U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i leczenie czarnych pryszczy u psa - Wszystko, co powinieneś wiedzieć
Jakie są najczęstsze choroby skóry psa?
Choroby skóry u psów są jednymi z najczęściej diagnozowanych problemów zdrowotnych w praktyce weterynaryjnej. Stan skóry naszych czworonożnych przyjaciół nie tylko odzwierciedla ich ogólne zdrowie, ale także wpływa na ich samopoczucie i jakość życia. Rozpoznanie i zrozumienie najczęstszych chorób skóry u psów jest kluczowe dla każdego właściciela, który pragnie zapewnić swojemu czworonogowi najlepszą możliwą opiekę.
Alergiczne pchle zapalenie skóry
Alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS), znane również jako reakcja alergiczna na ślinę pcheł, która podczas ukąszenia dostaje się na i pod powierzchnię naskórka. Dolegliwość ta to jedno z najczęstszych powikłań obecność pasożytów skórnych u psów. Objawy APZS mogą być bardzo dokuczliwe dla psa ze względu na występujący intensywny świąd, wysypkę i rozwijające się zapalenie, zaczerwienie skóry.
Aby zdiagnozować alergiczne pchle zapalenie skóry, lekarz weterynarii może przeprowadzić badanie kliniczne w celu znalezienia pcheł lub ich odchodów w sierści psa. Warto pamiętać, że łatwiej zapobiegać niż leczyć, dlatego na rynku dostępnych jest wiele preparatów – repelentów.
Świerzb u psa – świerzbowiec drążący i uszny
Świerzb u psa to pasożytnicza choroba skóry wywoływana przez świerzbowce (sarcoptes scabiei), które atakują skórę i wywołują świąd oraz w efekcie widoczne zmiany skórne. Świerzb może mieć różne formy, w tym świerzbowca drążącego i usznego (choć ten drugi znacznie częściej spotykany jest u kotów).
W przypadku podejrzenia świerzbu u psa, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem weterynarii w celu dokładnej diagnostyki i ewentualnego rozpoczęcia leczenia przeciwpasożytniczego (i ewentualnie przeciwzapalnego). Ponadto, w przypadku świerzbu drążącego, istnieje ryzyko przenoszenia infekcji na innych ludzi i zwierzęta, więc zaleca się ostrożność w kontaktach ze skórą psa do momentu wyleczenia.
Nużyca u psa
To pasożytnicza choroba wywołana przez Demodex canis. Nużeńce są naturalnie obecne na skórze psów – nie powodując żadnych objawów skórnych, jednak w przypadku znacznego spadku odporności dochodzi do ich nadmiernego namnażania co w efekcie może powodować pojawienie się objawów typowych dla tej jednostki chorobowej.
Najczęstsze przyczyny zmian skórnych u psa
Problemy dermatologiczne mieć one różne przyczyny – w tym min. alergie, infekcje (zakażenia bakteryjne/wirusowe/grzybicze), urazy, mogą być przyczyną inwazji ektopasożytów (tj. świerzb, nużyca, pchły) i inne schorzenia. Oto najczęściej spotykane przykłady:
- Alergie pokarmowe lub kontaktowe mogą powodować silny świąd, zaczerwienienie i wysypki na skórze psa. Alergie pokarmowe mogą być spowodowane nieodpowiednią dietą, która może wyzwalać reakcję zapalną, a alergie kontaktowe przez kontakt z substancjami drażniącymi, ekspozycja na nie skutkuje powstaniem zmian skórnych – zwykle są nimi roztocza, rośliny (w tym również kontakt z ich sokami) lub detergenty (chemia domowa, środki do prania, kosmetyki itp.).
- Zakażenia bakteryjne i grzybicze (min. często wstępujące drożdżyce skóry) mogą prowadzić do świądu, zaczerwienienia i łuszczenia, czasem – głównie w wyniku zakażeń bakteryjnych może powstawać ropne zapalenie skóry – miejscowe lub uogólnione, które dotyczy większej powierzchni ciała zwierzęcia.
- Inwazje pasożytów skórnych tzw. ektopasożytów – min. Jako efekt ukąszeń czy obecność świerzbowca drążącego – co w efekcie może skutkować pojawieniem się świądu, uszkodzeń skóry/ran oraz utraty włosa w okolicy objętej procesem zapalnym. Należy pamiętać, że ektopasożyty np. pchły mogą również przenosić inne choroby, niekoniecznie związane stricte ze skórą.
- Reakcje na ukąszenia owadów – Ukąszenia komarów, meszek lub innych owadów mogą wywoływać świąd i obrzęk skóry, pokrzywkę oraz grudki na powierzchni skóry. W ekstremalnych sytuacjach ma miejsce ostra reakcja alergiczna – tzw. wstrząs anafilaktyczny – który jest zagrożeniem życia zwierzęcia – np. po kontakcie z żądłem os, pszczół itp., wówczas niezbędna jest niezwłoczna wizyta u lekarza weterynarii.
- Łojotok, spotykane są dwie formy łojotoku – suchy i tłusty – w przypadku tego drugiego dochodzi do nadmiernej produkcji łoju przez gruczoły łojowe skóry może co prowadzić do stanów zapalnych, trądziku oraz tłustych zmian na powierzchni sierści, dodatkowo może zdarzyć się, że w takich sytuacjach może wystąpić wtórne zakażenie bakteryjne.
- Zaburzenia hormonalne organizmu, takie jak niedoczynność tarczycy czy zespół Cushinga (zdarza się, że wtórnie do Zespołu Cushinga może dojść do rozwinięcia się niedoczynności tarczycy). Hormony wpływają na kondycję skóry i sierści, wskutek czego u psa pojawiają się wyłysienia, może wystąpić ścieńczenie skóry (tzw. Skóra pergaminowa), pojawienie się zaskórników, opóźniać gojenie ran itp. Dodatkowo, hormony mogą wpływać na cały organizm spowalniając metabolizm (tarczyca) oraz powodując nadmierne picie wody -polidypsję, nadmierne oddawanie moczu – poliurię (nadnercza).
- Niektóre choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy czy pemfigus, wpływają na zdrowie skóry i mogą powodować owrzodzenia, pęcherze i owrzodzenia.
- Zmiany skórne, takie jak brodawki(wirusowe), kaszaki, guzy (mogą mieć charakter zarówno łagodny jak i złośliwy – dokładne badanie zmiany – biopsja lub pobranie wycinka do badania histopatologicznego). Wszelkie zauważone nieprawidłowości zawsze warto skonsultować się z lekarzem weterynarii w przypadku pojawienia Niekiedy reakcje na składniki diety mogą wpływać na stan spsiej skóry, prowadząc do alergii pokarmowych lub innych problemów dermatologicznych.
Jak rozpoznać zapalenie dziąseł u psa?
Zapalenie dziąseł u psa zwykle rozwija się w następstwie nagromadzenia płytki bakteryjnej na powierzchni zębów. Brak odpowiedniej higieny jakmy ustnej może sprawić, że płytka nazębna stwardnieje tworząc kamień nazębny. Kłopoty z uzębieniem zwykle zaczynają się po 2-3 roku życia, ale o zęby psa trzeba zacząć dbać jak najwcześniej. Szacuje się, że zapalenie dziąseł u psa występuje nawet u 80% zwierząt, które ukończyły 3 rok życia.
Wśród czynników determinujących rozwój tej choroby wymienia się:
- Wiek psa – w miarę upływu czasu na zębach czworonoga odkłada się coraz większa ilość płytki nazębnej, prowadzącej do powstania zapalenia.
- Budowa czaszki i rodzaj zgryzu psa – w przypadku niektórych ras psów, takich jak rasy miniaturowe oraz rasy brachycefaliczne (np. mopsy), tendencja do zachorowania na zapalenie dziąseł jest większa. Wszystko za sprawą silnie stłoczonych zębów, które osłabiają naturalne mechanizmy samooczyszczenia uzębienia.
- Predyspozycje osobnicze – do których zalicza się np. skład śliny.
- Rodzaj spożywanej karmy – wpływający na tempo narastania płytki. Sprzyja temu szczególnie karma miękka i wilgotna, która odkłada się na zębach bardziej niż sucha.
