U nas zapłacisz kartą
Czy Mleko Powoduje Pryszcze? Prawda czy Mito?
Pryszcze na brodzie po 30 roku życia - przyczyny powstawania
Pryszcze na brodzie po 30, a nawet 40.roku życia wskazywać mogą na trądzik późny, zwany też hormonalnym. Jest to schorzenie o podobnej etiopatogenezie, jak trądzik młodzieńczy – kluczowym czynnikiem sprawczym są zaburzenia hormonalne. W wielu przypadkach choroba ta stanowi swoiste przedłużenie dolegliwości występujących w okresie dojrzewania (postać przetrwała), choć zdarza się też, że występuje po raz pierwszy dopiero po 25 urodzinach (postać z późnym początkiem).
Cechą charakterystyczną trądziku późnego jest występowanie pryszczy na brodzie, linii żuchwy i szyi, zdecydowanie zaś rzadziej w innych strefach, w tym na czole czy nosie. Objawy zazwyczaj są zbliżone do grudkowo-krostkowej postaci Acne juvenilis.
Pryszcze wypełnione są ropą i mają wyraźnie żółtawy odcień, pomiędzy nimi dostrzec też można czerwone podskórne grudki. Obecny jest stan zapalny, nie występuje jednak silny łojotok. Wyjątkiem jest odmiana retencyjna – w tym przypadku łój wydzielany jest w dużych ilościach, jednak zamiast ropnych pryszczy, na brodzie pojawiają się głównie zaskórniki.
Pryszcze - skąd się biorą?
Pryszcze to nic innego jak krosty na skórze wywołane trądzikiem. Szacuje się, że problem ten może dotyczyć nawet 80 proc. osób od 13. do 30. roku życia. Nie oznacza to wcale, że po tym okresie pryszcze znikają. Zmiany na skórze mogą mieć nawet 40. czy 50-Latkowie. Pryszcze najczęściej występują na twarzy (zwłaszcza w strefie T - czoło, nos i broda), a także na szyi, dekolcie i plecach. Mogą mieć różne zabarwienie. Od jasnoróżowego, aż do czerwonego. To samo dotyczy ich rozmiaru. Mogą być niewielkie i ledwo widoczne oraz duże i wypełnione ropą. Skąd właściwie biorą się pryszcze? Trądzik w okresie dojrzewania prawdopodobnie wynika ze zmian hormonalnych, jakie następują u młodych osób. U dziewczynek problem z pryszczami może występować także tuż przed miesiączką. U dorosłych trądzik spowodowany jest przede wszystkim wzmożoną produkcją sebum, nadmiernym rogowaceniem ujść mieszków włosowych oraz namnożeniem bakterii. Innymi przyczynami mogą być nieprawidłowa dieta, stres, stosowanie antykoncepcji hormonalnej oraz nadużywanie tytoniu. Osoby, które mają problem z pryszczami, powinny również zwrócić uwagę na stosowaną pielęgnację. Czasem problemy ze skórą wynikają ze źle dobranych kosmetyków do twarzy.
Przede wszystkim trzeba pamiętać, że leczenie trądziku powinno przebiegać pod okiem doświadczonego dermatologa, który dobierze odpowiedni sposób leczenia. Czasami konieczne będzie zrobienie dodatkowych badań. Pomocne może być sprawdzenie poziomu TSH (hormonu tyreotropowego, który wydzielany jest przez przysadkę mózgową) oraz morfologia.
W przypadku intensywnego trądziku dobrym wyjściem jest antybiotykoterapia - najczęściej są to leki z grupy tetracyklin. Ze względu na liczne działania niepożądane i nie najlepszy wpływ antybiotyków na żołądek czy jelita, jest to jednak jedynie tymczasowe rozwiązanie. Pryszcze dobrze reagują także na leki z grupy retinoidów - np. na izotretinoinę. Ważną rolę w leczeniu trądziku ogrywają również leki stosowane miejscowo, np. kwas azelainowy i nadtlenek benzoilu. Obie substancje doskonale złuszczają naskórek, działają antybakteryjnie i co najważniejsze - hamują produkcję łoju. Rozpoczynając leczenie trądziku, trzeba być świadomym, że jest to długi proces. Trądzik charakteryzuje się stanami zaostrzenia oraz remisją. W przypadku zminimalizowania problemu nie należy jednak rezygnować z leczenia. Trądzik to choroba przewlekła i nieleczony powróci po kilku tygodniach ze wzmożoną siłą.
Jakie są przyczyny powstawania pryszczy? Skąd się biorą pryszcze?
Pryszcz to mała krostka lub grudka, która pojawiając się na naszej twarzy lub innej części ciała, powoduje pogorszenie humoru i panikę, jak to ukryć czy zagoić. Pryszcze rozwijają się, gdy gruczoły łojowe lub tłuszczowe ulegają zatkaniu i zakażeniu. Prowadzi to do obrzęku, zaczerwienienia i często zmian wypełnionych ropą.
