U nas zapłacisz kartą
Czopy łojowe we włosach - Przyczyny, Objawy i Skuteczne Metody Leczenia
Czym są gruczoły łojowe?
Gruczoły łojowe (łac. glandula sebacea) to gruczoły proste, rozgałęzione, pęcherzykowe skóry ssaków, które odpowiedzialne są za wydzielanie łoju uchodzącego do mieszka włosowego. Rozpoczynają swą działalność w okresie embrionalnym, między 13 a 15 tygodniem życia.
Łój skórny zawiera dużą liczbę trójglicerydów oraz wosków złożonych i wolnych kwasów tłuszczowych. Bierze udział w tworzeniu hydrofobowej bariery skóry o działaniu antybakteryjnym i przeciwgrzybiczym. Ponadto zapewnia skórze miękkość i natłuszcza włosy, zapewniając ich gładkość, elastyczność i odporność na warunki atmosferyczne. Innym rodzajem gruczołów łojowych są gruczoły położone na powiekach, które uszczelniają ich zamknięcie i zabezpieczają przed spływaniem łez. Z kolei gruczoły łojowe brodawek sutkowych zapewniają nawilżenie i uelastycznienie brodawki oraz otoczki, zapobiegając tym samym ich wysychaniu i pękaniu.
Dlaczego się pocimy? Odpowiedź znajdziecie na filmie:
Zobacz film: Dlaczego się pocimy? Źródło: Stylowy Magazyn
Przerost gruczołów łojowy
Niektóre osoby mają przerośnięte gruczoły łojowe, zwłaszcza na twarzy, co skutkuje łojotokiem, czyli wzmożoną produkcją sebum. Łojotok manifestuje przetłuszczaniem się skóry.
To z kolei bardzo często prowadzi do trądziku, czyli dermatozy objawiającej się wykwitami skórnymi, takimi jak: zaskórniki, grudki, krosty, a nawet owrzodzenia.
Powiększone gruczoły łojowe najczęściej obserwuje się u młodzieży w okresie pokwitania. Zmiany hormonalne, jakie dokonują się w ciele w okresie dojrzewania, skutkują między innymi powiększeniem gruczołów łojowych, a co za tym idzie łojotokiem.
Nadmiar sebum staje się pożywką dla bakterii. W gruczołach łojowych zaczynają namnażać się bakterie Propionibacterium acnes, a w konsekwencji tworzą się wykwity skórne.
Budowa gruczołów łojowych
Gruczoł łojowy powstaje z głębokiego wpuklenia pochewki zewnętrznej włosa. Zbudowany jest z rozgałęzionych pęcherzyków z sześciennymi komórkami macierzystymi, które ulegają dzieleniu. Następnie część komórek potomnych rozpoczyna intensywną syntezę lipidów, której towarzyszy później degeneracja organelli. Po tym cała komórka ulega apoptozie. Dlatego gruczoł łojowy uważa się za gruczoł holokrynowy. Oznacza to, że całe komórki zostają przekształcone w wydzielinę. Kanał wyprowadzający gruczołu łojowego jest zbudowany z nabłonka wielowarstwowego płaskiego.
Zagęszczenie gruczołów łojowych na ludzkim ciele szacuje się na 100–800 na cm². Zlokalizowane są głównie w bliskiej okolicy włosa. Podeszwy stóp i wewnętrzna powierzchnia dłoni zawierają ich najmniej. Największe nagromadzenie gruczołów łojowych jest na środkowej części twarzy, ramionach, klatce piersiowej, plecach i skórze głowy. Szczególnie duże gruczoły łojowe występują w skórze nosa, policzków i małżowin usznych. Mogą być również w obrębie skóry nieowłosionej, wówczas ich odcinki wydzielnicze uchodzą bezpośrednio na powierzchnię skóry. Dotyczy to gruczołów łojowych na sutkach (gruczoły Montgomery'ego), powiekach (gruczoły Meiboma), wargach, napletku i okolicy odbytu.