U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia figówki gronkowcowej - Piękno natury w detalu
Objawy gronkowca na twarzy
Gronkowiec na twarzy może być przyczyną kilku dość poważnych chorób skóry takich jak: zapalenie mieszków włosowych, figówka gronkowcowa, liszajec, ropnie i czyraczność. F igówka gronkowcowa to przewlekłe, ropne zapalenie mieszków włosowych . Na schorzenie to cierpią głównie mężczyźni– do zakażenia dochodzi bardzo często w czasie golenia zarostu, kiedy skóra ulegnie zadrapaniu lub skaleczeniu. Głównym objawem figówki gronkowcowej jest stan zapalny w obrębie skóry z zarostem – na brodzie, policzkach, wokół ust, a czasem nawet na głowie. Skóra może puchnąć i boleć, pojawiają się liczne krostki w miejscach ujść mieszków włosowych – najczęściej przebite wyrastającym włosem . Z takich zmian tworzą się strupy, guzy i nacieki ropne. Wypryski pozostawiają po sobie liczne blizny. W trakcie choroby włosy łatwo wypadają, jednak po wyleczeniu sytuacja wraca do normy. Stan zapalny w figówce gronkowcowej ma charakter przewlekły. Leczenie gronkowca na twarzy trwa kilka tygodni, czasem kilka miesięcy.
Gronkowiec odpowiada także za powstawanie jęczmienia na powiece. Pierwszymi objawami są zaczerwienienie i swędzenie oka. Po pewnym czasie rosnący jęczmień prowadzi do obrzęku powieki i łzawienia. Liszajec zakaźny to choroba o podłożu rumieniowym, w której pojawiają się drobne, szybko pękające pęcherzyki, a następnie tworzą „miodowe” strupy.
Gradówka – przyczyny, objawy oraz leczenie przewlekłego stanu zapalnego gruczołów Meiboma
Leczenie naturalne i domowe sposoby na figówkę
Przede wszystkim należy pamiętać, że figówka to choroba przewlekła, która zwykle wymaga leczenia antybiotykiem pod okiem lekarza. Istnieją jednak domowe sposoby wspierające proces zdrowienia. Wymienić tu można przede wszystkim takie nawyki higieniczne, które zminimalizują stan zapalny.
- regularne mycie twarzy delikatnymi środkami antybakteryjnymi,
- dbałość o czystość rąk,
- odkażanie przyrządów do golenia,
- rezygnacja z maszynek elektrycznych czy wielorazowych na rzecz jednorazowych ostrzy do golenia,
- stosowanie środków odkażających bezpośrednio na ogoloną skórę.
Naturalne leczenie figówki sprawdzi się tylko w bardzo wczesnym stadium choroby. Wówczas można wspomagać się np. okładami z dodatkiem:
- olejku z drzewa herbacianego,
- soku z czosnku,
- octu jabłkowego,
- olejku eukaliptusowego.
Wszystkie te substancje działają, jak naturalne antybiotyki i wykazują właściwości przeciwbakteryjne.
Ostatecznie jednak zamiast działania na własną rękę lepiej stosować wskazaną przez lekarza, a dodatkowo dostarczać organizmowi wartościowych witamin i minerałów zawartych w odpowiednio zbilansowanej diecie oraz suplementach diety.
Figówka gronkowcowa to dolegliwość, którą łatwo pomylić z wieloma innymi problemami skórnymi. Dlatego zamiast podejmować samodzielne próby leczenia, najlepiej skonsultować się ze specjalistą.
Jak leczyć figówkę? Jaki antybiotyk stosować?
Z uwagi na to, że choroba ma podłoże bakteryjne, jej leczenie opiera się przede wszystkim na antybiotykoterapii. Jaki antybiotyk na figówkę gronkowcową jest zwykle wykorzystywany w leczeniu?
Zacznijmy od tego, że terapia polega na stosowaniu:
- preparatów miejscowych - w tym sprayów, aerozoli, płynów, maści na chorobowo zmienioną skórę. Miejscowe leczenie figówki gronkowcowej bazuje na wykorzystaniu środków zawierających kwas fusydowy. Jego mechanizm polega na hamowaniu syntezy białek w komórkach bakterii, co prowadzi do ich zniszczenia lub zablokowania dalszego rozwoju. Antybiotyki z tym składnikiem wykorzystuje się z powodzeniem do terapii innych chorób o podłożu bakteryjnym, w tym liszajca zakaźnego oraz w leczeniu chorób wywoływanych przez Corynebacterię. Zdaniem dra hab. n. med. Adama Reicha z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu, miejscowa aplikacja kwasu fusydowego jest równie skuteczna jak antybiotyki podawane ogólnie,
- leków ogólnoustrojowych - w przypadku bardziej zaawansowanych zmian lekarz może przepisać pacjentowi leki ogólnoustrojowe, m.in. doustne. Wiele preparatów zawierających takie substancje, jak wankcomycyna lub linezoid jest podawanych dożylnie albo w formie zastrzyków. Staphylococcus aureus ma dużą zdolność do nabywania oporności na antybiotyki, dlatego zwalczanie tej bakterii może wywoływać trudności. Choroba może mieć też charakter nawracającej.
