U nas zapłacisz kartą
Czy można być uczulonym na człowieka?
Czy można mieć alergię na złoto? Fakty i wątpliwości
Rola złota w powstawaniu alergii kontaktowej nie została jeszcze dokładnie zbadana, podobnie zresztą jak mechanizm interakcji tego metalu ze skórą [5]. Temat alergii na złoto jest kontrowersyjny.
Niektórzy badacze podkreślają, że złoto może wywołać wyprysk kontaktowy tylko w określonych warunkach klinicznych – gdy dojdzie do jonizacji [5,7]. Metal ulega wówczas przekształceniu w postać rozpuszczalną przez aminokwasy znajdujące się w płynach ustrojowych takich jak pot. Dopiero wtedy może być wchłaniany przez skórę. Złoto metaliczne jest jednak trudne do rozpuszczenia, więc ilość uwolnionego złota rzadko bywa wystarczająca do wywołania reakcji alergicznej [5].
Zanim stwierdzono, że złoto w wyrobach biżuteryjnych może uczulać, znane były przypadki nietolerancji leków, które zawierają ów pierwiastek [6]. Z biegiem czasu coraz więcej osób zgłaszało pojawianie się zmian skórnych po kontakcie ze złotymi kolczykami i pierścionkami. Obecnie wiadomo, że większość osób ze stwierdzoną alergią na złoto to kobiety – prawdopodobnie dlatego, że częściej niż mężczyźni używają biżuterii [5].
Występują także przypadki nadwrażliwości u pacjentów z uzupełnieniami stomatologicznym na złocie [6]. Ponadto udowodniono, że alergia kontaktowa na złoto często dotyczy pacjentów ze stentami. Stenty pokryte złotem uwalniają jony do otaczających tkanek. W wyniku ciągłego uwalniana jonów może dojść nawet do zapalenia śródbłonka w naczyniu, w którym znajduje się stent [5].
Obecnie nie ma wątpliwości co do tego, że kontakt ze złotem może wiązać się z reakcjami skórnymi. Reakcje na złoto bywają opóźnione (do 3 tygodni po kontakcie) i uporczywe. Ale wiedza ta jest stosunkowo świeża.
Szybko jednak okazało się, że sama dodatnia próba płatkowa nie jest wystarczającym dowodem na występowanie nadwrażliwości. Dużą część wyników dodatnich uznano za nieistotną klinicznie [5]. Alergia na złoto wymaga potwierdzenia w próbie prowokacyjnej [7]. Jej wykrycie pozostaje więc dużym wyzwaniem diagnostycznym [5].
Alergia na rośliny domowe
Wśród kwiatów doniczkowych, stosunkowo częstym powodem uczulenia mogą być fikusy. W 2004 roku przeprowadzono badania, w których sprawdzono jak częsta jest nadwrażliwość na tę roślinę. Okazało się, że 2,5% badanych z pozytywnym wynikiem testu skórnego wobec jakiegokolwiek alergenu, reaguje również na fikusy [4]. Ich liście, szczególnie te uszkodzone, wydzielają płyn, którego składniki reagują krzyżowo z lateksem. Zaschnięty sok z czasem osadza się w pomieszczeniu wraz z kurzem, co może powodować również wystąpienie wziewnej postaci alergii. W literaturze opisano nawet przypadek kobiety, która doznała wstrząsu anafilaktycznego podczas odkurzania dwumetrowego fikusa [5].
Szeflery zawierają związek o nazwie falkarinol, który jest ich orężem w walce z grzybami i innymi patogenami. Ze względu na swoje właściwości bywa dodawany także do kosmetyków. Dobroczynny związek może również powodować alergie. Znany jest przypadek dziesięciolatki, która po zabawie liściem szeflery o charakterystycznym kształcie parasolki, zaczęła uskarżać się na bóle stawów, pokrzywkę oraz obrzęk twarzy. Na szczęście takie sytuacje są rzadkie, jednak specjaliści apelują, by mieć na uwadze, że rośliny doniczkowe mogą alergizować [6, 7, 8].
W grupie najczęściej powodowanych przez te rośliny objawów, są przede wszystkim odczyny skórne. Jednakże, w pojedynczych przypadkach kwiaty mogą wywoływać objawy alergii wziewnej, ze względu na wysoką zawartość lotnych związków zapachowych [7].
Jest to roślina znana ze swojej zdolności oczyszczania powietrza, co jest jednym z powodów jej popularności. Opisano pojedyncze epizody reakcji alergicznej na skrzydłokwiaty, wśród nich przypadek mężczyzny dostarczającego te kwiaty do biur. Objawami, na które się uskarżał były nieżyt nosa i pokrzywka [7].
Ten gatunek nie jest oczywistym źródłem alergenowym. Natomiast badania sugerują, że dracena może powodować 4,6% pozytywnych wyników testów skórnych wobec roślin ozdobnych [7].
Uczulenie na miód: po czym rozpoznać alergię na miód?
Uczulenie na miód to jedna z najrzadziej diagnozowanych alergii. Czynnikami wywołującymi uczulenie na miód nie jest zresztą. sam miód! Co więcej, objawy uczulenia na miód są tak powszechne, że rzadko kojarzymy je akurat z reakcjami alergicznymi. Jakie są zatem dokładne przyczyny alergii na miód i po czym można ją rozpoznać?
Uczulenie na miód: czy można mieć alergię na produkt powszechnie uważany za zdrowy i niezwykle korzystnie wpływający na działanie organizmu człowieka? Okazuje się, że można. Jednak badania nad tym rodzajem alergii wykazały, że winowajcą nie jest sam miód, ale niektóre składniki, których pszczoły używają do produkcji miodu.
I tutaj warto przypomnieć, że miód to słodki produkt wytwarzany głównie przez pszczoły miodne (Apis mellifera), ale też przez niektóre owady, np. osy. Pamiętajmy o tym koniecznie, ponieważ do wytwarzania swojego miodu osy używają także nektaru roślin, które są dla człowieka trujące. Dlatego też miód os jest często przyczyną ciężkich zatruć pokarmowych.
Jak zatem powstaje miód pszczół miodnych, z jakich przyczyn niektórzy z nas nie mogą go jeść i jakie są typowe reakcje alergiczne przy uczuleniu na miód?
Spis treści
Uczulenie na miód: objawy
Możliwych objawów uczulenia na miód jest tak wiele, że podzielono je na 5 grup:
1. dermatologiczne:
- świąd skóry
- pokrzywka miejscowa
- pokrzywka całego ciała
- obrzęk naczyniowy
- obrzęk ust i powiek
2. gastryczne:
3. oddechowe:
- duszności
- kaszel
- skurcze oskrzeli
- obrzęk nosa i wydzielina z nosa
- obrzęk gardła
4. inne objawy:
5. reakcje natychmiastowe: wstrząs anafilaktyczny i śmierć – w krańcowych, nielicznych przypadkach
Badania z udziałem osób uczulonych na miód wykazały, że zdecydowanie najczęściej występującym objawami są reakcje dermatologiczne i ze strony układu pokarmowego, a wśród nich: obrzęk ust i powiek, miejscowa pokrzywka, bóle brzucha i silne biegunki.
Czytaj też:
