochronna naskórka produkowana przez gruczoły łojowe na całej powierzchni skóry za wyjątkiem dłoni i stóp. (6) Zdarza się jednak, że gruczoły łojowe wydzielają łoju za dużo i zamiast chronić, staje się on przyczyną poważnych chorób skórnych – tzw. chorób łojotokowych.

  Nadmierne wydzielanie łoju to łojotok. Najbardziej wyraźne jest ono w tych partiach skóry, gdzie gruczołów jest najwięcej (7), czyli na twarzy, owłosionej skórze głowy i górnych partiach tułowia. Aż 99% zmian chorobowych zlokalizowanych jest w eksponowanych okolicach skóry twarzy, dekoltu i ramion. (8) Skóra przy łojotoku jest tłusta, lśniąca, z rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionymi masami łojowo-rogowymi. (9)

  Skłonność do łojotoku jest cechą genetyczną, ale też zależy od wpływu hormonów płciowych, a dokładnie niekorzystnego oddziaływania androgenów i progesteronu oraz korzystnego - estrogenów. Łojotok jest szczególnie nasilony w okresie pokwitania i przekwitania, przy zaburzeniach hormonalnych i zaburzeniach przemiany materii. (10)

  Na regulację wydzielania łoju mają wpływ takie czynniki jak (11):

  • stres,
  • nadmiar androgenów
  • oraz niedobór witamin: A, E, B2, PP, C.

  Do najpowszechniejszych chorób łojotokowych zalicza się: trądzik oraz łojotokowe zapalenie skóry, którego łagodną formą jest łupież.

  

  
  

  Rzadkie choroby skóry wzbudzają wiele emocji, ponieważ znacznie wpływają na wygląd pacjenta. Zdaniem antropologów i ekspertów badających historię medycyny, wiele z tych chorób posłużyło jako kanwa do stworzenia wielu postaci z opowieści grozy. Dobrym tego przykładem jest hipertrichoza, czyli choroba objawiająca się nadmiernym owłosieniem ciała, najczęściej w okolicy ramion, tułowia, twarzy. Chorzy na hipertrichozę po raz pierwszy zostali opisani w XVII wieku i szybko zdobyli przydomek ludzi-wilkołaków. Co ważne, do dnia dzisiejszego rozpoznano wyłącznie 100 przypadków tej choroby. U niektórych chorych pojawiły się zaburzenia w uzębieniu, przerost dziąseł, płaski nos i wyjątkowo duża głowa.

  Bielactwo wrodzone, czyli inaczej albinizm, to choroba charakteryzująca się białymi włosami, kolorem oczu wahającym się od jasnoniebieskiego do jasnobrązowego, niebywale jasną skórą. Niekiedy towarzyszy bielactwu wrodzonemu oczopląs, problemy z widzeniem i nieprawidłowy rozwój siatkówki. Bielactwo nabyte to bardzo charakterystyczna choroba, która według niektórych wręcz dodaje urody: charakteryzuje się białymi plamami na skórze, a zachorować na bielactwo mogą również osoby czarnoskóre, jak modelka Winnie Harlow.

  

  ---

  skóry zdjęcia