U nas zapłacisz kartą
Zgrubienie na nosie - Odkryj, co mogą pokazać zdjęcia
Czym smarować nos psa?
Suchy nos u psa wymaga odpowiedniej pielęgnacji. Regularne smarowanie odpowiednimi maściami jest najlepszą profilaktyką! Bardzo dobre preparaty to:
- Elastopad,
- maść z witaminą A,
- NozzleDazzle,
- K9 Paw `n` Nose,
- Totobi.
Co jeszcze możesz zrobić? Leczenie zależy od przyczyny. Testy diagnostyczne obejmują zeskrobiny skóry, posiewy bakterii i grzybów oraz biopsje. Przepisane leki będą zależne od ich wyników. Przykładowo, jeśli zdiagnozowane jest słoneczne poparzenie skóry pomocne może być połączenie miejscowego balsamu steroidowego oraz ograniczenia ekspozycji na światło słoneczne.
W słoneczne dni warto stosować kremy z filtrami np. Elastopad lub SunFree. Uchroni to psa przed poparzeniem słonecznym i niepotrzebnym dyskomfortem. Pamiętaj, że powtarzające się poparzenia mogą doprowadzić do nowotworu skóry!
Dla psów prezentowanych na wystawach na rynku zoologicznym pojawiły się też maści przyczerniające nos. Opiekun może przy ich użyciu zatuszować czasowy lub stały brak pigmentu nosa. Opierają się one na naturalnych składnikach, a efekt utrzymuje się od kilku godzin do kilku dni.
Psi nos to narząd o czułości, jakiej nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić! Opiekunowie psów powinni zwracać uwagę na nos swojego pupila i dbać o niego, by ich podopieczny mógł w niezakłócony sposób poznawać swoje otoczenie!
Rak nosa – objawy. Jak rozpoznać nowotwór nosa?
- nasilające się trudności w oddychaniu przez nos, zwłaszcza po jednej stronie,
- niedrożność w jednym przewodzie nosowym,
- wyciek płynnej treści ropnej z nosa, niekiedy z krwią,
- nawracające krwawienia z jednego przewodu nosowego,
- zgrubienie bądź wybrzuszenie widoczne w okolicy policzka lub nosa,
- ruszanie się zdrowych zębów górnych, zwykle po jednej stronie,
- zgrubienie podniebienia twardego,
- na późniejszym etapie choroby – wytrzeszcz gałki ocznej, łzawienie, silne bóle zdrowych zębów.
Podstawowym elementem diagnostyki raka nosa jest badanie palpacyjne pozwalające na ocenę układu chłonnego, wziernikowanie nosa oraz USG układu chłonnego szyi. Zmiany zlokalizowane w przewodzie nosowym można wykryć podczas rynoskopii oraz badania endoskopowego. Za najważniejsze badanie uważa się jednak biopsję, podczas której pobiera się materiał do oceny histopatologicznej. W ramach diagnostyki wykonuje się też badanie tomografii komputerowej, która pozwala na ujawnienie ubytków i patologii w jamie nosowej i zatokach przynosowych.
Rak podstawnokomórkowy skóry
Rak podstawnokomórkowy to rosnący powoli miejscowo złośliwy nowotwór skóry wywodzący się z nierogowaciejących komórek warstwy podstawnej naskórka, występujący głównie u przedstawicieli rasy białej (osoby o fototypie skóry według definicji World Health Organization I–IV). Rośnie przede wszystkim na odkrytych częściach ciała (głowa, szyja), ale może się rozwinąć na dowolnym obszarze ciała, w tym także w obrębie błon śluzowych. Nowotwór ten w praktyce nie jest źródłem przerzutów odległych i nie zajmuje regionalnych węzłów chłonnych.
Jego charakter (określany przez lekarzy jako „złośliwość miejscowa”) sprawia, że niektóre jego postaci – jeśli nie podejmie się właściwego leczenia – powoli niszczą coraz większy obszar przyległej skóry oraz położne głębiej struktury ciała (np. chrząstkę nosa lub małżowiny usznej albo kości czaszki). Nieleczone, zaniedbane zmiany naciekają sąsiadujące elementy kostne, chrzęstne, naczyniowe, nerwowe albo gałkę oczną. W obrębie dużych, owrzodziałych zmian może dochodzić do trudnych do opanowania krwotoków.
Na zdjęciu przedstawiono przykład zaawansowanego raka podstawnokomórkowego o wieloletnim przebiegu. Trzeba podkreślić, że leczenie raka o takim stopniu zaawansowania jest trudne zarówno dla lekarza, jak i dla pacjenta, dlatego warto zacząć terapię, zanim nowotwór rozwinie się do dużych rozmiarów – proces leczenia jest wówczas prostszy i mniej dokuczliwy dla chorego, a i szanse na pełne wyleczenie są większe.
Fot. 1. Rozległy rak podstawnokomórkowy niszczący znaczny obszar skóry karku i naciekający położone głębiej tkanki. Leczenie w takim przypadku jest trudne, dlatego w przypadku podejrzanej zmiany skórnej nie należy czekać, aż rozwinie się ona do podobnych rozmiarów, tylko bez zbędnej zwłoki zgłosić się do lekarza rodzinnego, onkologa lub dermatologa! (Zdjęcie ze zbiorów autora)