U nas zapłacisz kartą
Jakie środki stosować na uczulenie skóry?
Co na uczulenie skórne? Leczenie alergii skórnej
Leczenie alergii skórnej przeprowadzane jest przez dermatologa i opiera się przede wszystkim na skutecznym rozpoznaniu przyczyn dolegliwości. W procesie diagnozowania alergii skórnej wykorzystuje się różnorodne metody, w tym testy skórne punktowe, testy płatkowe oraz ocenę poziomu immunoglobulin E (IgE). Testy płatkowe są niezwykle pomocne, szczególnie w rozpoznawaniu kontaktowego zapalenia skóry.
W terapii alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe, które dzielą się na dwie główne kategorie: leki przeciwhistaminowe I i II generacji. Leki pierwszej generacji, takie jak klemastyna czy hydroksyzyna, choć skuteczne w blokowaniu receptorów H1 histaminy, wykazują działanie nieselektywne, oddziałując również na inne receptory. Może to prowadzić do niepożądanych efektów ubocznych, w tym senności czy suchości w ustach. Z tego powodu, zaleca się obecnie stosowanie nowszych preparatów jak leki przeciwhistaminowe II generacji, które koncentrują się na blokowaniu receptorów H1, minimalizując przy tym ryzyko działań niepożądanych. Do tej grupy należą między innymi cetyryzyna, loratydyna czy feksofenadyna. Wybierając lek antyhistaminowy, należy uwzględnić indywidualne cechy pacjenta oraz potencjalne różnice w przenikaniu substancji czynnych do ośrodkowego układu nerwowego.
W objawowym leczeniu alergii skórnej często stosuje się preparaty miejscowe w formie maści lub żeli, które mogą zawierać składniki łagodzące świąd. W sytuacjach, gdy leczenie objawowe nie przynosi ulgi, dermatolog może zalecić krótkotrwałe stosowanie maści z glikokortykosteroidami. Nowoczesną alternatywą dla miejscowych glikokortykosteroidów są inhibitory kalcyneuryny, takie jak pimekrolimus czy takrolimus, które nie uszkadzają bariery naskórkowej i mogą być stosowane na delikatne partie skóry, na przykład na twarz czy dłonie. Są one obecnie często wybierane w leczeniu atopowego zapalenia skóry.
Alergia skórna: jak walczyć z uczuleniem
Swędzi cię skóra, masz krostki, czerwone plamy. Alergię skórną może wywołać nie tylko płyn do zmywania czy tusz do rzęs, ale też biżuteria, klamra od paska, słońce i morska woda. Jeśli znasz winowajcę, łatwiej uniknąć uczulenia. Jak powstaje wyprysk kontaktowy? Leczenie alergii skórnej.
Spis treści
Zanieczyszczone środowisko, przetworzona żywność, substancje chemiczne, stres – wszystko to sprawia, że układ odpornościowy nie radzi sobie z otaczającymi nas alergenami (substancje uczulające). Efekt jest taki, że alergia skórna (kontaktowa), której objawem jest wyprysk kontaktowy, nazywany też egzemą pojawia się po kontakcie z np. niegroźnymi składnikami szamponu czy farby drukarskiej. U osób z alergią kontaktową pod wpływem alergenu powstają tzw. uczulone limfocyty. Uruchamiają one reakcję, która wzmaga aktywność histaminy i innych czynników o działaniu prozapalnym. Rozwija się stan zapalny skóry, któremu towarzyszy charakterystyczny wyprysk. Wyprysk kontaktowy może też być skutkiem zwykłego podrażnienia skóry (tzw. wyprysk kontaktowy toksyczny). Dzieje się tak, gdy substancje drażniące (np. detergenty) zmieniają naturalne pH skóry i uszkadzają jej barierę ochronną. Wtedy także rozwija się proces zapalny skóry. Przewlekłe zapalenie ułatwia wnikanie do organizmu alergenów kontaktowych, co może prowadzić do powstania nadwrażliwości alergicznej na daną substancję.
Wysypka po słońcu. Czym smarować skórę przy nadwrażliwości?
W razie wystąpienia wysypki po ekspozycji na słońce, zalecane jest złagodzenie podrażnienia skóry i zapewnienie jej niezbędnego nawilżenia.
Pomocne są zwłaszcza łagodne kremy i maści nawilżające lub emolienty, które wzmacniają barierę ochronną skóry. Kremy zawierające składniki łagodzące, takie jak aloes czy pantenol, również przynoszą skórze ulgę, zmniejszając swędzenie skóry oraz jej zaczerwienienie.
Gdy wystąpi pokrzywka słoneczna, pomóc mogą również kremy z hydrokortyzonem, który wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwuczuleniowe, przeciwobrzękowe i przeciwświądowe.
W przypadku uciążliwej wysypki przy alergii na słońce lub w razie wystąpienia dodatkowych objawów wywołanych szkodliwym działaniem promieni słonecznych, zaleca się skonsultowanie się z lekarzem dermatologiem w celu ustalenia odpowiedniego planu leczenia.
Uczulenie na słońce – leczenie
W leczeniu uczulenia na słońce stosuje się środki zapobiegawcze, czyli działania skierowane na to, aby uniknąć pojawienia się wysypki, oraz leczenie, kiedy wysypka już się pojawi.
- unikanie słońca
- zakładanie odzieży chroniącej przed słońcem
- stosowanie preparatów z filtrami przeciwsłonecznymi.
Preparaty z filtrami przeciwsłonecznymi z ochroną przed promieniowaniem ultrafioletowym A (UVA) i ultrafioletowym B (UVB) oraz współczynnikiem ochrony przeciwsłonecznej (SPF) wynoszącym co najmniej 30 należy stosować odpowiednio, czyli regularnie i obficie. O tym, jakie preparaty wybrać i jak odpowiednio je stosować, przeczytaj tutaj: Ochrona przed słońcem w pytaniach i odpowiedziach – cz. 1 i Ochrona przed słońcem w pytaniach i odpowiedziach – cz. 2
U niektórych osób, lekarz może zalecić tzw. profilaktyczną fototerapię małymi dawkami PUVA, czyli chemiofototerapię, co oznacza naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego. Terapię taką stosuje się wczesną wiosną w celu wywołania tolerancji na ekspozycję na słońce. Może ona być korzystna dla osób, u których spodziewane jest wystąpienie poważnych objawów wiosną lub latem. Zabiegi naświetlania zwykle się wykonuje 2–3 razy w tygodniu przez od czterech do sześciu tygodni. Leczenie takie zaleca dermatolog. Należy pamiętać, że nie jest ono optymalne dla wszystkich pacjentów z uczuleniem na słońce i ma swoje działania niepożądane – na wczesnym etapie fototerapii mogą wystąpić zaostrzenia, wymagające zastosowania glikokortykosteroidów.
Leczenie uczulenia na słońce, jeśli już się pojawi wysypka, nie zawsze jest konieczne, ponieważ niektóre osoby mają łagodne objawy, które szybko mijają, a że z czasem rozwija się tolerancja na promieniowanie słoneczne, nie szukają one pomocy lekarskiej.
Niektórzy pacjenci mogą jednak wymagać leczenia w celu złagodzenia objawów. W takich przypadkach leczenie zależy od nasilenia zmian skórnych.
Rodzaje nadwrażliwości na słońce (promieniowanie słoneczne)
Alergia na słońce stanowi nieprawidłową odpowiedź organizmu na promieniowanie UV, która u innych osób nie wywołuje żadnych objawów. Przyczyny występowania uczulenia mogą być różne.
Wśród nadwrażliwości na słońce wyróżnić możemy następujące ich typy:
- fotodermatoza idiopatyczna – reakcja nadwrażliwości o nieznanym podłożu – pokrzywka słoneczna, osutki świetlne, przewlekłe posłoneczne zapalenie skóry,
- fotodermatoza endogenna – której źródłem są czynniki wewnętrzne, takie jak niedobór witamin PP i innych witamin z grupy B lub gromadzenie produktów niewłaściwego rozkładu hemu (porfiria),
- fotodermatoza egzogenna – do wystąpienia której, poza promieniowaniem słonecznym, niezbędny jest dodatkowy czynnik, na przykład lek lub kosmetyk,
- choroby zaostrzające się pod wpływem działania światła – toczeń rumieniowaty czy zapalenie skórno-mięśniowe,
- genodermatozy – których występowanie wywołane jest defektami genetycznymi (skóra pergaminowata i barwnikowa).
