U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia figówki gronkowcowej - Piękno natury w detalu
Gronkowiec złocisty – charakterystyka
Gronkowiec złocisty ( Staphylococcus aureus ) jest szybko rozprzestrzeniająca się bakterią znaną ze swojej oporności na antybiotyki. Szacuje się, że nawet co trzecia osoba w pewnym momencie życia jest nosicielem tej bakterii (około 10-20 proc. osób jest stałymi nosicielami, 50 proc. tymczasowymi, a blisko 25 proc. nosicielstwa dotyczy personelu medycznego) i przenosi ją na powierzchni skóry lub w nosie. Nosicielstwo bezobjawowe to efekt tzw. kolonizacji bakteryjnej. Gronkowiec najczęściej lokalizuje się w g ardle, nosie, pochwie i na skórze.
Jeśli dojdzie do spadku odporności organizmu, gronkowiec może prowadzić do rozwoju różnych chorób. Kiedy pojawi się we krwi (jest to tzw. bakteriemia) jest rozprowadzany po całym ciele, wywołując zakażenia zarówno miejscowe (ropnie, czyraki, wypryski, zapalenia spojówek), jak i ogólnoustrojowe (zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie żył, zapalenie kości i szpiku kostnego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
S. aureus wytwarza szereg toksyn pozakomórkowych, takich jak enterotoksyna A-E, toksyna zespołu wstrząsu toksycznego 1 (TSST-1) oraz epidermolizyna. Spożycie enterotoksyny wytwarzanej przez S. aureus w skażonej żywności może powodować zatrucie pokarmowego. Epidermolizyna prowadzi do gronkowcowego zespołu oparzonej skóry, a toksyna TSST 1 do bardzo groźnego zespołu wstrząsu toksycznego.
Niebezpieczne powikłania pogrypowe. Jak się przed nimi chronić?
Objawy gronkowca skórnego
Objawy gronkowca skórnego są podobne do tych wywoływanych przez gronkowca złocistego – S. epidermitis może powodować infekcje bakteryjne w postaci anginy, zapalenia górnych dróg oddechowych, płuc czy oskrzeli, którym towarzyszą ból gardła, kaszel, osłabienie, podniesiona temperatura ciała, zawroty głowy. U osób leczonych na oddziałach kardiologicznych, szczególnie po operacjach serca, z wprowadzonymi implantami i przy każdym innym, inwazyjnym leczeniu, gronkowiec skórny zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenie wsierdzia (wsierdzie jest najgłębiej położoną tkanką w sercu). Objawem gronkowca skórnego może być również zapalenie układu moczowego lub zapalenie kości i szpiku. Gronkowiec skórny może manifestować się pod postacią wykwitów skórnych, ropni, jęczmieni i liszajców.
Liszaj na twarzy – jak się objawiają różne rodzaje liszaja? Czym jest ta jednostka chorobowa?
Na czym polega diagnostyka oraz leczenie figówki gronkowcowej?
Figówka gronkowcowa rozpoznawana jest najczęściej na podstawie obrazu klinicznego. Postawienie diagnozy ułatwiają: typowa lokalizacja zmian na twarzy, ich krostkowy wygląd oraz wypadanie nieuszkodzonych włosów znajdujących się wewnątrz zmian skórnych. Rzadko w celu dokładnej identyfikacji czynnika wywołującego chorobę wykonywany jest posiew z treści ropnej. Hodowla pozwala na określenie patogenu odpowiedzialnego za rozwój zapalenia, czyli w przypadku figówki gronkowcowej – gronkowca złocistego. Jeśli stany zapalne mieszków włosowych nawracają, wykonywane są badania na nosicielstwo gronkowca złocistego (wymaz z jamy nosowej).
Leczenie figówki gronkowcowej polega na stosowaniu leków przeciwbakteryjnych (czyli antybiotyków). Zalecane jest przyjmowanie antybiotyków w formie doustnej, gdyż zapewnia to lepszą penetrację aktywnego składnika do miejsc chorobowych i – co za tym idzie – większą skuteczność terapii. Leczenie może trwać nawet kilka tygodni. Maści z antybiotykami powinny być stosowane jako metody uzupełniające antybiotykoterapię ogólnoustrojową. Niekiedy wspomagająco stosowane są także preparaty miejscowe z kortykosteroidami.
