U nas zapłacisz kartą
Skuteczne domowe sposoby na łagodzenie uczuleń skórnych
Wysypka u dziecka jako objawy infekcji
Stosunkowo często wysypki są objawem choroby wirusowej. Infekcjom wirusowym bardzo często towarzyszą wysypki plamiste, plamisto-grudkowe (najczęściej) oraz pęcherzykowe. Sama wysypka może być głównym objawem choroby, jak w przypadku różyczki czy odry, lub towarzyszyć innym objawom zakażenia, jak przy mononukleozie zakaźnej, infekcjach adenowirusowych lub chorobach enterowirusowych. Wysypki towarzyszące odrze, ospie wietrznej czy różyczce są bardzo charakterystyczne i raczej trudno pomylić je z inną jednostką chorobową.
Dzięki obowiązkowym szczepieniom, dzieci chorują na odrę zdecydowanie rzadziej. Nie oznacza to jednak, że choroba ta jest wyeliminowana. Mniej więcej w drugim dniu choroby u pacjenta na głowie lub twarzy pojawiają się bardzo charakterystyczne grudkowo-plamiste zmiany na skórze (zwane osutką). Wykwity te zaczynają stopniowo schodzić w dół ciała chorego. Często towarzyszą im także plamki Koplika, czyli szarobiałe grudki na błonie śluzowej policzków.
W przypadku różyczki, u połowy pacjentów pojawia się charakterystyczna plamisto-grudkowa wysypka. Jej kolor może się zmieniać od bladoróżowego do czerwonego. Zwykle pierwsze różyczkowe wykwity pojawiają na twarzy, a następnie w ciągu doby rozprzestrzeniają się na tułów i kończyny. Zwykle po kilku dniach ustępują bez przebarwień.
Trzydniówka (rumień nagły) to choroba występująca prawie zawsze u dzieci do trzeciego roku życia. W jej przebiegu pojawia się bladoróżowa drobnoplamisto-grudkowa wysypka na tułowiu, szyi i twarzy-rzadko na kończynach.
U chorych na rumień na twarzy i policzkach pojawia się charakterystyczna gruboplamista, zlewająca się wysypka, która nierzadko przybiera kształt motyla (ten efekt nazywa się także „twarzą spoliczkowaną‟). Tułów i wyprostowane części kończyn pokrywają plamiste, blednące do środka wykwity, które nazywa się wykwitami koronkowymi lub girlandowatymi.
Od 5 proc. do 50 proc. chorych zakażonych enterowirusami boryka się towarzyszącą chorobie wysypką. Zazwyczaj jest bladoróżowa i plamisto-grudkowa. Czasem w jamie ustnej lub na kończynach pacjenta pojawiają się zmiany pęcherzykowe.
Objawy uczulenia na twarzy – jak się objawia uczulenie na twarzy?
Alergia na twarzy, podobnie jak inne reakcje alergiczne, może mieć zarówno różne przyczyny, jak i symptomy. Jak zatem rozpoznać uczulenie na twarzy? Objawy alergii, które powinny zaniepokoić to między innymi:
- kaszka na twarzy
- czerwone suche plamy na policzkach
- swędzenie skóry
- wysypka na szyi i dekolcie
- wysypka wokół ust i na brodzie
- ropiejące krostki
- obrzęk
Powyższe objawy uczulenia na twarzy zazwyczaj poprzedza uciążliwy świąd. Symptomy mogą występować w parze z pieczeniem, łuszczeniem, a nawet bolesnym pękaniem skóry, na której wystąpiła reakcja alergiczna. Świąd może być nawet wynikiem zapalenia skóry. Dodatkowo niewskazane drapanie chorobowo zmienionych miejsc może być przyczyną podrażnienia zdrowego naskórka, a w ostateczności – przerwania jego ciągłości.