- Nawyki związane z gryzieniem – gryzienie przypadkowych i brudnych przedmiotów przyczynia się do uszkodzenia dziąseł, które w szybkim tempie atakowane są przez chorobotwórcze bakterie.
- Choroby metaboliczne – predysponujące choroby dziąseł np. cukrzyca, choroby autoimmunologiczne lub mocznica.
Stan zapalny dziąseł u psa w początkowej fazie zajmuje jedynie niewielki obszar brzegu dziąsła i objawia się delikatnym zaczerwienieniem. Z czasem, gdy zapalenie postępuje w miarę narastania kamienia w głąb kieszonki przyzębia, powierzchnia dziąseł stopniowo zaczyna odstawać od zębów. Dziąsła mogą krwawić i boleć psa przy ich dotykaniu.
Leczenie pryszczy u psa
W celu prawidłowego leczenia lekarz weterynarii oceni objawy kliniczne, miejsce zmian oraz przeprowadzi badania cytologiczne pobranego materiału.
Z uwagi na wiele przyczyny, metody leczenia mogą przybrać różne formy:
- Antybiotyki: Jeśli pryszcze są wynikiem infekcji bakteryjnej, weterynarz może przepisać antybiotyki
- Kremy i maści: Istnieją specjalne kremy i maści dla psów, które pomagają w leczeniu pryszczy
- Dieta: Jeśli pryszcze są wynikiem alergii pokarmowej, zmiana diety może być kluczowa
- Redukcja stresu: Jeśli stres jest przyczyną, rozważ wprowadzenie technik relaksacyjnych, takich jak spacery czy zabawki interaktywne
W przypadku braku reakcji na antybiotyki w literaturze przedmiotu zaleca się wykonanie badania hodowlanego szczepu bakterii i antybiogramu. Mimo wszystko, w przypadku zapalenia mieszków włosowych, często konieczne jest długotrwałe leczenie ze stosowaniem miejscowych leków, takich jak 2% mupirocyny lub żelu z nadtlenkiem benzoilu. Pomocne mogą być również okłady z chlorheksydyną 1 .
Najczęstsze przyczyny chorób skóry u psów
Najczęstsze choroby skóry u psów związane są z niewłaściwą pielęgnacją lub zaniedbaniem. Jeśli zwierzę nie jest regularnie czesane, kąpane albo stale przebywa w brudnym otoczeniu, w jego sierści gromadzi się duża ilość zanieczyszczeń, które stanowią pożywkę dla chorobotwórczych drobnoustrojów. Ich siedliskiem staje się także złuszczający się naskórek. Co więcej, jeśli sierść jest przetłuszczona, skołtuniona, skóra nie może być prawidłowo wentylowana. W takich warunkach u psa łatwo dochodzi do grzybicy skóry czy powstawania ognisk zakażenia bakteryjnego. Zaniedbana sierść jest również dogodnym miejscem bytowania roztoczy, pcheł albo wszy lub wszoł. Zakażenia tymi pasożytami mogą szybko prowadzić do powstawania zapalenia skóry u psa, jej uszkodzeń czy reakcji alergicznych.
Dyskomfort i dolegliwości spowodowane infekcją powodują, że pies częściej i intensywniej się drapie. Konsekwencją jest tworzenie się pojedynczych otarć albo tzw. przeczosów – miejsc, w których na skutek ciągłego mechanicznego drażnienia dochodzi do przerzedzania sierści i płaszczyznowych ubytków naskórka. Przeczosy stają się wrotami, przez które do głębszych warstw skóry wnikają drobnoustroje, mogące powodować wyprysk, nadżerki czy owrzodzenia skóry.
Stan skóry psa może też ulec znacznemu pogorszeniu w przypadku niektórych schorzeń wewnętrznych. Należą do nich zaburzenia hormonalne, choroby autoimmunologiczne, nowotwory i alergie pokarmowe. Częstą przypadłością jest także atopowe zapalenie skóry u psa – będące reakcją alergiczną wywołaną przez różnego rodzaju substancje chemiczne (np. detergenty) czy ugryzienia owadów.