Niezwykle ważna jest profilaktyka rozwoju zapalenia mieszków włosowych. Przyrządy używane do golenia należy za każdym razem dokładnie oczyścić, a po goleniu skórę przemyć odpowiednim preparatem odkażającym. Niestety figówka gronkowcowa ma tendencję do nawrotów i u osób do niej predysponowanych może pojawiać się nawet kilka razy w roku. Tacy pacjenci muszą szczególnie dbać o higienę skóry oraz przyborów kosmetycznych (np. zalecane jest stosowanie jednorazowych golarek i nieużywanie maszynek elektrycznych).
Skąd się bierze świąd skóry? Dowiesz się tego z filmu:
Objawy gronkowca złocistego
Gronkowiec może lokalizować się w różnych miejscach organizmu, dlatego objawy zakażenia zależą od miejsca bytowania bakterii.
- Objawy gronkowca złocistego w nosie i gardle
Gronkowiec złocisty często wywołuje zakażenia górnych dróg oddechowych. Może prowadzić do anginy, czyli zapalenia migdałków podniebiennych, które daje objawy takie jak: osłabienie, uczucie rozbicia, wysoka temperatura. Gardło staje się czerwone, wrażliwe, boli, pojawia się na nim ropny nalot, owrzodzenia lub drobne pęcherzyki. Często anginie towarzyszy również katar, kłopoty z przełykaniem i mówieniem. Węzły chłonne żuchwy i szyi są powiększone. Osoby dorosłe skarżą się na ból promieniujący do ucha, u dzieci pojawia się biegunka lub wymioty. Gronkowce są przyczyną ok. 30 proc. przypadków anginy, pozostałe przypadki są wywoływane przez paciorkowce. Gronkowiec złocisty w zatokach może wywołać zapalenia zatok , które objawia się silnym katarem, osłabieniem i wysoką temperaturą.
- Objawy gronkowca złocistego w płucachi jelitach
Gronkowiec złocisty może prowadzić do zapalenia płuc, które charakteryzuje się gromadzeniem się ropnej plwociny w płucach, kaszlem, wysoką temperaturą, uczuciem osłabienia i rozbicia, bólami mięśni. Gronkowiec złocisty w jelitach wywołuje nudności, wymioty, biegunki, bóle brzucha i mdłości.
Bakterie gronkowca złocistego bytują na skórze, w którą wnikają przy skaleczeniu lub zadrapaniu, czego efektem może być: zapalenie mieszków włosowych, czyraki, ropne wypryski, guzki czy figówka gronkowcowa.
Jak wyglądają czyraki i jak je leczyć?
Jakie objawy daje figówka gronkowcowa?
Zapalenie mieszków włosowych, czyli figówka, objawia się przede wszystkim ropnymi zmianami na owłosionych częściach ciała. Dominującymi wykwitami są krostki wypełnione treścią ropną, pęcherze oraz grudki. Zmiany zlokalizowane są w mieszkach włosowych, czyli w wąskich tunelach w skórze, z których wyrastają włosy. Skóra wokół wykwitów jest zmieniona i wykazuje cechy zapalne – jest zaczerwieniona, obrzęknięta, może być bolesna podczas dotyku. Krostki z czasem pękają, wydzielając ropną treść na zewnątrz, lub przysychają i tworzą strupy. Stan zapalny zaburza prawidłowe funkcjonowanie mieszka włosowego, co skutkować może gorszym przyczepem cebulek włosa. Prowadzi to często do wypadania włosów.
Po właściwym leczeniu stan skóry i włosów ulega poprawie, a choroba nie niesie zwykle żadnych następstw. W najcięższych przypadkach, w których zapalenie rozwija się także w głębszych warstwach skóry, figówka gronkowcowa może spowodować powstanie długotrwałych blizn na skórze twarzy.