Pryszcze i trądzik właściwie kojarzą nam się z tym samym. Najczęściej występują w okresie dojrzewania, ale tak naprawdę to mogą się pojawić u osoby w każdym wieku. W okresie dojrzewania bardzo zmienia się nasz układ hormonalny. Może to powodować nadmierną aktywność gruczołów łojowych znajdujących się u podstaw mieszków włosowych. Łatwo się domyślić, że pryszcze występują u kobiet najczęściej w wieku młodzieńczym i w okresie menstruacji, kiedy zachodzą zmiany w ilości wydzielanych hormonów. Pryszcze najczęściej pojawiają się na twarzy, plecach, klatce piersiowej i ramionach. Wynika to z faktu, że w tych obszarach znajduje się najwięcej gruczołów łojowych. Trądzik pospolity, główna przyczyny powstawania pryszczy, dotyka ponad 80% nastolatków. Po 25 roku życia trochę się to zmienia - według statystyk dotyczy 3% mężczyzn i 12% kobiet.
Pryszcze - leczenie
Stosuje się różne metody w zależności od nasilenia i rodzaju trądziku. Terapia jest zwykle długotrwała. Przy łagodnym przebiegu wystarcza stosowanie miejscowych preparatów zawierających retinoidy, nadtlenek benzoilu, antybiotyki (erytromycyna i klindamycyna), kwas azelainowy. W średnio- lub bardzo nasilonym trądziku grudkowo-krostkowym stosuje się doustnie antybiotyki najczęściej z grupy tetracyklin. W cięższych postaciach trądziku, przy przewlekłym przebiegu choroby oraz oporności na inne formy leczenia stosuje się pochodne witaminy A, która działa na łojotok, nadmierne rogowacenie ujść przewodów łojowych oraz odczyn zapalny. Uwaga! W związku z działaniem uszkadzającym płód konieczne jest bezwzględne unikanie ciąży przez cały czas trwania leczenia witaminą A oraz po jego zakończeniu.
Odradza się celowe opalanie cery z wypryskami, w związku z tym, że pod wpływem promieni ultrafioletowych dochodzi do nasilenia istniejących zaburzeń złuszczania naskórka, w efekcie czego następuje pogorszenie stanu skóry skłonnej do trądziku w okresie jesiennym.
Czynniki ryzyka
Wciąż nie jest jasne, dlaczego jedne osoby mają więcej pryszczy, a niektóre prawie wcale. Oczywiście sporą rolę odgrywają hormony oraz czynniki genetyczne. Są jednak i inne czynniki.
Dobre i złe bakterie
Delikatne mycie skóry może pomóc w zapobieganiu infekcji, ale z kolei nadmierne szorowanie może pogorszyć stan zainfekowanej skóry. Podobnie, jak w jelitach, tak i na skórze mamy "dobre" bakterie, które nas chronią przed chorobami, oraz te "złe", które mogą wywołać choroby i różne dolegliwości.
Naukowcy z Washington University School of Medicine zidentyfikowali dwa unikalne szczepy bakterii P. acnes w skórze u 20% osób zmagających się z pryszczami. Osoby ze zdrową skórą nie miały tych szczepów. Inny szczep z kolei występował u osób ze zdrową skórą, a brakowało go osobom z pryszczami. Może to wskazywać, że poszczególne rodzaje bakterii determinują nasilenie i częstotliwość wyprysków. Naukowcy sugerują, że bakterie te mogą również oddziaływać z różnymi innymi czynnikami, takimi jak poziom hormonów i sebum. Kwestie te jednak wymagają szerszych badań.
Zakażenia drożdżakowe
Wypryski mogą być także powiązane z infekcjami drożdżakowymi Pityrosporum (inaczej malassezia lub folliculutis). Gdy dostaną się one do mieszków włosowych i zaczną rozmnażać, wówczas mogą się pojawić drobne, ale za to dość swędzące małe, okrągłe krostki. Najczęściej występują one w górnej części klatki piersiowej, ramionach, górnej części pleców, czasami także na twarzy.
Większość ludzi posiada te drożdże na swojej skórze i nic się nie dzieje. Krostki powstają, kiedy drożdży robi się za dużo. Może to się zdarzyć zarówno kobietom, jak i mężczyznom, w różnym wieku. Stan skóry pogarsza noszenie przepoconych ubrań z włókien syntetycznych.
Co ważne, wypryski spowodowane drożdżakami są podobne do trądziku, a leczenie ich tymi samymi metodami co trądzik, m.in. antybiotykiem, może pogorszyć stan skóry. Antybiotyk będzie zwalczać bakterie, które mogłyby kontrolować drożdże i ich rozmnażanie. W przypadku malassezia konieczne jest leczenie przeciwgrzybiczne.
