U nas zapłacisz kartą
Skuteczne sposoby na radzenie sobie z uczuleniem skórnym
Wapno na uczulenie?
Powszechnie uważa się, że wapno to sprawdzony sposób na uczulenie. Alergicy sięgają po wapno, niezależnie od tego, czy objawy uczuleniowe mają charakter wysypki, kataru czy łzawienia. Większość pacjentów twierdzi, że wapno pomaga na alergię.
W jaki sposób wapno ma zwalczać alergię? Jedna z teorii powstawania alergii wiąże się z niedoborem jonów wapnia w organizmie, stąd suplementacja wapnia w okresie uczulenia znacznie łagodzi przykre objawy uczulenia.
Ponadto wapno ma posiadać działanie uszczelniające na komórki śródbłonka naczyń, co zmniejsza obrzęki, które często męczą alergików. Jednocześnie zaznacza się, że wapno nie jest lekiem przeciwalergicznym! To środek wspomagający, stosowany jako łagodzący objawy alergii.
Aby wapno było skuteczne, należy je stosować z innymi lekami przeciwalergicznymi, w przeciwnym razie nie pomoże zwalczyć objawów reakcji alergicznej.
Rozwijamy nasz serwis dzięki wyświetlaniu reklam.
Blokując reklamy, nie pozwalasz nam tworzyć wartościowych treści.
Wyłącz AdBlock i odśwież stronę.
Wapno do picia występuje w tabletkach, kapsułkach, saszetkach, tabletkach do ssania, syropach, czy granulatach. Zaleca się stosowanie 1 lub 2 tabletek dwa razy dziennie.
Jaka jest prawda? Przeprowadzane w latach 90. badania, m.in. przez niemieckich uczonych z Klinikum Mannheim Universität Heidelberg¹ czy specjalistów z Uniwersytetu Heinricha Heinego w Düsseldorfie², sugerowały, że wapno wspomóc łagodzić objawy uczulenia. Z kolei aktualne badania alergologiczne poddają w wątpliwość skuteczność wapna w leczeniu alergii - m.in. te przeprowadzone przez naukowców z Akademii Medycznej w Warszawie.³ Wykazali oni, że wapno nie tylko nie działa, lecz także może zaszkodzić. Specjaliści z WUM, pod kierownictwem immunologa dr hab. n. med. Wojciecha Feleszko, zbadał kilkudziesięciu dorosłych pacjentów ze zdiagnozowanym alergicznym zapaleniem nosa i/lub astmą. U chorych rozpoznanie alergii potwierdzono wcześniej między innymi za pomocą testów skórnych. Badanym podano podskórnie alergeny i podzielono na dwie grupy. Przez trzy kolejne dni pierwsza otrzymywała preparaty wapnia, a druga - placebo. Okazało się, że skuteczność "leczenia" była niemal identyczna. Wapno nie działa, ale to nie jest jedyny powód, dla którego badacze nie zalecają jego stosowania. Jeśli po preparacie wapnia zostanie zażyty nowoczesny środek o udowodnionym działaniu przeciwalergicznym, blokujący histaminę, odpowiedzialną za reakcję alergiczną, np. lek kortykosteroidowy, należy liczyć się z efektem słabszym niż zwykle.³
Co na uczulenie skórne? Leczenie alergii skórnej
Leczenie alergii skórnej przeprowadzane jest przez dermatologa i opiera się przede wszystkim na skutecznym rozpoznaniu przyczyn dolegliwości. W procesie diagnozowania alergii skórnej wykorzystuje się różnorodne metody, w tym testy skórne punktowe, testy płatkowe oraz ocenę poziomu immunoglobulin E (IgE). Testy płatkowe są niezwykle pomocne, szczególnie w rozpoznawaniu kontaktowego zapalenia skóry.
W terapii alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe, które dzielą się na dwie główne kategorie: leki przeciwhistaminowe I i II generacji. Leki pierwszej generacji, takie jak klemastyna czy hydroksyzyna, choć skuteczne w blokowaniu receptorów H1 histaminy, wykazują działanie nieselektywne, oddziałując również na inne receptory. Może to prowadzić do niepożądanych efektów ubocznych, w tym senności czy suchości w ustach. Z tego powodu, zaleca się obecnie stosowanie nowszych preparatów jak leki przeciwhistaminowe II generacji, które koncentrują się na blokowaniu receptorów H1, minimalizując przy tym ryzyko działań niepożądanych. Do tej grupy należą między innymi cetyryzyna, loratydyna czy feksofenadyna. Wybierając lek antyhistaminowy, należy uwzględnić indywidualne cechy pacjenta oraz potencjalne różnice w przenikaniu substancji czynnych do ośrodkowego układu nerwowego.
W objawowym leczeniu alergii skórnej często stosuje się preparaty miejscowe w formie maści lub żeli, które mogą zawierać składniki łagodzące świąd. W sytuacjach, gdy leczenie objawowe nie przynosi ulgi, dermatolog może zalecić krótkotrwałe stosowanie maści z glikokortykosteroidami. Nowoczesną alternatywą dla miejscowych glikokortykosteroidów są inhibitory kalcyneuryny, takie jak pimekrolimus czy takrolimus, które nie uszkadzają bariery naskórkowej i mogą być stosowane na delikatne partie skóry, na przykład na twarz czy dłonie. Są one obecnie często wybierane w leczeniu atopowego zapalenia skóry.