Leczenie figówki poprzedzone jest diagnostyką polegającą nie tylko na ocenie wizualnej, ale także na badaniach pod kątem podejrzenia gronkowca, m.in. wykonaniu posiewu i antybiogramu.
Ten etap jest bardzo istotny, ponieważ zmiany skórne mogą przypominać wiele innych problemów skórnych, m.in.:
- trądzik różowaty,
- świerzb,
- polekowe zapalenie mieszków włosowych,
- zapalenie mieszków włosowych o innym podłożu.
Jak można zarazić się gronkowcem?
Gronkowiec może przedostać się do organizmu człowieka kilkoma sposobami, lecz s amo wniknięcie bakterii nie oznacza jeszcze zachorowania – zazwyczaj układ odpornościowy człowieka sam potrafi poradzić sobie z patogenem. Do zachorowania dochodzi po przedostaniu się bakterii do krwiobiegu na skutek przerwania ciągłości naskórka, najczęściej w okresie osłabionej odporności – np. z powodu nadmiernego stresu, niedawno przebytej choroby lub w okresie jesienno-zimowym.
Na infekcje gronkowcem szczególnie narażone są :
- osoby z otwartymi ranami, oparzeniami i skaleczeniami,
- osoby z chorobami skóry np. łuszczycą,
- osoby z osłabioną odpornością (osoby starsze, osoby z chorobą nowotworową, chorzy w trakcie terapii immunosupresyjnej) oraz osoby chore na cukrzycę, przewlekłą niewydolność nerek, choroby obwodowe naczyń krwionośnych,
- kobiety w ciąży,
- dzieci (szczególnie niebezpieczny jest gronkowiec u niemowląt),
- pacjenci z cewnikiem lub kroplówką, osoby po przebytym zabiegu chirurgicznym, personel medyczny, odwiedzający chorych goście.
Papierowa skóra – tajemnicza choroba czy wymysł pacjenta? Czy można mieć alergię na dotyk?
Na czym polega diagnostyka oraz leczenie figówki gronkowcowej?
Figówka gronkowcowa rozpoznawana jest najczęściej na podstawie obrazu klinicznego. Postawienie diagnozy ułatwiają: typowa lokalizacja zmian na twarzy, ich krostkowy wygląd oraz wypadanie nieuszkodzonych włosów znajdujących się wewnątrz zmian skórnych. Rzadko w celu dokładnej identyfikacji czynnika wywołującego chorobę wykonywany jest posiew z treści ropnej. Hodowla pozwala na określenie patogenu odpowiedzialnego za rozwój zapalenia, czyli w przypadku figówki gronkowcowej – gronkowca złocistego. Jeśli stany zapalne mieszków włosowych nawracają, wykonywane są badania na nosicielstwo gronkowca złocistego (wymaz z jamy nosowej).
Leczenie figówki gronkowcowej polega na stosowaniu leków przeciwbakteryjnych (czyli antybiotyków). Zalecane jest przyjmowanie antybiotyków w formie doustnej, gdyż zapewnia to lepszą penetrację aktywnego składnika do miejsc chorobowych i – co za tym idzie – większą skuteczność terapii. Leczenie może trwać nawet kilka tygodni. Maści z antybiotykami powinny być stosowane jako metody uzupełniające antybiotykoterapię ogólnoustrojową. Niekiedy wspomagająco stosowane są także preparaty miejscowe z kortykosteroidami.
Niezwykle ważna jest profilaktyka rozwoju zapalenia mieszków włosowych. Przyrządy używane do golenia należy za każdym razem dokładnie oczyścić, a po goleniu skórę przemyć odpowiednim preparatem odkażającym. Niestety figówka gronkowcowa ma tendencję do nawrotów i u osób do niej predysponowanych może pojawiać się nawet kilka razy w roku. Tacy pacjenci muszą szczególnie dbać o higienę skóry oraz przyborów kosmetycznych (np. zalecane jest stosowanie jednorazowych golarek i nieużywanie maszynek elektrycznych).
Skąd się bierze świąd skóry? Dowiesz się tego z filmu:
