U nas zapłacisz kartą
Czy po śmierci faktycznie rosną włosy i paznokcie? Mit czy prawda?
Używamy tylko 10 proc. mózgu
Różnią się one od tych obszarów, które są szczególnie aktywne podczas jazdy na rowerze. Jednak mózg w obydwu przypadkach jest aktywny wykonując niezliczoną ilość operacji. Mózg cały czas zawiaduje np. pracą układu krwionośnego, trawiennego itd. W związku z tym nie ma czegoś takiego, jak "ukryty potencjał" mózgu, który można nagle obudzić i wykorzystać, wbrew temu co twierdzi wielu szarlatanów i naciągaczy oferujących rozmaite techniki.
Szacuje się, że wiara w to, że dzieci nagle stają się rozbrykane po zjedzeniu słodyczy wzięła się najprawdopodobniej stąd, że dzieci generalnie są bardziej aktywne od dorosłych. Poza tym przypuszcza się, że utrwalenie mitu w latach 70. wzięło się z faktu, iż dzieci często jadły większe ilości słodkich produktów na przyjęciach, wśród swoich rówieśników co sprzyjało większej aktywności i zabawie.
Włosy i paznokcie rosną po śmierci, używamy 10 proc. mózgu, a trawienie gumy do żucia trwa 7 lat. Oto popularne bzdury
Witamina C pomaga powstrzymać przeziębienie. Używamy tylko 10 proc. mózgu. Cukier powoduje nadaktywność. Guma do żucia pozostaje w systemie pokarmowym przez siedem lat. Co łączy te stwierdzenia? To bzdury!
Choć wielu może być trudno w to uwierzyć, żadne z powyższych stwierdzeń nie jest prawdziwe. Choć słyszeliśmy je wiele razy, a niektóre z nich są tak zakorzenione w powszechnej świadomości, że powielają je niekiedy nawet lekarze - jak w przypadku witaminy C, są po prostu nieprawdziwe.
W obiegu funkcjonuje wiele takich fałszywych "prawd". Oto niektóre z nich.
Włosy i paznokcie rosną po śmierci
W tym stwierdzeniu nie ma prawdy, martwe ciało nie produkuje bowiem keratyny potrzebnej do wytworzenia włosów i paznokci. Jednak w tym wypadku istnieje przynajmniej wytłumaczenie, dlaczego może wydawać się włosy rosną po śmierci. Chodzi o to, że martwa, pozbawiona składników odżywczych i nawilżania skóra zaczyna po śmierci wysychać i tracić swoją objętość. Włosy i paznokcie nie podlegają jednak temu procesowi, co sprawia, że zachowują one swoje rozmiary.
To właśnie przyczyna złudzenia, że po śmierci wciąż dochodzi do wzrostu wytworów skóry. Po prostu część włosów i paznokci zostaje odsłonięta przez kurczącą się skórę. Pracownicy zakładów pogrzebowych znają dobrze ten efekt, który może niekiedy doprowadzić do tego, że ogoleni w chwili śmierci mężczyźni zdają się zyskiwać po ustaniu funkcji życiowych zarost.
Dlaczego utrata włosów podczas choroby onkologicznej jest tak trudna dla kobiet?
Związane jest to z faktem, iż kobiety przechodząc chemię muszą się zmagać nie tylko z ciężką walką o swoje zdrowie, ale również z trudnym przetrwaniem okresu utraty niezwykle istotnego aspektu utożsamianego z urodą.
Aby zrozumieć wagę posiadanych włosów podczas leczenia, przeprowadzono wiele badań, z których udało się dowiedzieć, że wśród różnych skutków ubocznych chemioterapii (np. nudności, zmęczenia) łysienie jest nadal oceniane jako jedno z najbardziej niepokojących doświadczeń kobiet, które muszą je znieść.
Dla wielu kobiet łysienie po chemioterapii okazywało się trudniejszym emocjonalnie przeżyciem niż utrata piersi! Opisywane doświadczenia powinny nasunąć wnioski dotyczące umożliwienia pacjentom onkologicznym korzystania z pomocy w zakresie wsparcia ich problemu włosowego, który tak samo nieoczekiwanie wkradł się w ich życie, jak rak odbierający zdrowie fizyczne i siły witalne.
Ważnym aspektem w zakresie wsparcia przechodzenia przez utratę tego atrybutu urody jest przede wszystkim przygotowanie osoby chorującej na możliwą utratę, ale również pokazanie możliwości, opcji, jakie posiada w swojej sytuacji włosowej.
Bardzo często osoby tracące swoje włosy nie mają pojęcia w jakiej sytuacji się znajdują- czy włosy odrosną, czy stracą wszystkie, jak szybko będą odrastać - ta niewiedza powoduje dodatkowy stres. Wparcie emocjonalne, z czym mogą się spotkać, ale też pokazanie możliwości, jak sobie radzić nawet w trudnej sytuacji całkowitej utraty włosów po chemioterapii, może dać pacjentowi poczucie pewnego planu działania oraz „teoretycznego” przygotowania, z czym mogą się zmierzyć.
Choć może to brzmieć abstrakcyjnie, wiele badań pokazało, iż to właśnie przygotowanie nas do tego, co może się stać w naszym życiu (również tego złego) pozwala nam w większym stopniu podejmować różnego rodzaju aktywności, nawet jeśli mogą być one obarczone obawą zmierzenia się z tym co trudne.