Wysypka u dziecka jako objawy infekcji
Stosunkowo często wysypki są objawem choroby wirusowej. Infekcjom wirusowym bardzo często towarzyszą wysypki plamiste, plamisto-grudkowe (najczęściej) oraz pęcherzykowe. Sama wysypka może być głównym objawem choroby, jak w przypadku różyczki czy odry, lub towarzyszyć innym objawom zakażenia, jak przy mononukleozie zakaźnej, infekcjach adenowirusowych lub chorobach enterowirusowych. Wysypki towarzyszące odrze, ospie wietrznej czy różyczce są bardzo charakterystyczne i raczej trudno pomylić je z inną jednostką chorobową.
Dzięki obowiązkowym szczepieniom, dzieci chorują na odrę zdecydowanie rzadziej. Nie oznacza to jednak, że choroba ta jest wyeliminowana. Mniej więcej w drugim dniu choroby u pacjenta na głowie lub twarzy pojawiają się bardzo charakterystyczne grudkowo-plamiste zmiany na skórze (zwane osutką). Wykwity te zaczynają stopniowo schodzić w dół ciała chorego. Często towarzyszą im także plamki Koplika, czyli szarobiałe grudki na błonie śluzowej policzków.
W przypadku różyczki, u połowy pacjentów pojawia się charakterystyczna plamisto-grudkowa wysypka. Jej kolor może się zmieniać od bladoróżowego do czerwonego. Zwykle pierwsze różyczkowe wykwity pojawiają na twarzy, a następnie w ciągu doby rozprzestrzeniają się na tułów i kończyny. Zwykle po kilku dniach ustępują bez przebarwień.
Trzydniówka (rumień nagły) to choroba występująca prawie zawsze u dzieci do trzeciego roku życia. W jej przebiegu pojawia się bladoróżowa drobnoplamisto-grudkowa wysypka na tułowiu, szyi i twarzy-rzadko na kończynach.
U chorych na rumień na twarzy i policzkach pojawia się charakterystyczna gruboplamista, zlewająca się wysypka, która nierzadko przybiera kształt motyla (ten efekt nazywa się także „twarzą spoliczkowaną‟). Tułów i wyprostowane części kończyn pokrywają plamiste, blednące do środka wykwity, które nazywa się wykwitami koronkowymi lub girlandowatymi.
Od 5 proc. do 50 proc. chorych zakażonych enterowirusami boryka się towarzyszącą chorobie wysypką. Zazwyczaj jest bladoróżowa i plamisto-grudkowa. Czasem w jamie ustnej lub na kończynach pacjenta pojawiają się zmiany pęcherzykowe.
Domowe sposoby na uczulenia skórne
W trosce o zdrowie skóry pacjentów zmagających się z alergiami istotne jest zastosowanie odpowiednich metod pielęgnacyjnych. Kluczową rolę w utrzymaniu skóry w dobrej kondycji pełnią emolienty, które nie tylko intensywnie nawilżają, ale również przynoszą ulgę w stanach zapalnych. Ponadto zaleca się wykorzystanie środków o działaniu antyseptycznym, zawierających nanosrebro czy chlorowodorek oktenidyny, które skutecznie chronią przed infekcjami bakteryjnymi, zwłaszcza w sytuacjach, gdy skóra jest podrażniona i występuje ryzyko rozdrapywania swędzących zmian. Emolienty są niezbędne w pielęgnacji skóry osób w każdym wieku, od niemowląt po dorosłych, a ich znaczenie rośnie w przypadku diagnozy atopowego zapalenia skóry.
Aby złagodzić uczulenie, warto sięgnąć również po żel z aloesu oraz produkty zawierające pantenol czy alantoinę. Leczenie objawowe alergii skórnej można wesprzeć również poprzez stosowanie takich preparatów jak naturalna maść z rumianku, która wykazuje właściwości przeciwzapalne. W przypadku alergii skórnej warto również rozważyć stosowanie maści dziegciowej, która nie tylko łagodzi stany zapalne i świąd, ale również działa bakteriobójczo. Wśród roślin o udowodnionym działaniu przeciwalergicznym wyróżnia się pachnotkę zwyczajną, z której wyciąg jest dostępny w formie tabletek w aptekach.
Alergia skórna: swędzące krostki, nadżerki, rany
Lekko obrzęknięta i zaczerwieniona skóra z ogniskami swędzących drobnych grudek albo drobnych pęcherzyków wypełnionych przezroczystym płynem (surowicą) to typowe cechy wyprysku kontaktowego. Ale zmiany na skórze mogą przybrać formę sączących się nadżerek. Rodzaj zmian i stopień swędzenia zależą od nasilenia stanu zapalnego. W okresie zaostrzeń chore miejsce ma jaskrawoczerwony kolor i bardzo swędzi. Trudno powstrzymać się od drapania, ale lepiej tego nie robić, bo łatwo zakazić rankę. W przypadku przewlekłej egzemy zmiany na skórze bledną, są jasnoróżowe. Skóra staje się sucha, pogrubiała. W miejscu wyprysku powstaje swędzący liszaj.
Wyprysk zwykle powstaje w miejscu bezpośredniego kontaktu skóry z substancją uczulającą (drażniącą). Celem ataku są najczęściej dłonie (płyny do zmywania, środki czystości, farba drukarska), skóra między palcami (pierścionki), na przegubie ręki (zegarek, bransoleta), na płatkach usznych (klipsy, kolczyki), na szyi (łańcuszki), na nosie i za uszami (oprawka od okularów). Ale zmiany mogą wystąpić w każdym miejscu – w okolicy pępka albo na brzuchu (od guzika przy spodniach, suwaka czy haftki), na głowie (od szamponu, czapki albo perfum). Czasem wypryski pojawiają się nie tylko w miejscach kontaktu z czynnikami wyzwalającymi, ale są rozsiane po całym ciele. Mogą im towarzyszyć dolegliwości charakterystyczne dla alergii wziewnej (katar, kaszel, zapalenie spojówek) lub pokarmowej (wymioty, biegunka).
