U nas zapłacisz kartą
Guzek na nosie - Przyczyny, leczenie i porady dotyczące usuwania guzków na nosie
Guzki dnawe – charakterystyka i leczenie. Jak je usunąć?
Guzki dnawe rozwijają się w wyniku przewlekłych zmian zapalnych, w przebiegu dny moczanowej. Powstają jako konsekwencja odkładania się złogów kryształów moczanu sodu w tkankach, stawach i narządach.
Dna moczanowa jest stosunkowo częstym schorzeniem, które powoduje istotne deformacje stawów i zaburzenia troficzne. Celem leczenia guzków dnawych jest zmniejszenie wysokiego poziomu kwasu moczowego w surowicy krwi i zatrzymanie postępującej destrukcji stawów, która powoduje zmiany znacznie utrudniające poruszanie się. Niektóre guzki mogą przebijać się na zewnątrz z wysypywaniem się ich treści. Stanowią także nierzadko czynnik sprawczy uszkodzenia stawów i kości.
Guzki dnawe – leczenie
Rozpoznanie guzków dnawych opiera się na stwierdzeniu obecności kryształów w płynie stawowym i materiale histopatologicznym pobranym ze zmiany. Mogą być mylnie uznane za raka podstawnokomórkowego lub inny nowotwór (szczególnie gdy nie są zlokalizowane w stawie). Leczenie guzków dnawych opiera się w pierwszej kolejności na leczeniu dny moczanowej, która odpowiada za ich powstanie, a także towarzyszących jej często innych przypadłości, zwłaszcza cukrzycy i nadciśnienia tętniczego.
W terapii początkowo zastosowanie ma farmakoterapia opierająca się na lekach hamujących produkcję kwasu moczowego. Najczęściej używanym preparatem jest inhibitor oksydazy ksantynowej — allopurinol, stosowany w dawce dobowej do 300––400 mg/dobę. Dawkę leku należy dopasować do funkcji nerek i stężenia kwasu moczowego w surowicy. Lekiem nowej generacji, który zyskuje na popularności, jest febuksostat. Guzki dnawe mogą zostać dzięki niemu nawet całkowicie wchłonięte.
Pozytywne efekty przynosi rehabilitacja. Chorym zaleca się oszczędzanie miejsc dotkniętych guzkiem. Pomocna jest krioterapia i domowe ochładzanie bolących miejsc. Bardzo dobre efekty lecznicze przynosi kuracja cytrynowa. Kwas cytrynowy, wiążąc się z wapniem, tworzy sól, która po rozpuszczeniu pełni funkcję regulującą tkankę kostną i wpływa na przemianę materii.
Chorym zaleca się stosowanie diety ubogopurynowej oraz unikanie czynników ryzyka, w tym zwłaszcza alkoholu i niektórych leków moczopędnych. Dieta ta polega na ograniczeniu spożycia mięsa, podrobów, ryb, roślin strączkowych i używek. Dozwolone produkty to: mleko, masło, sery, ryż, kasze, owoce, cukier i miód. Nie należy też przygotowywać potraw smażonych, pieczonych i duszonych, a spożywać wyłącznie gotowane. Trzeba pamiętać o dużej podaży płynów, wynoszącej co najmniej 1,5 l dziennie, która zwiększa wytwarzanie moczu i wydalanie kwasu moczowego.
Przyczyny brodawczaka odwróconego. Skąd się bierze w nosie i zatokach?
Brodawczak odwrócony to rodzaj łagodnego nowotworu, który rozwija się na błonie śluzowej nosa i zatokach przynosowych. Należy do guzów pochodzenia nabłonkowego. W niektórych przypadkach potrafi ulec uzłośliwieniu i przekształcić się w agresywnego raka płaskonabłonkowego.
Brodawczak w nosie ma dość dużą skłonność do nawracania po usunięciu. Niestety nie jest możliwe całkowite i radykalne wycięcie guza, ponieważ nabłonek zaatakowany przez nowotwór dość silnie i głęboko wnika w do podścieliska wewnątrz nosa.
Pomagają mu w tym palczaste wypustki, które w czasie zabiegu utrudniają usunięcie całości zmiany.
Etiologia brodawczaka odwróconego ma podłoże wirusowe. Najczęściej do powstania brodawczaka w nosie i zatokach przynosowych przyczynia się wirus HPV typu 6,11,16 i 18.
Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) to rodzaj infekcji przenoszonej głównie droga płciową. Jest on także odpowiedzialny za część zachorowań na nowotwory szyi, w tym nosogardzieli.
Najczęstszym miejscem lokalizacji brodawczaka odwróconego nosa jest boczna ściana jamy nosowej. Dość często brodawczak pojawia się w zatokach i niszczy okoliczne tkanki. Ten łagodny nowotwór najczęściej „atakuje” mężczyzn, głównie pomiędzy 35-60 rokiem życia.
Przyczynami i czynnikami, które sprzyjają powstawania tego rodzaju zmiany najczęściej są:
- spędzanie dużej ilości czasu w kontakcie z dymem i pyłem,
- przewlekłe zapalenie zatok,
- polipy nosa,
- nadużywanie wysokoprocentowego alkoholu,
- zapalenia błony śluzowej nosa,
- praca zawodowa przy związkach chemicznych (np. rozpuszczalniki), niklu czy silnych oparach spawalniczych,
- uwarunkowania genetyczne.