U nas zapłacisz kartą
Dieta a łuszczyca - Klucz do Leczenia i Łagodzenia Objawów
Dieta w łuszczycy – czego należy unikać?
W diecie przy łuszczycy powinniśmy unikać produktów spożywczych, które prowadzą do zaostrzenia stanu zapalnego organizmu, a tym samym determinują objawy łuszczycy.
Należy więc ograniczyć spożycie mięsa i produktów mięsnych, a u większości pacjentów również produktów nabiałowych. Na nasze zdrowie negatywnie wpływają produkty wysoko przetworzone, czyli wszelkiego rodzaju fast-foody, dania typu instant, gotowe dania i sosy w słoikach. Z jadłospisu należy również wyeliminować cukier biały, wszelkiego rodzaju słodycze, ciastka, wypieki i produkty cukiernicze. Przy łuszczycy nie powinnyśmy również nadużywać ostrych przypraw, tłustych potraw, serów żółtych oraz serów pleśniowych.
Dziennie wypijajmy minimum dwa litry niegazowanej wody, natomiast unikajmy: kawy, dosładzanych soków, wody smakowej, napojów energetycznych, słodkich napojów gazowanych. Z diety należy całkowicie wyeliminować alkohol.
Objawy łuszczycy mogą również nasilać warzywa zawierające duże ilości związków siarki, czyli m.in. groch i fasola. Natomiast częste sięganie po jagody, truskawki, ananasy, pomarańcze i inne owoce cytrusowe wpływa na zwiększenie produkcji histaminy – badania naukowe wykazują, że histamina może wpływać na nasilenie świądu skóry.
Objawy łuszczycy mogą nasilać warzywa psiankowe i warzywa zawierające duże ilości związków siarki, czyli m.in: pomidory, ziemniaki, papryka, bakłażan, groch, fasola.
Unikajmy grupy warzyw psiankowych, w których składzie znajduje się tomatyna. Ten niesteroidowy alkaloid może determinować występowanie reakcji alergicznych skóry. Z jadłospisu warto więc wyeliminować: pomidory, ziemniaki, paprykę, bakłażany.
Badania kliniczne wykazują, że wśród osób uzależnionych od palenia tytoniu występuje zwiększone ryzyko rozwoju łuszczycy. Zawarta w papierosach nikotyna negatywnie wpływa na funkcjonowanie układu immunologicznego oraz może nasilać reakcje zapalne w skórze.
Skąd bierze się łuszczyca?
Zanim przejdziemy do tego, na czym polega dieta łuszczycowa, warto bliżej przyjrzeć się samemu problemowi. Łuszczyca to choroba zapalna skóry o podłożu autoimmunologicznym, którą wyróżnia przebieg obejmujący naprzemienne okresy wyciszenia i zaostrzenia. Co istotne, łuszczycą nie można się zarazić, o czym warto pamiętać, jako że wciąż można napotkać taki mit – powoduje to, że chorzy czują się często odizolowani od społeczeństwa.
Dokładne przyczyny łuszczycy nie zostały do końca poznane, choć bardzo często wskazywane jest podłoże genetyczne. Jeżeli oboje rodziców choruje na łuszczycę, to prawdopodobieństwo jej wystąpienia u dziecka wzrasta aż o 50%. Dodatkowo w grę wchodzą zaburzenia immunologiczne. Łuszczyca pojawia się na skutek nadmiernego podziału komórek naskórka w połączeniu z jego niewłaściwym złuszczaniem.
Oprócz tego do czynników zaostrzających chorobę lub mogących bezpośrednio wpłynąć na jej istnienie zaliczamy:
- stres,
- zakażenia gronkowcem lub paciorkowcem,
- ciążę, połóg,
- zaburzenia hormonalne, jak np. te, które wynikają z menopauzy,
- częste sięganie po używki,
- zażywanie niektórych leków, jak chociażby litu i progesteronu,
- stosowanie nieumiejętnej pielęgnacji i nieprzestrzeganie zasad higieny.
Zdiagnozowanie łuszczycy następuje zazwyczaj po 10. roku życia.
Dieta w łuszczycy. Co jeść a czego unikać? Przykładowy jadłospis
Łuszczyca to zapalna i przewlekła choroba skóry, której etiopatogeneza ciągle nie jest w pełni rozpoznana. Wśród przyczyn tej choroby ważną rolę przypisuje się czynnikom genetycznym oraz czynnikom o podłożu immunologicznym. Wpływ na rozwój łuszczycy mogą mieć też czynniki środowiskowe takie jak styl życia, codzienna dieta, używki, przebyte choroby i zażywane leki, a także czynniki o podłożu psychologicznym. Na podstawie wielu badań klinicznych, epidemiologicznych i genetycznych łuszczycę zalicza się do chorób z grupy przewlekłych schorzeń układowych o podłożu zapalnym. Może ona wystąpić u chorych w każdym wieku. Przebiega z okresami zaostrzeń i remisji. Szacuje się, że dotyczy od 0,6% do 4,8% populacji obu płci na całym świecie. W Polsce choruje na nią blisko 3% kobiet i mężczyzn.