Alergia skórna: jak walczyć z uczuleniem
Swędzi cię skóra, masz krostki, czerwone plamy. Alergię skórną może wywołać nie tylko płyn do zmywania czy tusz do rzęs, ale też biżuteria, klamra od paska, słońce i morska woda. Jeśli znasz winowajcę, łatwiej uniknąć uczulenia. Jak powstaje wyprysk kontaktowy? Leczenie alergii skórnej.
Spis treści
Zanieczyszczone środowisko, przetworzona żywność, substancje chemiczne, stres – wszystko to sprawia, że układ odpornościowy nie radzi sobie z otaczającymi nas alergenami (substancje uczulające). Efekt jest taki, że alergia skórna (kontaktowa), której objawem jest wyprysk kontaktowy, nazywany też egzemą pojawia się po kontakcie z np. niegroźnymi składnikami szamponu czy farby drukarskiej. U osób z alergią kontaktową pod wpływem alergenu powstają tzw. uczulone limfocyty. Uruchamiają one reakcję, która wzmaga aktywność histaminy i innych czynników o działaniu prozapalnym. Rozwija się stan zapalny skóry, któremu towarzyszy charakterystyczny wyprysk. Wyprysk kontaktowy może też być skutkiem zwykłego podrażnienia skóry (tzw. wyprysk kontaktowy toksyczny). Dzieje się tak, gdy substancje drażniące (np. detergenty) zmieniają naturalne pH skóry i uszkadzają jej barierę ochronną. Wtedy także rozwija się proces zapalny skóry. Przewlekłe zapalenie ułatwia wnikanie do organizmu alergenów kontaktowych, co może prowadzić do powstania nadwrażliwości alergicznej na daną substancję.
Co na uczulenie skórne? Leczenie alergii skórnej
Leczenie alergii skórnej przeprowadzane jest przez dermatologa i opiera się przede wszystkim na skutecznym rozpoznaniu przyczyn dolegliwości. W procesie diagnozowania alergii skórnej wykorzystuje się różnorodne metody, w tym testy skórne punktowe, testy płatkowe oraz ocenę poziomu immunoglobulin E (IgE). Testy płatkowe są niezwykle pomocne, szczególnie w rozpoznawaniu kontaktowego zapalenia skóry.
W terapii alergii stosuje się leki przeciwhistaminowe, które dzielą się na dwie główne kategorie: leki przeciwhistaminowe I i II generacji. Leki pierwszej generacji, takie jak klemastyna czy hydroksyzyna, choć skuteczne w blokowaniu receptorów H1 histaminy, wykazują działanie nieselektywne, oddziałując również na inne receptory. Może to prowadzić do niepożądanych efektów ubocznych, w tym senności czy suchości w ustach. Z tego powodu, zaleca się obecnie stosowanie nowszych preparatów jak leki przeciwhistaminowe II generacji, które koncentrują się na blokowaniu receptorów H1, minimalizując przy tym ryzyko działań niepożądanych. Do tej grupy należą między innymi cetyryzyna, loratydyna czy feksofenadyna. Wybierając lek antyhistaminowy, należy uwzględnić indywidualne cechy pacjenta oraz potencjalne różnice w przenikaniu substancji czynnych do ośrodkowego układu nerwowego.
W objawowym leczeniu alergii skórnej często stosuje się preparaty miejscowe w formie maści lub żeli, które mogą zawierać składniki łagodzące świąd. W sytuacjach, gdy leczenie objawowe nie przynosi ulgi, dermatolog może zalecić krótkotrwałe stosowanie maści z glikokortykosteroidami. Nowoczesną alternatywą dla miejscowych glikokortykosteroidów są inhibitory kalcyneuryny, takie jak pimekrolimus czy takrolimus, które nie uszkadzają bariery naskórkowej i mogą być stosowane na delikatne partie skóry, na przykład na twarz czy dłonie. Są one obecnie często wybierane w leczeniu atopowego zapalenia skóry.
